https://virgool.ir/feed/@m_72310028fa2026-11-11 17:14:41https://files.virgool.ir/upload/users/501721/avatar/PomdUN.jpeghttps://virgool.ir/@m_72310028https://virgool.ir/@m_72310028/تو-در-میانه-ی-جمعی!-f0b3gvvdbyud«فاصله» این روزها، پر تکرارترین کلمه ایست که می شنوم، بعضی از ترکیبات آن البته نا آشناست؛ فاصله ی اجتماعی! تناقضی که تا قبل از همه گیری کرونا در دایره واژگان ما جایی نداشت‌. «فاصله» برای من به دو مفهوم قبل و بعد از همه گیری شکسته شده است.تا قبل از این، فاصله برایم با چند قدم فضای خالی بین دو چیز یا دو کس معنی می شد، این روزها اما فاصله ی جدید از مفهوم قبلی اش بسیار فاصله گرفته است!من خودم را اهل فن آوری می دانم، بیشتر سر و کارم با واقعیت مجازی است، شاید کمی بیشتر از بقیه تجربه ی مسخ شدگی در فضاهای ساختگی کامپیوتری را داشته ام. شاید کمی بیشتر ذهنم فریب خورده و کمی بیشتر حس کرده ام که چگونه «تن یافتگی» ما زیر سوال می رود و حضور معنای دیگری می یابد.اوایل همه گیری بود که پیشنهادات جذاب بازدید رایگان از موزه های دنیا، مرا درگیر خود کرد. کافی بود یک عینک مقوایی واقعیت مجازی می ساختم، گوشی هوشمند ام را به اینترنت وصل می کردم و بله، من آنجا بودم! یک روز در میان تالارهای موزه ی لندن قدم می زدم و روز بعد به تماشای تلالو نور خورشید در هرم شیشه ای لوور می نشستم؛ من آنجا بودم! کاوش و گشت و گذارهایم که تمام می‌شد به اتاقم، یا بهتر بگویم محل کار جدیدم، باز می گشتم. اپلیکیشن forest را باز می کردم و با حس غروری که از کاشتن درخت های مجازی پیدا میکردم، روی کارم متمرکز می شدم؛ هر ساعت تمرکز، چند درخت بیشتر!آن اوایل هنوز به این رویه ی جدید عادت نکرده بودم، روزها گاهی نا امید و شب ها کمی بی خواب می شدم. در پوشه ی «بی قراری» گوشی هوشمندم چند اپلیکیشن مخصوص این روزها کنار گذاشته بودم. گاهی آن ها مرا به جنگل های باران زده ی استوایی می بردند و گاهی در کلبه ای سنگی، میان کوه های آلپ شب را صبح می کردم.کم کم مواجهه هایمان هم عوض شد. برخلاف گذشته، این روزها گوشی همراه روی میز پذیرایی، بیگانه ای دعوت نشده در میان یک جمع خانوادگی نیست، دیگر وقتی صدای دینگ دینگ گوشی را می شنوم، می دانم که شاید عزیزی روی خط است و «اکنون لحظه ی دیدار نزدیک است...»یلدا، همین چند شب پیش بود، نمی گویم مثل پارسال اما همه آشنایان دور و نزدیک را دیدیم، آداب مرسوم را به جا آوردیم و توانستیم کمی آن میان هم در آن طرف کره ی زمین، از خیابان های چراغانی شده ی کریسمس دیدن کنیم.اما دنیای پس از این روزها چطور خواهد بود؟ برای منی که فاصله این گونه باز تعریف شده، چگونه به روند قبل باز می گردم؟این روزها بیشتر از هر زمان دیگری، آینده را در ابر غلیظی از ابهام می بینم، از یک چیز اما مطمینم؛ فاصله هایی که برداشته شده اند همیشه همین گونه خواهند ماند. می دانم باز هم دورهمی هایی خواهیم داشت و کسی هست که در جغرافیای دیگری باشد، اما می تواند در میان جمع بنشیند، بشنود، بگوید و بخندد. می دانم هنوز هم هرگاه بخواهم می توانم گوشی همراه ام را روشن کنم، از صفحه ی روشن و نورانی اش عبور کنم و روبروی شب های پر ستاره ی ون گوگ بنشینم. می دانم هرگاه دلتنگ دوستان آن طرف اطلس می شوم، راهی هست که آن ها را ببینم، با آن ها حرف بزنم، بخندم و برای لحظه ای فراموش کنم که او آن جا و من این جا هستم... دیگر با اطمینان می توانم به آن ها بگویم که «تو در میان جمعی، هرچند خودت جای دیگری!»#روایتگرباشمهسا نصریمهسا نصریFri, 01 Jan 2021 00:41:23 +0330