https://virgool.ir/feed/@m_71936183ناکام در داشتنت اگر میشنوی کام روایم کنfa2026-11-11 23:37:44https://files.virgool.ir/upload/users/4359626/avatar/pDS0ZE.pnghttps://virgool.ir/@m_71936183https://virgool.ir/@m_71936183/از-چشمانم-باران-می-بارد-dqmycijmgcufگاه آرام و نجیب،گاه بی‌امان و سهمگین.دردهایی که در ژرفای جانم ریشه دوانده‌اند،از امتداد گونه‌های خیسم،مرثیه‌ی نبودنت را فریاد می‌زنند؛و لبانم،درمانده از هر واژه،جز به سکوت پناه نمی‌برند.اشک‌هایمیکی پس از دیگریبر پهنه‌آرام،چنان‌که گویی وداعی خاموش رااز فراز پلک‌هایم آغاز کرده‌اند،تا شاید مرهمی باشندبر قلبیکه در حصار عشق توسال‌هاست به اسارت مانده است.اما چه سود…که این عشق،با هر قطره اشک،نه خاموش‌تر،که سوزان‌تر می‌شود؛و آتشش،در ویرانه‌های جانم،شعله‌ای تازه می‌کشد.ی صورتم جاری می‌شوند؛هوای ابریهوای ابریMon, 18 May 2026 01:00:21 +0330https://virgool.ir/@m_71936183/وارثِ-جهانی-که-نبود-jpmfcchiq7cpچند صباحی بود که چشم‌هایم،مثل مرغِ شیدا،به جاده‌ی روبروی خانه دوخته شده بود.هر غروب،پشتِ همین پنجره‌ی قدیمی می‌نشستم ومنتظرِ آمدنت بودم.نه فقط آمدنت،که انتظار داشتم با آمدنت،کلِ این جهانِ کوچکِ من، وارثِ بزرگیِ نگاهِ تو شود.دلم می‌خواست وقتی چشم در چشم می‌شویم،تمامِ دنیا در آن دو نقطه خلاصه شود و من،صاحبِ تمامِ داشته‌هایت باشم؛از آن لبخندِ کجت بگیر تا آن قلبی که گمان می‌کردمتنها برای من می‌تپد.اما آمدی… و انگار تمامِ جهانِ من،در همان لحظه، ناپدید شد. دیگر نه جاده‌ای بود، نه پنجره‌ای،نه آن انتظارِ شیرین. انگار تمامِ این سال‌ها،در توهمِ وارث شدنِجهانی زیسته بودم که وقتی به واقعیت پیوست،دیگر وجود نداشت.چشم‌هایت…همان چشم‌هایی که تمامِ رؤیایم بود،حالا در نگاهِ دیگری غرق بود. قلبت…آن گنجینه‌ی گمشده‌ای که به دنبالش بودم،حالا در سینه‌ی فردی دیگر آرام گرفته بود.و دستانت…همان دستانِ گرمی که آرزو داشتمگرمایشان را حس کنم،حالا در دستِ کسِ دیگری بود،انگار که او وارثِ حقیقیِ تمامِ آن عشق بود.نزدیک بودی، به اندازه‌ی نفس کشیدن…اما فاصله‌ات از هر دوری، عمیق‌تر بود.حس می‌کردم در زمان گم شده‌ام.چطور می‌توانستم تاریخ را ورق بزنم؟چطور می‌توانستم آن صفحه اولِ قصه را پیدا کنمو دوباره بنویسم؟قصه را از نو بسازم تا این بار،سندِ دستانت به نامِ من بخورد، نه دیگری.حالا اینجا ایستاده‌ام.روبرویم، تو هستی و در کنارت، او. دستانت را در دستانِ دیگری می‌بینم.گونه‌های من، خیسِ اشکِ نداشتنت است وگونه‌های او،سرخ از لذتِ داشتنت. به کدام قبله پناه ببرم؟کدام سجاده را پهن کنم برای نمازِ حاجات؟ کدام دعا را بخوانمکه مستجاب شود؟دلِ من، که این‌گونه به تو مبتلا شده، حالا در این صحرایِ تنهایی،تشنه‌ی یک جرعه وصال است. تویی که درمانگرِ این درد بودی،چرا این‌گونه مرا رها کردی تا در این تبِ نداشتنت بسوزم؟هوای ابریهوای ابریWed, 06 May 2026 15:20:13 +0330