https://virgool.ir/feed/@m_71560642fa2026-11-11 18:43:33https://files.virgool.ir/upload/users/4904389/avatar/vNaiA9.jpghttps://virgool.ir/@m_71560642https://virgool.ir/@m_71560642/این-روزها-chzgx6uhzzlkمتوجه شده‌ام که این روزها حال هیچکس خوب نیست. حال همه مان حال دو دقیقه به گریه است یا دو دقیقه به انفجار خشمی بزرگ.دانسته ام همه دارند زورشان را می‌زنند چرخ های زندگی را جلو ببرند از آن مهم تر خودشان را به دوش بکشند و به زور هم شده قدمی بردارند بلکه فردا روز بهتری باشد.فهمیده‌ام که برای همه تلاشی که میکنند با اندازه‌ی قدمی که برمیدارند ، با نتیجه، تناسبی ندارد و این خسته شان می‌کند.همه سخت تلاش می‌کنند با باری سنگین روی دوش قدم به جلو می‌گذارند اما مثل وقتی که به فنری زور وارد می‌کنیم تا از هم بازش کنیم و سر اخر وقتی رهایش می‌کنیم دوباره به شکل قبلی اش برمی‌گردد ادم ها هم وقتی به خود میآیند می‌بینند با وجود حجمی از تلاش هایشان سر جای قبلی‌شان هستند.اما ما فنر نیستیم روزی میرسد که ما هم قدمی به جلو برداشته باشیم عرق خستگی را از پیشانی پاک کنیم به عقب نگاه کنیم و با خود بگوییم ارزشش را داشت. این روزها ما همه ناراحتیم هر کس به شکلی اما ماهیت یکی ست ؛ « رنج» یک کار می‌توانیم برای هم بکنیم و آن این است که خودمان و هر کسی را لایق محبت بدانیم آدمها کیسه ی بوکس نیستند که ناراحتی هامان را روی آنها خالی کنیم هر آدمی مثل کشتی‌گیری خسته است که هنوز مسابقه‌ی فعلی اش تمام نشده باید خستگی هایش را جمع کند و دوباره روی تشک برود. بیایید با هم مهربان باشیم مهربانی ها برعکس تلاش ها هر چند کوچک باشند اثری بزرگ خواهند داشت.بهناز سراوانی " سمفونی کلمات "" سمفونی کلمات "Sat, 11 Jul 2026 11:29:14 +0330https://virgool.ir/@m_71560642/دنیای-عاشق-کُش-llqichn4yp59من دوران کودکی و نوجوانی ام را در این محله گذرانده‌ام ، بهترین خاطرات من متعلق به همین محله هستند. هجده سالم که شد به کشور دیگری مهاجرت کردیم ، آنجا به دانشگاه رفتم، درس خواندم، کار پیدا کردم، ازدواج کردم و بچه دار شدم.برای یک پروژه‌ی کاری باید به این‌جا سفر می‌کردم همین دیروز وارد این شهر شدم. امروز بعد از تمام شدن کارها گفتم بیایم و گشتی در شهر بزنم راستش نمیدانم چطور بگویم یک حسی مرا تا اینجا کشاند نمیدانم شاید همان خاطرات بود، سه سال اخری را که اینجا بودم دلبسته ی یک دختر شدم، شاید یک احساس بچه‌گانه بود اما ما بهترین اوقات را با هم گذراندیم، او مثل من عاشق کتاب بود، با هم توی کتابخانه ی همین محله اسم مان را نوشته بودیم و قرار گذاشته بودیم هر هفته یک کتاب بخوانیم و بعد در فرصت های اندکی که پیش می‌آمد یکدیگر را ببینیم داستان کتابها را برای هم تعریف میکردیم. او کتاب خواندنش خوب بود و من در تعریف قصه ها مهارت داشتموقتی کتاب میخواند من محو او میشدم طوری که چیزی از داستان دستگیرم نمیشد اما برعکس وقتی من برای او داستان کتابی را تعریف می‌کردم او غرق قصه‌ی آن میشد، هر چه او بیشتر غرق میشد من هم با اب و تاب بیشتری برایش تعریف می‌کردمگاهی کتابهایمان را با هم عوض می‌کردیم و من لایه‌ی کتاب برای او یک شاخه گل میگذاشتم. واقعا روزگار خوشی بود...