https://virgool.ir/feed/@m_72005140در جستجوی معنای زندگیfa2026-11-11 02:21:10https://files.virgool.ir/upload/users/1928856/avatar/7261Yz.jpghttps://virgool.ir/@m_72005140https://virgool.ir/@m_72005140/فقط-۷-ثانیه-mcaghxqqgcpu چند روزی ست برای احیای پیکر نیمه جان تمرکزم ویدیوهای بلند یوتیوب را جایگزین چرخیدن های بی هدف در اینستاگرام کرده ام. دیشب به طور اتفاقی ویدیوی جالبی نظرم را جلب کرد، مستند زنی که تنها میتواند 7 ثانیه اطلاعات را به خاطر بسپارد. زنی با حافظه ای به کوتاهی 7 ثانیه... بیایید با هم تا 7 بشماریم. 1، 2، 3، 4، 5، 6 و 7. حالا فرض کنید خاطرتان نیست کجا هستید و آدمهای اطرافتان را نمیشناسید. مثل اینکه هر 7 ثانیه خودتان را وسط سیاره ای ناشناخته ببینید که هیچ اطلاعاتی از آن ندارید. احتمالا شما هم مثل من، اولین فکری که به ذهنتان رسیده این است که چه شرابط ترسناکی...خانم میزوتو 43 سال دارد، اهل ژاپن است و همراه مادرش زندگی می کند. 10 سال پیش در اثر ابتلا به بیماری، بخشی از نورونهای مغزش را که مسئول ساخت حافظه کوتاه مدت بودند را از دست داد و متاسفانه در حال حاضر برای این بیماری درمانی وجود ندارد.اولین چیزی که هنگام دیدن او توجه شما را جلب می کند دفترچه کوچکی ست که در دستش دارد و تند تند در آن یادداشت می کند: مرد سمت راست از تلویزیون آمده و از تو درباره مشکلت می پرسد، نترس. مرد سمت راست دارد خاطره تعریف می کند، لبخند بزن. نقاشی کوچکی از اتاقی که در آن است می کشد و موقعیت هر شخص را در آن مشخص می کند. او برای یادداشت هر آنچه اتفاق میوفتد تنها 7 ثانیه زمان دارد.از ویژگی های دیگر خانم میزوتو لبخند همیشگی اش است. هر سوال را با لبخند پاسخ می دهد حتی وقتی دکتر از او می پرسد از بین 5 شی ای که به او نشان داده کدام یک را به خاطر دارد و او تنها یک شی را به خاطر دارد... سال تولدش را به خاطر دارد چون تاریخ آن تغییر نمی کند اما نمیداند چند سال دارد یا که امروز چه روزی ست. هر چند ثانیه لبخندش محو می شود و به دفترچه روبه رویش نگاه می کند، میتوان از تغییر حالت چهره اش متوجه شد از خودش می پرسد من اینجا چه میکنم، این آدمها کی هستند؟از لحظات قابل تامل این مستند میتوان به زمانی اشاره کرد که مادرش به مستندساز میگوید: به دخترم گفتم بیا با هم بمیریم، این مدل زندگی کردن چه فایده ای داره؟ اما دخترش با جدیت پاسخ داد: من چرا باید بمیرم؟ مستندساز به خانم میزیتو نگاه می کند و از او میخواهد نظرش را راجب حرفی که مادرش زد بیان کند، و او با لبخند همیشگی اش می گوید من خیلی بیشتر از مادرم دلم می خواهد بمیرم اما باید زندگی کنم...در کامنت ها، مردم از سراسر دنیا برای خانم میزوتو آرزوی سلامتی و خوشحالی کرده اند اما کامنتی نظرم را جلب میکند: انسان موجود فوق العاده ایست خودش را با هر شرایطی وفق میدهد. این حرف، من را به یاد یکی از دوستانم انداخت که به علت استرس مداوم دچار مشکل گوارشی شده بود. نمی توانست هر زمان هر چیزی بخورد، نمیتوانست کمتر از میزان مشخصی بخوابد. هنگام جابجایی با مترو دچار حالت تهوع می شد و کیفیت زندگی اش به طور چشمگیری کاهش پیدا کرده بود. پس از مدتی به اجبار والدینش شغلی پیدا کرد، ابتدا مجبور بود مرخصی های ساعتی بگیرد یا زودتر از موعد محل کار را ترک کند چون حالش بد میشد و چاره ای جز استراحت نداشت. هنوز به خاطر دارم که چطور از سر استیصال گریه میکرد و می گفت من از پس این کار برنمیایم...