https://virgool.ir/feed/@m_72573779fa2026-11-12 22:57:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_72573779https://virgool.ir/@m_72573779/لیلیان-هیلمننمایشنامه-نویس-آمریکایی-pstsh5jau6ieلیلیان هلمن (متولد 20 ژوئن 1905، نیواورلئان، لا.، ایالات متحده - درگذشت 30 ژوئن 1984، وینیارد هاون، تاکستان مارتا، ماساچوست) نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی بود که درام‌هایش به شدت به بی‌عدالتی، بی‌عدالتی و سوء استفاده‌کنندگان حمله می‌کردند.هلمن در مدارس دولتی نیویورک و دانشگاه نیویورک و دانشگاه کلمبیا شرکت کرد.  ازدواج او (32-1925) با نمایشنامه نویس آرتور کوبر به طلاق ختم شد.  او قبلاً یک دوستی صمیمی با رمان‌نویس داشیل همت آغاز کرده بود که تا زمان مرگ او در سال 1961 ادامه داشت. در دهه 1930، پس از کار به عنوان منتقد کتاب، عامل مطبوعات، نمایشنامه‌خوان و فیلمنامه‌نویس هالیوود، شروع به نوشتن نمایشنامه کرد..هلمن در سال 1969 یک زن ناتمام را منتشر کرد که اولین کتاب از سه خاطرات او بود که به زندگی اجتماعی، سیاسی و هنری او می پرداخت.  چهار سال بعد توسط PENTIMENTO: A BOOK of Portraits و در سال 1976 توسط SCOUNDREL TIME، این کتاب ها تحقیقی تکان دهنده از زندگی یک زن قوی و موفق بودند - زندگی زنی که در مقابل یک حکومت ظالم ایستاده بود و قادر به حفظ آن بود.  وقار و بینش هنری او  اگرچه این کتاب‌ها به دلیل نادرستی مورد انتقاد قرار می‌گرفتند، اما نه تنها به دلیل به تصویر کشیدن دوران هنری استثنایی و هیجان‌انگیز، بلکه به دلیل لحنشان که بسیاری با آغاز جنبش فمینیستی مرتبط بودند، تأثیرگذار بودند.در 30 ژوئن 1984 لیلیان هلمن در سن هفتاد و نه سالگی در مارتا وینیار ماساچوست درگذشت.  از جمله افتخارات زیادی که او دریافت کرد، دو جایزه حلقه منتقدان درام نیویورک، یک مدال طلا از آکادمی هنر و ادبیات برای دستاوردهای برجسته در تئاتر و یک جایزه کتاب ملی برای یک زن ناتمام بود.  او به عنوان یک معلم و محقق مورد احترام بود و مشارکت سیاسی او در مبارزه با فاشیسم در داخل و خارج از کشور ضروری بود.درام های او برخی از اشکال مختلف ظاهر شدن شر را آشکار می کند - دروغ های یک کودک بدخواه در مورد دو معلم مدرسه (ساعت کودکان، 1934).  استثمار خانواده‌ای بی‌رحم از همشهریان و یکدیگر (روباه‌های کوچک، 1939، و بخشی دیگر از جنگل، 1946).  و خودخواهی غیرمسئولانه نسل معاهده ورسای (Watch on the Rhine, 1941, and the Searching Wind, 1944).  او که در مواقعی به خاطر دیدگاه‌ها و شخصیت‌های اعتقادی‌اش مورد انتقاد قرار می‌گرفت، با این وجود، با نوشتن گفت‌وگوهای معتبر و ایجاد شدتی واقع‌گرایانه که با تعداد معدودی از نمایشنامه‌نویسان معاصرش مطابقت داشت، از تبدیل شدن شخصیت‌هایش به دیدگاه‌های اجتماعی صرفاً جلوگیری کرد.  این نمایشنامه‌ها ساختار فشرده و گاه به گاه بیش از حد آن چیزی که به عنوان نمایشنامه خوش‌ساخت شناخته می‌شود را نشان می‌دهند.  در دهه 1950 او مهارت خود را در کار با ساختار ظریف تر درام چخویی (باغ پاییز، 1951) و در ترجمه و اقتباس نشان داد (لرک، 1955، ژان انویه، و کاندید ولتر، نسخه ای موزیکال، 1957،).  