https://virgool.ir/feed/@m_71435773می‌گویند زیبا می‌نویسم و زیباگوش میدهم... نویسنده✍🏼📜📚 دانشجوی روانشناسی👩🏼‍🎓🧠 عکاس 📸و رویا پرداز🌻💌fa2026-11-11 16:19:23https://files.virgool.ir/upload/users/3488695/avatar/npcehZ.jpghttps://virgool.ir/@m_71435773https://virgool.ir/@m_71435773/آوارگیِ-خوش-طعم-qyyptskqllnfاز خانه دورمنه از چهاردیواری ، که از طعمِ خوشِ دیاراز عطرِ خنکِ گرمااز صفای کاروناز خانه دورم و این دوری برایم شبیه ب یک اواراگیِ خوش میماند‌میگویم خوش چون در بهشتم در شهرشعر شهرِ فروغ و یاس و ترمهبگذریماز خانه دورم از کنارت و از نگاهِ متینِ دزدیده شده اتبه راستی اگر اینجا بودی و در این کوچه ها قدم می‌زدی چه شعری را برایم میخواندیشاید از فروغ میخواندی و یا کاظم بهمنی همان که مارا در پستوی بیراهه زمان به یکدیگر نزدیک تر کرداحتمالا من چیزی نمیگفتم فقط در قلبم به رویت لبخند میزنم لبخندی به اندازه ی یک «بله ی» از ته جان...تو در من نیستی و حضورت را حتی در شاخه ی بیرون زده از خانه همسایه میبینم از سنگ فرش خیس خیابان و قطره ی آویزان از درخت انار‌.تو در خانه ماندی و من راهی جایی شدم که متعلق به آنمشهریِ برای شاعرهای بی صداو من این آوارگیِ دور از خانه را با تمام جانم به جان خریدم 🌧️🍁💌🌻#زهرااعصامیالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Thu, 05 Nov 2026 21:40:24 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/هشتِ-بد-kpb3pidqa0dgامروز برگشتم به هشت سالگیمبه تاریکی روزایی که هیچ نوری سنگینی اون و روشن نمیکنهوقتی که گودزیلای زشت و بی رحم گلوم رو محکم فشار میدهانگار دوباره مامانم نیست وقتی که از مدرسه برمی‌گردم خونهانگار می‌خوام بازم بلند بلند گریه کنمیهو انگار شبه، تاریکه ،کوچه خلوته ومن گم شدم تو جایی که نمی‌شناسمانگار قدم نمی‌رسه زنگ هیچ خونه ای رو بزنم شماره ای که از بابام بلدم رو بدم و بگم بابا نمی‌دونم کجام نمی‌دونم چمهبابا من گم شدممی‌دونی یهو دوباره انگار ساعت دوازده شبه و تازه فهمیدم فردا امتحان ریاضی دارمیهو نصف شب از خواب بیدار میشم و میبینم بابا تو حیاط گریه می‌کنهیهو غذای مورد علاقه م می‌ریزه رو لباس دوست داشتنیملقمه آخر بستنیم میوفته رو زمینانگشت کوچیکم گیر می‌کنه به لبه ی مبلکتاب داستانی که بابا خریده پاره شدهلاک زدم خشک نشده وتموم دستام لاکیهظرف غذای خواهرم تو مدرسه یادم رفتهزنگه تفریحه و دوستم نیومدهزنگ خونه س و کسی دنبالم نیومدهدر میزنم کسی جز من و مرغ عشقا خونه نیستیهو انگار دختر لوس همسایه تلمو برداشته و شکستهنمی‌دونم یهو حس کردم هشت سالمهبچه متنهامقدم و زورم به قد و زور این دنیا هیچ جوره نمی‌رسهدوباره تنهام دوباره تنهام دوباره تنهامالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Mon, 02 Nov 2026 20:22:23 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/آبان-oj3p32qxugeeهرروز به محض بیرون زدن از خونه 🍁آبان!