از آن زمان تقریبا یک سالی می گذرد، حالا دوستم برای اینکه به موقع به محل کارش برسد هر روز ساعت 5 صبح بیدار می شود و تا هر ساعتی که لازم باشد بی وقفه کار می کند بدون آنکه گوارشش برایش دردسری ایجاد کند. دیگر می داند چه چیزهایی را نباید همزمان بخورد، دیگر با خوردن فست فود مشکلی ندارد. دیگر نیازی به قرص های متعددش ندارد و مثل آدمهای عادی زندگی می کند. البته هنوز هم گاهی مشکلش دردسرساز میشود اما نه مثل قبل. حالا دیگر برخلاف گذشته، او بیماری اش را کنترل می کند نه بیماری اش او را.در پایان مستند، خانم میزوتو برای دانش آموزان مدرسه ای در ژاپن سخنرانی میکند. به آنها میگوید قرار است در زندگی با مشکلات زیادی روبه رو شوند اما نکته مهم اینجاست که همیشه به خاطر داشته باشند می توانند از پس هر مشکلی بربیایند، شاید این تنها چیزی است که خانم میزیوتو هم هرگز فراموش نخواهد کرد.با آرزوی موفقیت برای تمام کسانی که برای زندگی شان میجنگند.26 تیر ماه 1405Z.ghZ.ghFri, 17 Jul 2026 12:53:39 +0330https://virgool.ir/@m_72005140/چه-چیزی-به-ما-لیاقت-زنده-بودن-می-دهد-yc0tmua7pfouاین یک سوال ساده نیست. به راستی چه چیزی به ما لیاقت زنده بودن میدهد؟ ما کدام قله موفقیت را فتح کرده ایم که از بین تمامی ذرات این جهان بی انتها برای انسان بودن انتخاب شده ایم؟ برای تجربه لذت خندیدن، لذت یاد گرفتن، لذت دوست داشتن، لذت دوست داشته شدن... یا شاید هم برعکس، ما چه ظلمی روا داشتیم که محکوم به انسان بودن شده ایم؟ محکوم به غمگین بودن، محکوم به از دست دادن عزیزانمان، محکوم به شکست، ترد شدن، بیماری و فقر. از زمانی که خودم را شناختم همواره با این چالش دست و پنجه نرم میکردم که خدایا چرا من؟ از بین تمام چیزهایی که میتوانستی مرا به آن تبدیل کنی چرا انسان؟ راستش را بخواهید هر چه بزرگتر میشوم کمتر خودم را لایق این منصب میبینم. اشرف مخلوقات؟ من؟ بعید میدانم...مادر میگوید باید قدر فرصتی را که خداوند در اختیارمان گذاشته را بدانیم و همواره شاکر باشیم. من شاکرم. بی شک خداوند برای من سنگ تمام گذاشته اما حس میکنم یک جای کار میلنگد، انگار هر چه جلوتر میروم بیشتر حس میکنم در مقام و منصب انسان بودن نمیگنجم، مثل مدال طلایی که بر گردنم انداخته اند ولی سنگینی اش نمیگذارد سرم را بالا بیارم.گاهی به تصویر خودم در آیینه خیره میشوم، با خود میگویم چند نفر هنگام دیدن چهره ام متوجه میشوند الان است که مغزم توی صورتشان منفجر شود، چه کسی آستینهای لباس انسانیتم را که از فرط گشادی روی زمین کشیده میشوند را میبیند؟ چند نفر میفهمند تمام روز ادا درمیاورم که میتوانم اما در حقیقت نمیتوانم؟میگویند از اولین سوالات روز قیامت این است که با عمرت چه کرده ای؟ آه خدای من، حتی تصورش هم وحشتناک است‌. چه جوابی دارم؟ در جواب نعمتهای بی شمارت چه کرده ام؟ در جواب مهربانی مادرم؟ در جواب زحمات پدرم؟ در جواب خونی که از محبوبترین بنده ت ریخته شد تا بدانیم مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است؟ هیچ.