او به بازی خوش ساخت با «اسباب‌بازی‌ها در اتاق زیر شیروانی» (1960) بازگشت که پس از آن اقتباس دیگری به نام «مادرم، پدرم، و من» (1963 از رمان برت بلچمن چقدر؟).  او همچنین نامه‌های منتخب آنتون چخوف (1955) و مجموعه‌ای از داستان‌ها و رمان‌های کوتاه، کوبنده بزرگ (1966) اثر همت را ویرایش کرد.بیشتر نمایشنامه های هلمن به سبک رئالیسم اجتماعی نوشته شده است.  این سبک بیشترین ارتباط را در نمایشنامه با هنریک ایبسن، نمایشنامه نویس نروژی دارد.  از هنر برای کشف موضوعات مهم اجتماعی و سیاسی استفاده می کند و اغلب از اصلاحات یا مواضع سیاسی خاص حمایت می کند.  نمایشنامه های سوسیال رئالیستی اغلب شخصیت های به حاشیه رانده شده را به تصویر می کشند.علاقه هلمن به رئالیسم اجتماعی بدون شک به گرایش‌های سیاسی شخصی او مربوط می‌شد و او پیام‌های سیاسی را در آثارش گنجاند، حتی اگر آنها اغلب محبوب نبودند.سیاستهلمن در طول زندگی حرفه ای خود در سیاست فعال بود.  او از سال 1938 تا 1940 عضو حزب کمونیست بود. در اواخر دهه 30 و اوایل دهه 40، او در سازمان های ضد نازی فعال بود و نمایشنامه او در سال 1941 به تماشای رود راین درباره تهدید فزاینده آلمان نازی بود.در سال 1952، هلمن برای شهادت در مقابل کمیته فعالیت های غیرآمریکایی مجلس نمایندگان فراخوانده شد.  او با استناد به حقوق متمم پنجم خود از پاسخگویی به اکثر سوالات کمیته امتناع کرد.  امتناع او از شهادت علیه سایر چپ‌ها باعث شد که استودیوهای هالیوود او را در فهرست سیاه قرار دهند یا از کار خودداری کنند.  این امر یافتن کار به‌عنوان فیلمنامه‌نویس را برای او دشوار کرد و اگرچه در دهه‌های 1950 و 1960 به‌عنوان نمایشنامه‌نویس به موفقیت‌های انتقادی دست یافت، اما از نظر مالی با مشکل مواجه شد.  در سال‌های آخر عمر، ضد کمونیست‌هایی مانند نویسنده مری مک کارتی هلمن را به خاطر همدردی‌های فرضی‌اش با شوروی مورد حمله قرار دادند و این برای مدت طولانی به شهرت او آسیب جدی وارد کرد.ساعت کودکان، یک رسوایی موفق فوری، اولین نمایش هلمن بود که او را در سن 29 سالگی به یک شهرت تبدیل کرد.  داستان دو زن است که یک مدرسه دخترانه را اداره می کنند که زندگی آنها توسط یک دانش آموز بدخواه که دروغ می گوید عاشق هستند ویران می شود.  لزبینیسم - حتی بیشتر از همجنس گرایی مردانه - هنوز آنقدر تابو بود که نمایشنامه در لندن و همچنین در شیکاگو و بوستون ممنوع شد.  اما این نمایشنامه تقریباً به همان اندازه تکان دهنده بود که نشان می داد دختران مدرسه ای نه تنها در مورد رابطه جنسی، بلکه در مورد "انحراف جنسی" - از خواندن کتاب های کثیف - می دانند.  «ساعت کودک» برای جایزه پولیتزر بسیار رسواکننده تلقی شد، تصمیمی که باعث خشم منتقدان تئاتر نیویورک شد و در اعتراض به تشکیل حلقه منتقدان درام پرداختند.  با این حال، در مناطق پیچیده‌تر یا پرخاصیت‌تر نیویورک و پاریس که تقریباً دو سال در برادوی اجرا می‌شد، موفقیت چشمگیری داشت.هلمن پس از چندین نمایش موفق دیگر، «ساعت کودکان» را در سال 1952، زمانی که شکار جادوگران کمونیستی در اوج بود، احیا کرد.  مناسبت داستانی درباره تأثیرات دروغ، شایعات و پارانویای جامعه غیرقابل انکار بود و نمایشنامه بار دیگر به موفقیت عمومی دست یافت.  