بردبار ترین عاشقِ پاییز دردانه ی تمام دوران ها و عزیز کرده ی همیشه سوا...من آوازِ خوشِ آبان را در کوچه های بی فروغی میبینم ،که حالا مبدل شده اند به دیوان فرخزاد .گویی عروسی سر از گور درآورده و سر خوش با دامن بلندِ راه راهش عشق را به نوشِ شهرِ خشکُ بی حیاتِ من میدهدو عصاره ی مهرِ پاییز را در شعرهای خفته در چشم ها، به آغوش کلمات می‌کشاندآنقدر صبوری را خرج بیت هایش کرده که از هر ردیف ایوبی بی تحمل در تمنای ورق های سیاه شده ی فروغ میچرخد و میخواند:شادم که در شرار تو می سوزمشادم که در خیال تو می گریمشادم که بعد وصل تو باز اینساندر عشق بی زوال تو می گریمپنداشتی که چون ز تو بگسستمدیگر مرا خیال تو در سر نیستاما چه گویمت که جز این آتشبر جان من شرارهٔ دیگر نیستشبها چو در کنارهٔ نخلستانکارون ز رنج خود به خروش آیدفریادهای حسرت من گوییاز موجهای خسته به گوش آیدالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Fri, 23 Oct 2026 13:07:57 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/ارغوان-ddwtkjvspj8kهر دو دانشجو بودیم و تازه نفسترم های اول بودم و تجربه های شیرین و تازه ای را وارد صفحات خالی زندگی ام میکردم.پسری بود کم حرف،درس خوان ، و سربه زیردختری بودم پر انرژی و عاشق شعر .خوب به خاطر دارمدر یک روز مه آلود، اواسط ماهِ آذر بودساعتِ هشت و نیم صبح ،کلاسِ ادبیات فارسیدیگر خبری از آن پسر کم حرفِ سر به زیر نبود ،با همه گپ میزد، می‌خندید وشاد بودمی‌دانستم پسری است که برای گرفتن نمره ی میانترم تمام تلاشش را میکرد و از هیچ فعالیتی کناره نمی‌رفتاستاد پیشنهاد خواندن آثار شعرا را داد و تنها کسی که اعلام موافقت کرد او بود .صدای رسایی داشتاز همه گذشتو کنار استاد ایستاد؛+میتونم از حفظ بخونم؟چشم های استاد برق زد و با اشتیاق فراوان گفت بله حتمابا دست خط زیبایی که داشت به نام خدایی را روی تخته نوشت و شروع به صحبت هایی راجب به تاریخ ادبیات کرداحساس کردم بسیار حوصله سر بر شدسرم را روی میز گذاشتم و برای خوابیدن تلاش کردمارغوان بیرق گلگون بهارتو برافراشته باششعر خونبار منیدرست شنیدم؟او داشت همین شعر را میخواند؟سرم بالا گرفتم،چشم در چشم هم شدیماز کنار تخته شروع به حرکت در کلاس کرد دو صندلی باهم اختلاف داشتیم پس همان‌جا ایستاد و ادامه داد :+ارغوان شاخه همخون جدا مانده منهمچنان از جایش تکون نمی‌خورد+آسمان تو چه رنگ است امروز؟آفتابی ست هوا؟یا گرفته است هنوز؟من در این گوشه که از دنیا بیرون استآفتابی به سرم نیستاز بهاران خبرم نیستآنچه می‌بینم دیوار استآه این سخت سیاهآن چنان نزدیک استکه چو بر می‌کشم از سینه نفسنفسم را برمی‌گرداندره چنان بسته که پرواز نگهدر همین یک قدمی می‌ماندکورسویی ز چراغی رنجور.شعر تمام شد چرخی به طرف استاد زد و همه سرپا تشویقشتمام چشم ها روی من بودصدای پیامک گوشیم بلندشدیکی از دوستانم که دو ردیف انورتر نشسته بود نوشته:ارغوان با توکه نبود ن ؟