هیچ جوابی ندارم‌. حتی نوشتنش اینجا، برای شما هم شرم آور است ولی شاید تمام آنچه در توشه ام داشته باشم ساعتها اسکرول بی هدف در اینستاگرام، کمی مطالعه، کمی کار و کمی خواب و خوراک باشد، البته در دفاع از خودم باید بگویم من هنوز زندگی کردن را آغاز نکرده ام‌. آخر من فکر میکردم وقتی بزرگتر شوم زندگی کردن را یاد میگیرم وقتی کنکور بدهم، وقتی فارغ التحصیل شوم، وقتی کار پیدا کنم اما هنوز بزرگ نشده ام. نمیدانم چرا.... مادر شکسته شده، درد زانو امانش را بریده اما من هنوز بزرگ نشده ام. نمیدانم چرا...چه چیزی به ما ارزش زنده بودن میدهد؟ این یک سوال ساده نیست. جدی میگویم. به چشم من این سوال، یک پروژه عظیم علمی- فلسفی ست. پروژه ای که از لحظه ای که بدانی دست راستت همان دستی ست که با آن مینویسی و دست چپ آن یکی ست شروع میشود (البته شاید چپ دست ها برای یادگرفتن این موضوع حیاتی شیوه نامه دیگری داشته باشند). پروژه ای که باید ادامه اش بدهی. چه باران ببار چه هوا آفتابی باشد. چه سگ سیاه افسردگی برایت دم تکان بدهد، چه از پشت خنجر بخوری، چه تنها باشی باید ادامه اش بدهی. پروژه ای که پایانش دست تو نیست اما مطمئنی پایانی دارد، پایانی که میتواند یک دقیقه دیگر باشد یا ۵۰ سال دیگر.‌‌..و در نهایت روزی می آید که باید در مقابل خالقم بایستم و اگر آن روز دلایل فوق العاده ای برای انتخابم به عنوان انسان داشته باشد چه، اگر بگوید طرفدار پروپاقرص شوخی هایم بوده چه، اگر بگوید همواره به اینکه بالاخره راه را پیدا میکنم ایمان داشته چه؟آنوقت وقتی پرسید راستی در توشه ات چه داری چه بگویم.‌..۲۰ تیر ۰۵Z.ghZ.ghSat, 11 Jul 2026 02:35:26 +0330https://virgool.ir/@m_72005140/لحظاتی-در-زندگی-که-میفهمی-گند-زده-ای-tyrzzxby1oheلحظاتی در زندگی هست که دوست داری فریاد بزنی: کات. گند زدم، افتضاحه. از اول، همه چیز از اول‌.به عنوان مثال یادم میاید روزی که آزمون شیمی آلی داشتیم چند دقیقه قبل از شروع آزمون همه با استرس جزوه را ورق میزدیم و از همدیگر سوال میپرسیدیم، هر چقدر زمان جلوتر میرفت استرس ما بیشتر میشد، گویی منتظر اجرای حکممان هستیم. اما خبری نشد... پس از پرس و جو از آموزش متوجه شدیم استاد قرار نیست امروز بیاید و بدون هیچ گونه اطلاع قبلی آزمون به زمانی نامعلوم موکول شد ( آزمون هیچوقت برگزار نشد ). به همین راحتی. یادم میاید زمانی که از کلاس خارج میشدم با خودم گفتم گند زدم.... شاید بپرسید چرا؟ چون در حقیقت باید دودمان استاد و دانشکده را به خاطر این رفتار غیرحرفه ای به باد میدادم ( به جهت استرس آزمون، در یک هفته گذشته حداقل ۵۰۰ قدم به انواع بیماری های خودایمنی نزدیکتر شده بودم ) اما ته دلم میدانستم آنقدری که باید برای آزمون آماده نیستم که ادای جیمز باند را دربیارم ( و به اندازه کافی هم برای همچین حرکت انقلابی ای شجاع نیستم ). در یک طرف هفته ها زجر و استرس بود و بی احترامی واضح، و در طرف دیگر حرف بقیه و عدم آمادگی خودم. برای نمونه بعدی میتوانم اتفاق دیروز را برایتان مثال بزنم. به دانش آموزم میگویم با توجه به شرایط پیش آمده بنظرم بهتر است چنین کند اما میگوید دوستش گفته بهتر است چنان کند ( دوستش دانشجوی پزشکیست ). نکته اینجا نیست که چرا حرف دوستش او را به شک انداخته‌. نکته اینجاست که منم شک کردم آیا واقعا بهتر است چنین کند یا چنان. ساعت ها فکر میکنم، احتمالات مختلف را