فقط یک ماه بعد، آرتور میلر تمثیل خودش را درباره مک کارتیسم، «بوته‌هوا» (The Crucible) ارائه کرد – اگرچه نمایشنامه‌اش در آن زمان به میزان قابل توجهی محبوبیت کمتری داشت (همچنین به طور ضمنی درباره آزار و اذیت همجنس‌بازان به روشی که «ساعت کودکان» توضیح داد، اظهار نظر نکرد.هلمن مانند بسیاری از نویسندگان نسل خود، در دهه 1930 یک چپگرای صریح بود که اعتقادات سیاسی او منجر به معرفی او به کمیته فعالیت های غیرآمریکایی مجلس نمایندگان (HUAC) شد.  با این حال، برخلاف برخی از هم‌عصرانش – که بعداً آنها را به عنوان «دلقک‌هایی» که «تازه به تپه‌ها می‌رفتند» محکوم کرد – هلمن یک موضع مخالف اصولی علیه HUAC اتخاذ کرد و از ذکر نام‌ها خودداری کرد.  در نامه‌ای که در ماه مه 1952 در نیویورک تایمز منتشر شد، او به کمیته اطلاع داد که در مورد فعالیت‌های خود شهادت خواهد داد، اما از متهم کردن دیگران خودداری کرد و اعلام کرد: «آزار رساندن به افراد بی‌گناهی که سال‌ها پیش می‌شناختم تا خودم را نجات دهم.  از نظر من، غیر انسانی، ناشایست و بی شرف است، نمی توانم و نخواهم کرد که وجدانم را به تناسب مدهای امسال کوتاه کنم.  (با این اوصاف، او از مدهای آن سال پیروی نمی کرد، و بعداً با خلع سلاح اعتراف کرد که لباس بالمین که برای حضور در کمیته می پوشید، باعث "احساس بهتر" او شده بود.)بارها به ما گفته شده که «مرد لاغر» آخرین رمان همت بود، اما تا اواخر کتاب، کسلر-هریس دلیل زندانی شدن او را فاش کرد.هیئت منصفه هنوز در مورد تمام قضاوت های هلمن، از جمله شایستگی های ادبی او، صحبت نمی کند.  کسلر-هریس می‌نویسد که «هیچ‌کس نمی‌توانست شک کند که هلمن یک نمایشنامه‌نویس جدی است» و روباه‌های کوچک (که بعداً فیلمی با بازی بت دیویس ساخته شد) «یکی از نمایشنامه‌های مهم قرن بیستم آمریکا» می‌خواند.  فوق العاده به وضوح وجود ندارد.  اگر هلمن بدون شک یک نویسنده درجه اول بود، تقریباً به طور قطع تاریخ با مهربانی بیشتری درباره سیاست او قضاوت می کرد.  (فقط به عنوان یک نقطه مقایسه، توجه کنید که منتقدان بعداً چقدر از سیاست همینگوی برداشت کردند.) اما اگرچه او به عنوان یک رئالیست اجتماعی در سنت ایبسن و شاو مورد احترام بود، هلمن دارای یک رگه اخلاقی بود که می توانست به تبلیغات سایه بزند.  شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌های او - «ساعت کودکان»، «روباه‌های کوچک» لحظاتی از درام روان‌شناختی شدید می‌گیرد و آن‌ها را از طنین بین‌فردی‌شان خالی می‌کند، و شخصیت‌هایی را به یادگار می‌گذارد که به خاطر موقعیت‌هایی که استدلال می‌کنند تا ویژگی‌های خودشان، به یاد ماندنی‌تر هستند.هلمن در زمانی که از نمایش‌نامه‌نویس‌های زن انتظار می‌رفت نمایش‌نامه‌نویسان سبک در اتاق نشیمن به صحنه بروند، بر ایده‌ها تأکید می‌کرد تا به سبکی که احتمالاً به درک نوشته‌های او به‌عنوان «غیر زنانه» کمک می‌کرد.  او در سال 1941 به یک روزنامه‌نگار اصرار کرد که اگرچه یک زن و نمایشنامه‌نویس است، اما «یک نمایشنامه‌نویس زن نیست».  به راحتی می توان دلیل آن را فهمید: زن ستیزی واکنش های معاصران او را نسبت به آثار او فرا می گیرد.  یکی از منتقدان نوشت که تئاتر به «دوز سختی از جهنم محض» نیاز دارد، و هلمن «فقط دختری بود که آن را به ما بدهد».  