ولی بود مطنعنم بود آره درست شنیدم .جوابی ندادم و خیلی سریع از کلاس خارج شدمپیامک دیگه ای داشتم مقاومت زیادی کردم تا چک نکنم می‌دانستم حالا سوژه تمام بچه های کلاس میشوم اما نمیشد نمی‌تونستم قفل گوشی را باز کردم .خودش بود :دست ات را به من بدهدست های تو با من آشناستای دیر یافته با تو سخن می گویمبه سان ابر که با توفانبه سان علف که با صحرابه سان باران که با دریابه سان پرنده که با بهاربه سان درخت که با جنگل سخن می گویدزیرا که منریشه های تورا دریافته امزیرا که صدای منبا صدای تو آشناست.آنروز جوابی ندادماما تا به حالا هر روز چشمانش را می‌بوسم و میگویم از تو ممنونم که زیبا ترین اعتراف عشق را نصیب من کردی#زهرااعصامیالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Thu, 15 Oct 2026 09:41:52 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/صدسال-نوری-vvod3oalu9zfردِ نور نارنجیِ خیابان شکل‌های عجیبی روی دیوار اتاقم کشیده و وزشِ ملایمِ باد پرده را آرام کنار می‌زند؛انگار می‌خواهدحرفی بزند… چیزی بگوید.از خداخواسته، کوچک‌ترین فرصت را غنیمت شمردم؛باد را نشانه گرفتم و گفتم و گفتم و گفتم…سرم را تا آخر در بالش فرو بردم.ساعت سه‌ونیمِ صبح است:چند لحظه پیش کارهایم را تمام کردم و طبق رسم هر شب، هر لحظه‌ی دلتنگی، گوشی به دست شدم و شروع کردم به دیدن عکس‌ها و مرور خاطره‌هایی که فقط دو هفته از پایان‌شان می‌گذرد،اما برای منمعادلِ چندین سالِ نوری‌ست.می‌دانی؟دلم برای وقت‌هایی که فاصله‌ی محل کارمان فقط یک پله بود تنگ شده؛برای یک «بستنی قدس»،برای پنج دقیقه‌های دزدیده‌شده،برای قرص‌ها و داروهای تمام‌نشدنی،برای فقط دست تکان دادن و رد شدنو لبخندی که کنار نمی‌رفت؛و یعنی: «هی رفیق من خوبم… فقط دلم برای صورتت تنگ شده بود.»می‌دانی دلم برای خستگیِ ده شب با تو تنگ شدهوقتی مسیرِ یک‌دقیقه‌ای را با هم راه می‌رفتیمو در همان زمانِ کم آن‌قدر می‌خندیدیمکه یادم می‌رفت شش ساعت سرِ پا بوده‌ام.دلم برای دانشگاهِ با تو،بوفه با تو،کلاس‌های مشترک با تو تنگ شده…برای سوار شدنِ اتوبوس و خطِ واحد با هم،رفتن به نادری، پل سفید، خانه ماپار،فلافل‌فروشیِ همیشگی‌مان،خریدهای ماهانه،کتاب‌فروشی رفتن،کافه رفتن و هر بار همان شیکِ همیشگی را سفارش دادن …دلم برای کشفِ پاییز اهواز ،جشن های دوتایی بعد از هر ترم ،فوتبال دیدن هامون تو دانشکده اقتصاد ،،سینمای دانشجویی و گوجه سبزهایی که از عمو گوجه ای دم در سینما می‌گرفتیم تنگ شده ،دلم برای همه ی بلک مجیک های ۹۰تومنی تو اوجِ گرمای اهواز ،دلم برای لب ساحلی کارون نشستن و ایستگاه پل سیاه رو کشف کردن تنگ شده ،دلم برای گیت،صبحونه های راه آهن ،بارون های بی چتر ،دوچرخه سواری های روزای ابری و آرکا دلم برای همیشه پیاده راه رفتنمون تنگ شده و تنگ میمونه ،حتی دلم برای بانک رفتنمون ،گواهی نامه گرفتن و باهم رانندگی کردنمون ،دلم واسه همیشه تلاش کردنه خیلی بیشتر سنمون تنگ میشه .