در نظر میگیریم، بنظرم تصمیم من منطقی تر است اما باز هم فکر میکنم کوچکتر از آنم که جیمزباند بازی دربیاورم و سر حرفم بایستم‌‌. مسئله همینجاست.... هر زمان که حس میکنم کوچکتر از آنم که تصمیمم را ( چه درست چه غلط ) اجرایی کنم میفهمم حسابی گند زده ام... انگار زمان امتحان به پایان رسیده اما تو ترجیح میدهی به جای تحویل برگه ت، خودت را از پنجره پرت کنی پایین ... انگار من و خودم دو شخصیت جدا هستیم و من با چهره ای درهم رفته و تحقیرآمیز به خودم که خونین و مالین روی زمین افتاده نگاه میکند و از روی تاسف سر تکان میدهد و میگوید: خیلی تحقیر آمیزی.... ۱۸ تیر ۰۵Z.ghZ.ghThu, 09 Jul 2026 11:41:59 +0330https://virgool.ir/@m_72005140/در-جستجوی-کار-kqr1eftp7fgzامروز که از خواب بیدار شدم حالم بهتر بود. علتش را میدانستم، هر زمان که خیلی در افکار گره خورده خود غرق میشوم، مغزم مرا میفرستد به جایی که شدیدا دلتنگش هستم، بین دانش آموزانم.اما خوشی این حال چندان دوام ندارد، به خودم که می آیم میبینم باز هم آلارم های پشت سر هم را خاموش کرده ام و در مسابقه باشگاه ۵ صبحی ها شکست خورده ام. فکر کنم الان دیگر درِ باشگاه را بسته اند و همه رفته اند سراغ اهداف شگفت انگیز و دست نیافتنی شان.صبحانه میخورم، چای سرد است. تختم را مرتب میکنم، جلو آینه میایستم، ظاهرم را وارسی میکنم، لبخند میزنم، نه از سر خوشحالی، میخوام ببینم گوشه های چشمانم چند خط میخورد.پشت میزم مینشینم، می گویند اگر برای روزت برنامه نداشته باشی، روزت را از دست میدهی، اما من به شما میگویم برای داشتن یک روز درست و حسابی به چیزی بیشتر از برنامه و روتین نیاز دارید، این را کسی به شما میگوید که یادداشت های گوشی اش پر از برنامه های جور واجور است. شاید بپرسید خب پس به چه چیزی نیاز داریم؟ باید بگویم اگر میدانستم که وقت خودم و شما را با این متن دست چندمی از نظر محتوا و اصول نگارشی نمیگرفتم.اما خب چه میشود کرد آدمی به امید زنده ست. شروع میکنم به نوشتن کارهایم. مطالعه کتابهایی که نصف و نیمه رهایشان کرده ام، نماز ظهر و مغرب، ارسال رزومه، ورزش، دارو ها، چند تا کار هم برای تقویت رزومه ام که سعی دارم با پوشاندن زره جنگی بر هیکل نحیفش، او را به مصاف تزویر بفرستم.بعد از فارغ التحصیلی نمیدانستم با زندگی ام چه کنم. دوستانم میگفتند حیف است، حالا که از دانشگاه مطرحی فارغ التحصیل شدی برو سراغ ارشد، اما من میخواستم خودم را محک بزنم و علاقه چندانی هم به رشته ام نداشتم، پس برای شروع بعد از کمی از این شاخه به آن شاخه پریدن ( شما بخوانید خیلی )، کار در مدرسه را شروع کردم. همه چیز ناگهان از این رو به آن رو شد، انگار از دنیایی که کسی مرا نمیفهمید سرانجام وارد جهانی شده بودم که شوخی هایم بانمک بود، خیلی هم بانمک بود. پس از بالا و پایین های بسیار که شاید روزی برایتان بگویم این رویای بی نقص تبدیل به یک کابوس بزرگ شد و همه چیز با یک استعفای ساده در یک بعد از ظهر پاییزی ( بعد از دو سال و نیم تلاش بی وقفه و میلیونها خاطره خوب و بد ) به پایان رسید.حالا منی که کار اولم را، از سر نمیدانم چه کنم پیدا کرده بودم، برگشتم سر نقطه اولم. و آنچه ممکن است زین پس بخوانید داستان جستجوی کار اینجانب است...۱۶ تیر ۰۵Z.ghZ.ghTue, 07 Jul 2026 12:15:18 +0330