لئونارد برنشتاین که با هلمن بر سر اقتباس مشترکشان از کاندید دعوا کرد، از او در پشت سر خود به عنوان «عمو لیلیان» صحبت کرد.  هلمن یک بار به گروهی از دانشجویان گفت که «دشوار بودن» به معنای «امتناع از تغییر خط، محافظت از کار خود، بحث بر سر حقوق» است – به عبارت دیگر، معمولاً رفتار مردانه.چنانچه کسلر-هریس استدلال می کند، اگر قضاوت های انتقادی در مورد آثار هلمن به همان اندازه بر فرضیات مربوط به نوشته های زنانه و بر خود اثر مبتنی بود، قضاوت های همزمان در مورد رفتار شخصی هلمن نیز بر اساس فرضیات مربوط به نوشته های زنانه بود، که به همین ترتیب اگر مجرم مرد بود، شگفتی کمتری ایجاد می کرد.  .  پس از ازدواج زودهنگام با آرتور کوبر، نمایشنامه‌نویس، که ظاهراً پس از اینکه هلمن متوجه شد که از تک‌همسری جدا نیست، به طور دوستانه به پایان رسید، او هرگز خود را به هیچ مردی متعهد نکرد.  در طول رابطه سی ساله خود با همت که خود یک زن بدنام بود، او با گروه های مختلفی از مردان، از جمله هرمان شوملین، تهیه کننده برادوی (که تهیه کننده ساعت کودکان بود) و دیپلمات جان ملبی، که در سفری به مسکو با آنها ملاقات کرد، رابطه برقرار کرد.  در 1944-1945.  اشتهای جنسی او تا دوران پیری بی وقفه ادامه داشت: افسانه ها می گویند که او شبی که درگذشت، در یک مهمانی شام از یک مهمان بسیار جوان تر خواستگاری کرد.  اما در حالی که میل هلمن برای حفظ آزادی شخصی اش دلسوزانه است، در نهایت او کمتر یک الگو به نظر می رسد تا یک چهره هشدار دهنده.جهنمی که از این صفحات بیرون می آید پویا و پیچیده است و مملو از تناقضات است.  در واقع، بسیاری از کسانی که او را بهتر می شناختند، به نیروهای جنگجو در شخصیت او شهادت می دهند.  اولین نماینده او، رابی لانتز، یک بار به او گفت: «تو بیش از همه یک خانم کاملاً و تأثیرگذار هستید.  در عین حال یک جنتلمن بزرگ.»  دوستش موریس دیکستین او را به کسلر-هریس توصیف کرد: «در عین حال یک بانوی عالی و در عین حال .  .  .  ناپسند.»  او یک "سرسخت گسترده بود.  .  .  که می‌تواند سر بطری‌ها را با دندان‌هایش بردارد،» نیویورکر در پروفایلی در سال 1941 گزارش می‌دهد، اما همچنین یک همراه پرورش‌دهنده که وقتی همت در ارتش خدمت می‌کرد، کلوچه‌ها را به کل پادگانش فرستاد.  او که به خاطر مهمان نوازی سخاوتمندانه و پخت و پز خوبش محبوب بود، می‌توانست به‌طور تکان‌دهنده‌ای خسیس باشد و از کسانی که می‌خواستند حتی قسمت‌های کوتاهی از کار او را دوباره چاپ کنند، غرامت سنگین می‌خواست.  او ثروتمند زندگی می‌کرد (اغلب در هتل‌ها) و لباس‌های شیک می‌پوشید، اما برای اقلام کوچکی مانند پتوی گمشده، درخواست بیمه می‌کرد.(برای یک کمونیست سرسخت، او مطمئناً روی کنترل امور مالی خود متمرکز بود.) جان هرسی در مورد او گفت که "هیچ انسان زنده ای را نمی شناسد که بسیاری از مردم او را بهترین دوست خود بدانند"، اما دیگران داستان های وحشتناکی تعریف کردند.  از تمایل او به کنایه های پست.  خود هلمن به خاطر «ماری که در دهانم بود» عذرخواهی می‌کرد.آخرین و بزرگ‌ترین تضاد هلمن می‌تواند میراث خودش باشد: هم‌زمان قهرمان و شرور، میهن‌دوست و خائن، نمایشنامه‌نویس ارزشمند و خاطره‌نویس تحقیر شده، دوست محبوب و دشمن مطرود.  