https://virgool.ir/feed/@m_72087500به دنبال زندگی و مرگ به هنگامfa2026-11-12 06:08:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_72087500https://virgool.ir/@m_72087500/احساس-yxetfddcu55sیه مدت غرق روزمرگی که میشی و تمام سلول های مغزت بیل و کلنگ ورمیدارن تا راهی بسازن واسه رفع دغدغهات و رفع مشکلاتت . ریز و درشت افکارت میشه چه کنم چه کنم از بهر رتق و فتق امور غافل از اینکه اون ته دلت یه حس ،یه خیال ، یه خیال کوچولو چشماش رو دوخته به سقف تا شاید نیم نگاهی بهش کنی و پر بگیره و قهقهه بزنه از فرط شادی ، میدونی ؟ گذران روزها سخت شده وسخت تر هم میشه اگر اون حس رو رها نکنی تا توی دشت خیال پر بگیره و شنا کنه توی دریای هوای تمیز ، یه روزایی که غافل میشیم از خودمون فراموش میکنیم قلمی هست برای نوشتن از اون حس قشنگ انگار یه ماله ورداشتن و یه لایه گچ زمخت کشیدن رو مغزمون هیچی یادمون نمیاد از خودمون تا بنویسیمو رها بشیم ،بنویسیم از اینکه چی حال دلمون رو خوب میکنه ، بنویسیم از اینکه چی توی اون صندوقچه خیالمون میگذره باز نمیشه این در لامصب انگار صد تا قفل بهش زدن انگار که زنگار گرفته آیینه دلمون ، الان که دارم این رو مینویسم بعد از یکدوره مدید دوری از خودم برگشتم و که باز قلم دست بگیرم و افکارم رو وادار کنم تا روی صفحه سفید کاغذ قدم بزنن تا شاید باز بشه پای دلشون بتونن راه برن برقصن و شاید پرواز کنن . همیشه میگن اولین قدم سخت ولی من میگم همیشه اولین قلم سخته اولین کلمات هستن که از ترس قضاوت شدن میرن پشت سرت قایم میشن و سرخ میشن از خجالت . رضا چریکیرضا چریکیMon, 12 Sep 2022 15:25:15 +0430https://virgool.ir/@m_72087500/پرواز-cskq416au5pzچی میشد اگر هر آنچه که از مغزت میگذشت رو میشد بی کم و کاست آورد روی دایره ریخت واو ننداز بدون روتوش بدون ترس بدون دلهره ، بدون اینکه برگردی و قضاوت کنی که ایکاش اینو نمینوشتم یا بخندی به حال اون لحظه ای که داشتی ؟ چی میشد اگر این دیواره های بلند احساسات و عواطف نبودن توی ذهنمون ؟ اگر فقط میشد بدون ترس از خودت نوشت ؟ ترس از خود بزرگترین سیلی بوده که بشریت از خودش خورده و آنچنان زنگ میزنه توی گوشش که عاجز شده حتی قدم از قدم برداره، گیج شدیم و پرسه میزنیم توی چاردیواری ذهن و اوهام خودساخته ، انگار که روی بلندی وایسادیم و قدرت پر گشودن رو ازمون گرفتن ، انگار که میترسیم چشمامون رو ببندیم و بگیم گور باباش همین یه بار به دنیا میام پس بزار بپرم ، بزار تمام تنم لبریز از لذت پرواز بشه، بزار تجربه کنم اون بالا چه خبره ، نمیپریم از روی این دیوار ، همش به افتادن فکر میکنیم ، به افتادنی که سخته . به افتادنی که استخونامون رو خرد میکنه ، چرا آدما به لذت پرواز فکر نمیکنن و اوج ، به پرواز ، چرا ما مثل پرنده ها نیستیم ؟ چرا بال نمیزنیم و رها نمیشیم توی زندگی ؟ سرانجام هر پروازی افتادنه ، سقوطه ، ورطه است ، اما چیزی که باقی میمونه خاطرات اون بالاست ، توی اون نیلی بی انتها، میتونیم اون بالا اینقدر منظره های زیبا ببینیم ، اینقدر تجربه کنیم که یکبار زمین خوردن در انتها در مقابلش به چشم نیاد، نمیدنم تا حالا خواب پرواز کردن رو دیدید؟ لعنتی حتی توی خواب هم غرق لذتت میکنه، روحتو جلا میده ، اینقدر که نمیخوای باور کنی که خواب بوده ، الان همه ما لبه اون دیوار های خودساخته ایستادیم و و تنها به افتادن فکر میکنیم ، پرواز رو تجربه کنیم قبل از اینکه بال هامون چیده بشه ، قبل از اینکه دیر بشه ، و به این فکر کنیم که گاهی چه زود دیر میشه.... رضا چریکیرضا چریکیSat, 08 Jan 2022 22:50:30 +0330