دوست داشتم الان اینجا بود و قسمتی از یک کتاب را که خیلی دوست داشت همانطوری با احساس برایم بخواند.جالب است که شما هم یک کتاب در دستتان است، راستش آن دختر در همین خانه زندگی می‌کرد که روبه‌روی آن نشسته ایم، البته آن زمان این پنجره به رنگ سرخ نبود. حالا بعد از گذشت سی سال به این‌جا برگشته ام و به همان خانه خیره شده ام دقیقا مثل روزهای اولی که فهمیده بودم آن دختر را دوست دارم.نمیدانم چرا با دیدن این ملافه ی سفید این فکر لعنتی می‌آید توی سرم که نکند او مرده باشد. قلبم از این فکر به درد می‌آید، نمیدانم شاید نباید به اینجا می‌آمدم.دیگر بهتر است بروم، عذر میخواهم وقت شما را گرفتم از آشنایی با شما خیلی خوشحال شدم.....زن از روی صندلی بلند می‌شود، ملافه ی سفید را از روی طناب جمع می‌کند و به خانه می‌رود. وارد اتاق می‌شود، پنجره‌ی قرمز رنگ را باز می‌کند، کتاب و ملافه ی در دستش را کناری می‌گذارد و از کتابخانه کتاب دیگری برمی‌دارد.صفحه‌ای را که در آن گل خشک شده‌ای هست باز می‌کند و میخواند:« دوست دارم ماه من و تو همیشه پشت ابر بماند و هیچکس از عشق ما باخبر نشود.آدم ها حسودند زمان بخیل است و زمان عاشق کُش.بهناز سراوانی و دنیا عاشق کش است.»" سمفونی کلمات "" سمفونی کلمات "Thu, 02 Jul 2026 21:29:37 +0330https://virgool.ir/@m_71560642/دعوتنامه-h1scoea48pdwبه کارت دعوت توی دستانش نگاه کرد و به فکر فرو رفت، چه کسی و چرا او را به یک نمایشگاه نقاشی دعوت کرده بود، یک کارتن خوابِ بی جا و مکان کجا و یک نمایشگاه نقاشی کجا یاد حرف های کسی که دعوت نامه را برایش اورده بود افتاد و بیشتر ذهنش مشغول شد کسی که دعوت نامه را به دستش رسانده بود قبل این که برود تاکید کرد که حتما باید در روز و ساعت مقرر حاضر شود، حتی گفته بود اگر برایش مقدور نیست که خودش برود می‌توانند کسی را بفرستند تا او را به آنجا ببرد. همینطور فکر می‌کرد و جوابی برای سوال هایش نمی‌یافت و از آنجا که مشکلات دیگری داشت مسائل دیگری در ان لحظه ذهنش را درگیر کرد و تصمیم گرفت دیگر به این موضوع فکر نکند. ... برای اینکه سر و وضع نسبتا خوبی پیدا کند از یکی از دوستانش خواهش کرد بیاید و دستی به سر و صورتش بکشد و روز پیش، از دوستی دیگر یک دست لباس نسبتا خوب قرض گرفته بود. با نیم ساعت تاخیر خود را به محل مورد نظر رساند و وارد سالن شد ، از راه رویی گذشت و سپس خودش را میان تعداد زیادی نقاشی یافت که روی دیوار نصب شده بودند. بعد از دیدن چندین تابلو متوجه وجه اشتراک میان تابلوها شد، تمامی تابلوها از شخص یا اشخاصی کشیده شده بود که لبخند به لب داشتند و چهره‌شان طوری ترسیم شده بود که احساس خوشحالی و رضایت انها به خوبی نشان داده شده بود. و مسئله ی دیگر اینکه اشخاصی که در سالن مشغول دیدن نقاشی ها بودند همان آدمهای توی نقاشی ها بودند. مرد، زنی