اگر هدف همه بیوگرافی ها جداسازی حقیقت از اسطوره باشد، این کار در مورد این «زن دشوار» به ویژه چالش برانگیز است – به ویژه به این دلیل که خود هلمن به دنبال حفظ آن اسطوره تقریباً به هر قیمتی بود.  اما چالش برانگیز است زیرا هلمن، در مرگ، نمادی بسیار بیشتر از زندگی خود شده است.  اگر سؤالاتی که در اطراف او می چرخند هنوز بی پاسخ هستند، ممکن است به دلیل کوچک بودن او کمتر از این باشد که سؤالات بسیار بزرگ باقی می مانند.پس از اولین حضورش در برادوی با «ساعت کودکان»، آثار دراماتیک هلمن معمولاً موفقیت‌های تجاری بزرگی بودند که اغلب توسط خود هلمن یا نویسندگان دیگر به فیلم‌های به همان اندازه موفق اقتباس می‌شدند.  در طی چندین دهه بعد، هلمن نزدیک به دوازده نمایشنامه دیگر نوشت، از جمله نمایشنامه‌هایی که در زیر شرح داده شده است، که اکثر آنها دارای نمایش‌های سالم برادوی و تحسین منتقدان بودند.ساعت کودکاندو زن، کارن رایت و مارتا دوبی، برای ساختن یک مدرسه شبانه روزی دخترانه در یک خانه مزرعه بازسازی شده سخت کار کرده اند.  آنها با کمک تا حدودی ناخواسته لیلی مورتار، عمه مارتا، مدرسه را می دوند و آموزش می دهند.  یکی از دانش‌آموزان، مری تیلفورد، شیطون، نافرمان و دروغگو است و اغلب دختران دیگر را به دردسر می‌اندازد.  یک روز، زمانی که مری وانمود می‌کند که مریض است و توسط دکتر جو کاردین، پزشکی که پسر عموی مری و همچنین نامزد کارن است، تحت معاینه قرار می‌گیرد، مارتا از لیلی می‌پرسد که آیا دوست دارد به مکان‌هایی که دلتنگش است، برگردد، حالا که آنها می‌توانند.  استطاعت آن  لیلی عصبانی می‌شود و شروع به داد و فریاد می‌کند که چگونه، هر وقت جو در اطراف است، مارتا تحریک‌پذیر، غیرمنطقی و حسود می‌شود و حسادت خود را نسبت به جو به او نشان می‌دهد.  دو تن از همکلاسی های مری، پگی راجرز و ایولین مان، که دم در گوش می کردند و سعی می کردند وضعیت مری را کشف کنند، صدای طغیان لیلی را شنیدند.مری سالم پیدا می شود و به اتاقش فرستاده می شود و اطلاعات پگی و ایولین را بیرون می کشد.  مری قصد دارد از مادربزرگش، آملیا تیلفورد - که نه تنها از او لذت می‌برد، بلکه به کارن و مارتا در راه‌اندازی مدرسه کمک زیادی کرد - بخواهد که اجازه دهد او برنگردد.  وقتی آملیا امتناع می‌کند، مری با زیرکی آنچه را که دختران شنیده بودند، می‌پیچاند.  مری با کمک چندین دروغ خوش ساخت و کتابی که دخترها مخفیانه می خواندند، مادربزرگش را متقاعد می کند که کارن و مارتا با هم رابطه لزبین دارند.  با شنیدن این موضوع، آملیا تیلفورد شروع به تماس با والدین همکلاسی های مری می کند.  به زودی، بیشتر همکلاسی های مری از مدرسه کنار گذاشته شده اند.  روزالی ولز، دانش آموزی که مادرش در خارج از کشور است، با مری می ماند.مری وقتی متوجه می شود که روزالی آسیب پذیر است، او را باج گیری می کند تا همه چیزهایی را که می گوید تأیید کند.  وقتی کارن و مارتا متوجه می شوند که چرا همه دانش آموزانشان در یک شب از مدرسه بیرون کشیده شده اند، برای مقابله با او به محل سکونت خانم تیلفورد می روند.  آملیا به مری می گوید که داستانش را تکرار کند.  وقتی کارن به یک تناقض اشاره می‌کند، مری وانمود می‌کند که برای روزالی پوشش می‌دهد، که با اکراه داستان مری را تأیید می‌کند، زیرا از ترس لو رفتن خودش.  