https://virgool.ir/feed/@m_72320595مینویسم تا زنده بمانمfa2026-11-12 05:07:25https://files.virgool.ir/upload/users/4358059/avatar/UocmoE.jpghttps://virgool.ir/@m_72320595https://virgool.ir/@m_72320595/عمر-هر-خوشیکوتاه-تر-از-آه-ru8rkhqnlqrnگاه می‌اندیشم جهان، زاده‌ی بی‌رحمی‌ست؛اقلیمی که شادی در آن، همواره پیش‌درآمدِ فقدان است.می‌گذارد لحظه‌ای لبخند بزنی، نفَس بیاسایی، و گمان کنی خورشید به نامِ تو طلوع کرده است،سپس ناگهان، همه‌چیز را از ریشه می‌کَند بی‌هشدار، بی‌رحم، بی‌آنکه حتی مهلتِ فرو ریختن بدهد.دنیا استادِ بریدن است.در یک چشم‌ به‌هم‌ زدن، تبسّم را از لب، و تکیه را از دل می‌گیرد.می‌گذارد بمانی در حصارِ خاطراتی که عطرِ نبودن می‌دهند و تو می‌مانی با دستی تهی و دلی که در هر تپشِ خویش، فقدانی تازه می‌پرورد.چه بازیِ شوم و جان‌فرسایی‌ست این چرخه‌ی ماندن و از دست دادن؛می‌روی، می‌سازی، امید می‌کاری، و جهان با خونسردی ، همه را درو می‌کند.انگار مقدّر است که هر خوشی، عمری کوتاه‌تر از آه داشته باشد و هر سلام، در نهانِ خود، خداحافظی‌ ای خاموش پنهان کرده باشد.آدمی گاه از زنده‌بودن به ستوه می‌آیداز نبردن در میانه‌ی ویرانی‌ای که خودِ دنیا رقم زده است.از لبخند زدن بر لبه‌ی آتش،از گفتنِ "خوبم" در حالی که هر تکه از جانش در زیرِ خاکِ دلتنگی مدفون است.و چه تناقضِ سهمگینی‌ست این بودن؛در جهانی که نه می‌توان بر آن تکیه زد، نه از چنگِ آن گریخت.دنیا می‌سوزاند و می‌گذرد، بی‌آنکه بداند چه بر جای نهاده و ما می‌مانیم نگاه‌کنان به آسمانی که دیگر پناه نیست و زمینی که هر لبخندش را باید با داغی ابدی تاوان داد.Fateme_rezakhahFateme_rezakhahThu, 13 Nov 2025 18:25:35 +0330