را دید که دست دختر کوچکش را گرفته و به تابلویی که مقابلشان است اشاره میکند و هیجان زده میگوید:« وای دخترم ببین، این من هستم، خدای من در ایوان یک کلبه‌ی چوبی نشسته ام ، کلبه‌ای میان جنگل ، خدای من چقدر زیباست»کمی جلوتر رفت ، مردی جوان دست او را گرفت و گفت :« یک لحظه صبر کن دوست من ، به این تابلو نگاه کن این من هستم... » سپس مثل کودکان چند قطره اشک ریخت و ادامه داد« من به متروها میروم و انجا گیتار میزنم ،اینطوری مقداری پول دست و پا می‌کنم و .... و این نقاشی را ببین این من هستم دارم روی یک سن برای مردم اجرا می‌کنم... نمیدانم با دیدن این نقاشی خوشحال شوم یا گریه کنم » مرد چیزی نگفت تنها به تابلو خیره شده بود و نمی‌دانست چه بگوید مرد جوان که آرام شده بود از او پرسید : « ببینم تابلوی خودت کدام است؟ آن را پیدا کرده ای؟» مرد به نشانه ی نه سری تکان داد و رفت ...با دیدن تابلو خشکش زدتوی نقاشی مرد دست در دست زنی روی مبل راحتی نشسته بود و در کنار آن دو چهار دختر و پسر بودند یک دختر و یک پسر که سن کمتری داشتند به ترتیب در سمت راست مرد و سمت چپ زن نشسته بودند و پسر و دختر دیگر که سنشان کمی بیشتر بود پشت انها ، در کنار هم ایستاده بودند و هر شش نفر انها با چهره هایی خندان داشتند به مقابل خود، به مرد نگاه می‌کردند.در واقع این نقاشی شبیه به یک عکس خانوادگی بود.بهناز سراوانی " سمفونی کلمات "" سمفونی کلمات "Wed, 01 Jul 2026 00:05:33 +0330https://virgool.ir/@m_71560642/حواست-به-خودت-هست-nuficqevrx9pچشم هامو با چشم بند بستن، دستام بازه توی هوا میچرخونمشون تا راهم و پیدا کنم ؛ببینم کجام، کجا میرم .چرا دستمم و نمی‌برم چشم بندو باز کنم؟ ....نمیدونم ترسیدم، سیاهی همه جارو گرفته هر قدم رو با هزار ترس برمی‌دارم.انگار میدونم اگه چشم‌بند و باز کنم چیزی که قراره ببینم وحشتناک تر از این تاریکی و سیاهیه، انگار اون بیرون واقعاً سیاهه سیاهه.دستامو همینجوری توی هوا می‌چرخونم و از ترس گریه ام گرفته زبونم بند اومده ولی باید حرف بزنم باید ببینم تنهام؟کسی اینجا هست؟ کسی اینجا هست؟ جوابی نمیاد یعنی من تنهام دیگه کافیه چشم بندو باید بردارم تا کی باید بترسم و چشم بسته راه برم توی جایی که نمیدونم کجاستهنوز میترسم ولی تصمیمم و گرفتم دستم و می‌برم پشت سرم تا گره چشم بند و باز کنم خیلی آروم این کارو می‌کنم چشم بند توی دستامه چشم هامو هنوز باز نکردم یعنی چی قراره ببینم تا کی میخوای صبر کنی؟ الان با وقتی چشمات و بسته بودن چه فرقی داره بازشون کن ببین ، دور برت رو ببین هر چقدرم ترسناک باشه چشمامو باز میکنم یه نفر اینجاست من که قبل از اینکه چشمامو باز کنم سوال کردم کسی اینجا هست چرا جوابم و نداده بود؟چقدر عجیب اون منم چرا گریه میکنم؟