مارتا و کارن که تصمیم گرفتند آملیا را به دادگاه بکشانند، آنجا را ترک می کنند.هفت ماه بعد، پس از اینکه مارتا و کارن پرونده را باختند، هنوز همه معتقدند که آنها عاشق بودند.  وقتی لیلی برای مراقبت از خواهرزاده‌اش از خارج برمی‌گردد، زنان با او عصبانی می‌شوند که چرا در کشور نمانده است تا به بی‌گناهی خود شهادت دهند.  در همین حال، جو که در تمام مدت وفادار بوده، در مکانی دور کار پیدا کرده است.  او سعی می کند کارن و مارتا را متقاعد کند که با او بیایند و از نو شروع کنند.  همانطور که مارتا برای تهیه شام می رود، جو به تلاش های خود برای متقاعد کردن کارن ادامه می دهد، که اکنون معتقد است که زندگی او را نابود کرده و همه چیزهایی را که او و مارتا برای رسیدن به آن زحمت کشیده بودند، نابود کرده است.با اصرار کارن، جو با اکراه از او می پرسد که آیا او و مارتا تا به حال عاشق هم بوده اند یا خیر.  وقتی کارن می گوید که آنها نبودند، به راحتی او را باور می کند.  با این وجود، کارن تصمیم می گیرد که او و جو باید از هم جدا شوند.  او توضیح می دهد که بعد از تمام آن چه که از سر گذرانده اند، همه چیز بین آنها هرگز نمی تواند یکسان باشد.  او از جو می خواهد که برود و او قبول نمی کند.  اگر کارن قبل از قطعی شدن جدایی به همه چیز فکر کند، موافقت می کند که برود.  وقتی مارتا برمی‌گردد و از کارن می‌فهمد چه اتفاقی افتاده است، احساس گناه می‌کند.  کشف او مبنی بر اینکه ممکن است واقعاً احساساتی نسبت به کارن داشته باشد، او را تحت تأثیر قرار می دهد و او را به وحشت می اندازد.  قبل از اینکه مارتا به کارن بگوید که چه احساسی دارد، کارن به مارتا می‌گوید که دوست دارد صبح به محل زندگی خود برود و می‌خواهد او با او بیاید.  مارتا می گوید غیرممکن است که دوباره راحت زندگی کنند و در نهایت به احساسات خود نسبت به کارن اعتراف می کند.  کارن با تحقیر پاسخ می دهد و می گوید که آنها هرگز چنین احساسی نسبت به یکدیگر نداشته اند.  مارتا ادامه می دهد، اما کارن به مارتا می گوید که او خسته است و صبح می توانند در مورد آن صحبت کنند.  همانطور که کارن در اتاقش نشسته است، صدای شلیک را می شنود.  مارتا خودکشی کرده  مدت کوتاهی بعد، آملیا تیلفورد از راه می رسد تا از کارن طلب بخشش کند، زیرا دروغ های مری اکنون کشف شده است.هلمن «ساعت کودکان» را به‌عنوان تمرینی نوشته بود تا پس از نوشتن یک نمایشنامه ناموفق با «لوئیس کروننبرگر» به خود بیاموزد چگونه نمایشنامه بنویسد.  داشیل همت با اعتقاد به اینکه بهتر است موضوعی را بر اساس واقعیت پیدا کند، پس از خواندن کتابی با عنوان «اصحاب بد» (1930)، گلچینی از جنایات واقعی از ویلیام راگد، هلمن ایده نمایشنامه را به هلمن پیشنهاد کرد.  این مربوط به حادثه ای است که در سال 1810 در مدرسه ای در ادینبورگ، اسکاتلند رخ داد.  دانش‌آموزی به نام جین کامین، خانم‌های مدرسه‌اش، جین پیری و ماریان وودز را متهم کرد که در حضور دانش‌آموزانشان رابطه نامشروع داشتند.  دام کامینگ گوردون، مادربزرگ بانفوذ متهم، به دوستانش توصیه کرد که دخترانشان را از مدرسه شبانه روزی حذف کنند.  در عرض چند روز مدرسه متروک شد و این دو زن امرار معاش خود را از دست دادند.  