https://virgool.ir/feed/@m_72801358fa2026-11-12 10:00:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_72801358https://virgool.ir/@m_72801358/خاطره-های-مشهد-با-پیکان-d8pvmx3ly5g3سال‌ها پیش، وقتی هنوز بزرگراه‌ها مثل امروز صاف و بی‌نقص نبودند، ما با پیکان سفید مدل ۵۷ بابام راهی سفری خاطره‌انگیز به مشهد شدیم. بار و بندیل‌مان را شب قبل بسته بودیم: چای‌سازه‌ی مامان، قابلمه‌ی برنج، و خورش قیمه‌ای که قرار بود وسط راه سرِ جاده بخوریم.صبح زود، هوا هنوز خنک بود و بخار از دهانمان بیرون می‌آمد. پیکان با آن صدای خاص موتورِ پرغرش، آماده‌ی رفتن بود. بابام همیشه قبل از حرکت، دستی به کاپوت می‌کشید و زیر لب »راه طولانی بود و ماشین‌ها کم. هر جا می‌ایستادیم، مامان با سماور فندکی‌اش چای دم می‌کرد، و بوی چای داغ قاطی بوی بنزین پیکان ترکیب می‌شد—عطر خاصی که فقط در سفر می‌شود حسش کرد. من و برادرم هم عقب، با شیشه نیمه باز، سرمان بیرون و موهایمان در باد پیچ می‌خورد.نزدیکی نیشابور، پیکان داغ کرد. بابام کنار جاده ایستاد، شیشه آب معدنی را برداشت و با آرامشِ مخصوص خودش گفت:«هیچ‌وقت نباید به‌رو پیکان غر بزنی، فقط باید بهش آب بدی.»و بعد که دوباره راه افتادیم، همه کف زدیم، انگار خودش را احیا کرده بود.وقتی بالاخره وارد مشهد شدیم و از میان خیابان‌های شلوغ گذشتیم، بوی زعفران و نان سنگک تازه از همه‌جا می‌آمد. بابام لبخند زد، دستی به فرمان کشید و گفت:«دیدی گفتم مشهدی‌مون می‌کنه.»آن سفر فقط رسیدن به مقصد نبود؛ انگار خودِ مسیر بود که ما را بزرگ‌تر، صبورتر، و نزدیک‌تر کرد. پیکان بابام برای ما فقط ماشین نبود — بخشی از خاطراتمان بود، مثل صدای نوارِ آهنگران که همیشه در ضبطش می‌چرخید.رقیه عنایترقیه عنایتMon, 10 Nov 2025 17:16:04 +0330