تنها ایستاده نگاهم میکنه اونم اشک میریزه دوروبر سیاه و تاریکه تا چشم کار میکنه چیزی نیست فقط منم و‌ اون یعنی منم و خودم چرا ما داریم گریه می‌کنیم چرا حرف نمی‌زنیم بعضی چیزارو نمیشه به زبون آورد اصلا اگه گفته بشه اون چیزی که واقعا تو قلبت هست رو نمیتونه نشون بده و بعدش خودت تعجب میکنی از این که چرا اینطوری شد چرا حرفم با حسی که که توی قلبمه انقدر فرق داره چرا چرا وقتی گفتم انقدر بی ارزش و معمولی شد ،در حالی که تا وقتی نگفته بودم و حتی الان که گفتم توی قلبم خبرای دیگه ایه.ما هنوز ایستادیم به هم نگاه می‌کنیم و اشک میریزیم ما همدیگه رو داریم مگه نه؟ من خودم و دارممیرم سمتش بازم اشک میریزه ولی چشماش یه تبسمی پیدا میکنه ما الان کاملا روبه روی همیمچشم بندی که تو دستام بوده رو میندازم دور ، بغلش میکنم تو اغوش هم سخت گریه میکنیم انگار اون میفهمه من چه حسی دارم و چی بهم گذشته و منم از اون باخبرم بدون این که چیزی بگیم محکم توی اغوش همیم و حق حق میکنیم من خودم و دارم مگه نه؟ قبلا دیده بودمش؟ توجه کرده بودم بهش؟ بعد گریه ها سرمون رو از روی شونه های هم برداشتیم به هم خیره شدیم نمی‌دونم چرا ولی هر دومون یهو خندیدیم، خنده با چشم های گریون و گونه‌های خیس ،از اون خنده هایی که با یا بعد از یه گریه ی سخت میان.نمیدونم یعنی خندمون واقعیه؟ یا گریه مون؟ولی گریه دیگه تموم شد اون صورت منو از اشک ها پاک میکنه و من صورت اونو ما میخندیم خندمون واقعیه باز همدیگرو در اغوش میگیریم و اینبار میخندیم ما همدیگرو داریم من خودم و دارم.تو حواست به خودت هست؟بهناز سراوانی تو حواست به خودت هست؟" سمفونی کلمات "" سمفونی کلمات "Tue, 30 Jun 2026 08:38:59 +0330https://virgool.ir/@m_71560642/غم-یا-شادی-q6caveucghanگم شده بودم میان غم و شادی شادی که مرا به سویی می‌کشید غم انگار حسودی کند می‌آمد و دستم را می‌گرفت تا با خود ببرد. من هم دلم نمی‌آمد ناراحتش کنم با او می‌رفتم.شادی فریاد می‌زد و دستش را سویم دراز می‌کرد اما دیر شده بود. نمیدانم چرا، ولی دلم به حال غم می‌سوخت. تنها بود، هیچکس دوستش نداشت، توی دلش حرف‌های زیادی داشت که به کسی نمی‌توانست بگوید.یکبار به من گفته بود شادی از خود من است اما روزی که از من زاده شد مرا ترک کرد؛ گفت می‌خواهم صاحب دنیای خودم باشم، یک دنیا که فقط شادی در آن باشد.به او گفتم که همچین دنیایی وجود ندارد اگر هم وجود داشته باشد دوامی ندارد اما گوش نداد و رفت .من همیشه سکوت می‌کنم و اجازه می‌دهم غم حرف بزند چون حرف هایش را خیلی دوست دارم. یکبار وقتی داشت برایم حرف می‌زد یکباره سکوت کرد به من نگاه کرد و گفت تو را خیلی دوست دارم کمتر کسی پیدا می‌شود که اینطور به حرف‌های من گوش دهد بیا نزدیک تا به تو نشان دهم چطور شادی از درون خود من میجوشد و این شادی چقدر عمیق است.نزدیک رفتم ، مرا در اغوش گرفت و در یک لحظه ناپدید شد، در همان لحظه یک چیز عمیق توی دلم حس کردم یک شادی بزرگ و عمیق. باید بگویم این شادی عمیقی که هدیه‌ی غم به من بود، روزهایی می‌رسید که از قلب من پر بگیرد و برود.اما آن موقع دوباره سروکله ی غم پیدا می‌شد، می‌نشستیم با هم صحبت می‌کردیم ، شادی را می‌گذاشت توی قلبم و میرفت." سمفونی کلمات "" سمفونی کلمات "Mon, 29 Jun 2026 20:11:02 +0330