پیری و وودز هم در دادگاه و هم در دادگاه تجدید نظر شکایت کردند و در نهایت پیروز شدند، اما با توجه به آسیبی که به زندگی آنها وارد شد، پیروزی آنها توخالی تلقی شد.روباه کوچکتمرکز این نمایشنامه رجینا هوبارد گیدنز جنوبی است که برای ثروت و آزادی در محدوده جامعه اوایل قرن بیستم مبارزه می کند که در آن پدران تنها پسران را وارث قانونی خود می دانستند.  در نتیجه این عمل، در حالی که دو برادر بخل او، بنجامین و اسکار، ارث خانوادگی را به دو ثروت مستقل تبدیل کرده‌اند، او باید به دستکاری شوهر محتاط، ترسو، هوراس، هوراس، اعتماد کند.  او تاجر نیست، فقط حمایت مالی اوست.  اگرچه او به اندازه کافی برای جاه طلبی او انعطاف پذیر است، اما این جاه طلبی او را به سمت تبدیل شدن به ابزار حرص سیری ناپذیر سوق داده است.  او از ویلچر استفاده می کند.برادرش اسکار با بردی، همسر الکلی بسیار بداخلاقش، ازدواج کرد، تنها برای به دست آوردن مزارع و کشتزارهای پنبه خانواده او.  اسکار اکنون می‌خواهد با برادرش بنجامین متحد شود تا یک کارخانه پنبه بسازد.  آنها به 75000 دلار اضافی نیاز دارند و به رجینا نزدیک می شوند و از او می خواهند در این پروژه سرمایه گذاری کند.  اسکار در ابتدا پیشنهاد ازدواج بین پسرش لئو و دختر رجینا، الکساندرا - پسرعموهای اول - را به عنوان وسیله ای برای بدست آوردن پول هوراس می دهد، اما هوراس و الکساندرا مانند بردی با این پیشنهاد مخالفت می کنند.  وقتی رجینا از او پول می‌خواهد، هوراس قبول نمی‌کند، بنابراین لئو، عابر بانک، تحت فشار قرار می‌گیرد تا اوراق قرضه راه‌آهن هوراس را از صندوق امانات بانک بدزدد.هوراس، پس از کشف این موضوع، به رجینا می‌گوید که می‌خواهد وصیت خود را به نفع دخترشان تغییر دهد و همچنین ادعا می‌کند که اوراق قرضه را به عنوان وام به لئو داده است و در نتیجه رجینا را به طور کامل از معامله خارج می‌کند.  وقتی او در طول این گفتگو دچار حمله قلبی می‌شود، او هیچ تلاشی برای کمک به او نمی‌کند.  او در عرض چند ساعت می میرد، بدون اینکه کسی از نقشه او خبر داشته باشد و قبل از تغییر وصیت نامه اش.  این امر رجینا را آزاد می‌گذارد تا برادرانش را با تهدید به گزارش دزدی لئو باج‌گیری کند، مگر اینکه آنها 75 درصد مالکیت او را در کارخانه پنبه به او بدهند (از نظر رجینا، این یک مبادله عادلانه برای اوراق قرضه دزدیده شده است).  بهایی که رجینا در نهایت برای اعمال شیطانی خود می پردازد، از دست دادن عشق و احترام دخترش الکساندرا است.  اقدامات رجینا باعث می شود الکساندرا در نهایت اهمیت تماشای بیهوده مردم را که کارهای بد انجام می دهند را درک کند.  او به رجینا می گوید که او را "کسی که زمین می خورد" نخواهد دید و او را رها می کند.  رجینا که اجازه داده شوهرش بمیرد، برادرانش را بیگانه کرده و تنها فرزندش را از خود دور کند، ثروتمند اما کاملاً تنها می ماند.باغ پاییزیوقایع نمایش در طول یک هفته در پانسیون کنستانس تاکرمن در ساحل خلیج فارس رخ می دهد.  تعدادی از مهمانان همیشگی او در حال لذت بردن از کوکتل های بعد از شام هستند.  رز گریگز در تلاش است تا شوهرش، ژنرال بنجامین گریگز، لباس او را که برای یک مهمانی پوشیده است، تحسین کند.  فردریک الیس جوان و مادربزرگش خانم مری الیس در حال خواندن رمانی هستند که فردریک در شرف انتشار است.  مادرش کری الیس و ادوارد ("ند") کراسمن مهمانان دیگر سالن هستند که نمایشنامه افتتاح می شود.فردریک برای ازدواج با سوفی تاکرمن، که کنستانس او را به فرزندی پذیرفت و در 13 سالگی از فرانسه به آمریکا آورد، نامزد کرد. او با لئون برای کمک به کنستانس در اداره پانسیون کار می کند.  کنستانس به خاطر آمدن قریب الوقوع نینا و نیکلاس دنری که آخر هفته را در خانه او سپری می کنند، غرق در اضطراب است.  نیکلاس عشق زندگی او بود، قبل از اینکه او را ترک کند تا در نیویورک هنرمند شود.طولی نمی کشد که شکاف های چهره همه شخصیت ها خود را نشان می دهد.  گریگ ها به طرز ظریفی با یکدیگر خصمانه هستند.  کری ناامید است که اراده خود را به پسرش تحمیل کند.  نیکلاس برخلاف توهم مستمر کنستانس، هنرمندی شکست خورده است و ازدواج او با نینا در حال فروپاشی است.  سوفی فردریک را دوست ندارد، اما معتقد است ازدواج با او راهی قابل قبول برای پایان دادن به زندگی بن بست او در پانسیون خواهد بود.  کنستانس وقتی متوجه می‌شود که سوفی برای عشق ازدواج نمی‌کند وحشت زده می‌شود و علیرغم تمام شواهدی که درباره او وجود دارد، اصرار می‌کند که ازدواج‌ها باید بر اساس عشق باشد.هرچه هفته پیش می‌رود، شخصیت‌ها از خود و یکدیگر ناامیدتر می‌شوند.  نیکلاس یک شب به طرز وحشتناکی مست می شود و دوباره از نینا جدا می شود.  بعداً او از سوفی خواستگاری می کند که به او اجازه می دهد او را ببوسد.  در رختخوابش بیهوش می شود.  صبح روز بعد، خانه با حضور او در تختش رسوا می شود، زیرا می داند که همسایه ها می توانند از پنجره ببینند و سوفی بحث شهر خواهد بود.همانطور که نینا در حال رفتن است، نیکلاس راه خود را به قلب او باز می‌گرداند و او خوشحال است که چرخه ویرانگر آنها را با اتحاد دوباره ادامه می‌دهد.  نینا قبل از رفتن، در گوشه ای از سوفی قرار می گیرد که برای شرمی که نیکلاس برای او ایجاد کرده، 5000 دلار می خواهد.  او با فاش کردن اینکه واقعاً چقدر پیچیده است، از نینا دلداری می‌دهد که آن را به‌عنوان باج‌گیری در نظر نگیرد، بلکه به‌عنوان حق بیمه‌ای برای این امتیاز پرداخت که برای مدتی طولانی‌تر با نیکلاس شادی بازی می‌کند.  نینا موافقت می کند که پول را به او بپردازد.  سوفی تصمیم می گیرد که از آن برای بازگشت به فرانسه استفاده کند.رز گریگز نامه ای از دکترش به ژنرال ارائه می کند.  او از او درخواست طلاق کرده است، اما او فاش می کند که ناراحتی قلبی دارد که می تواند او را بکشد.  یادداشت پزشک توضیح می دهد که با درمان مناسب، او می تواند یک سال دیگر سالم شود.  او از ژنرال التماس می کند که یک سال پیش او بماند و قول می دهد که بعد از آن او را طلاق دهد.  ژنرال موافقت می کند و به ادوارد کراسمن اعتراف می کند که او تقریباً از اینکه بهانه ای برای انجام طلاق نداشت راحت شده است.  کنستانس سرانجام به ادوارد اعتراف می کند که نسبت به او احساس می کند و از او می خواهد که با او ازدواج کند.  او قبول نمی کند و توضیح می دهد که او فقط یک مست است که هر سال مست می شود.  او اعتراف می کند که آمدن هر ساله به پانسیون او تلاشی بیهوده برای حفظ توهم یک زندگی آبرومندانه است که در واقع زندگی نمی کند.علی خیریعلی خیریMon, 24 Jun 2024 01:30:20 +0330