برای غروب هایی که نشد با تو تماشا کنم و تنهایی همه رو با عشق نگاه کردم تنگ شده، دلم برای همه‌ی عکس‌هایی که می‌گرفتیم،خنده‌هامون، خاطره‌هامون،و همه‌ی روزهای خوب‌مونکه فقط من می‌دونم و توو جز قلبِ شادمون هیچ شاهدی ندارهتنگ شده.دلم برای دبیرستانِ پرحاشیه‌مون،اون دورانِ پردل‌وجرأت،اون روزهای پر از غفلتتنگ شده…و تنگ می‌مونهبا توهمه‌چیز اتفاق افتاد.و این یعنیشهر جون گرفتخیابون ها اسم پیدا کردنو منتو ساده‌ترین لحظه‌هاخوشبختی را لمس کردم.و اینچیزی نیست کهزمان ازمن کم یا دورش کنه...#از طرف کوتاه به بلندالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Sun, 11 Oct 2026 12:39:43 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/بیامپاییز-شده-plpc6iksmxooبرایت نارنگی پوست میگیرم مثلِ آن پسرکِ عاشقی که اواسط آذر از حیاط خانه ی همسایه سنجد را به یادمعشوقش می‌دزدداز دور تماشایت میکنمایستاده ای و رقصِ افرای قرمزشده در قامت ظریف و نازجانت شعرِ نو میسُرایدمیبینم که برگ ها در آن های و هوی، همراستای موهایِ رها در بادَت،چه دلنشین تماشایی شدهبرایت نارنگی پوست میگیرم و تو از لابه لای صنوبرهای زرد میدوئی میخندی می‌رقصی و با آن چشم های پراز شیطنتت بوسه های شیرین ، شبیه به دانه های انار برای طبیعت می‌فرستی !به لب همچو انارت خیره میمانم و بازهم برایت نارنگی پوست میگیرممیخندیاز همان خنده های دندان نمای معروفتدلم میخواست همین حالا بلند شوم در آغوشت بکشم ببوسم ببویم و این قلبِ بی طاقتِ خجالتی را جلویت به سجده درآورماما چه کنم که حالا در قالب تنها یک دوست معمولی امتا آن زمان که تو مرا بپذیریتو آماده باشیتو دستور بدهی...به سمتت می آیم،لبخند میزنیگوشه ی لباست را با دست میگیری ، موهایت را از جلوی صورتت کنار میزنی و من میفهمم این یعنی از من عکس بگیردوربینم را در می آورم تمام مدت با لبخندِ خریدار تورا تماشا میکنمآماده‌ی؟!با دلنوازی میگویی بله کاپیتانو چیکمحبوبت ترین عکس زندگی ام را ثبت میکنم...#زهرایاهمان_الیزابت_بنت🍁🍊🍂📸الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Sat, 10 Oct 2026 14:45:08 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/ازدلِ-غروبِ-جمعه🩷-dsep8m4bvnceخودم را به باد میسپارم تا در آغوشِ برگ‌هایت،چون شاخه‌ای رنجان،به سجده‌ی عفو درآیم؛شاید که یک شب،تنها یک شب،از میانِ آن همه تاریکی،ستاره‌ای سحرآمیزجنونش را به چشم‌هایم بپاشدو من،برای یک شب هم که شده،حضورت رادر خواب‌هایم نبینم.تو که همیشهدرست در برابرِ من ایستاده‌ای؛مثل آب و آتش،مثل شکار و شکارچی.من در پیِ زندگی،و تو در پیِ از پا انداختنِ من؛من می‌رومو تو بازمی‌گردی.و این چرخه،این آمدن و رفتنِ بی‌پایان،چون شکست‌هایی زهرآگین،در خلوتِ شاعرانه‌ام می‌تازد؛می‌تازد و هر بارچیزی از مرابا خود می‌برد.و من هنوز می‌نویسم؛شاید شعر،آخرین راهِ گریزم باشد،شاید واژه‌هامرا از این دورِ باطلبه جایی بیرون از تو برسانند.شاید...شعر،گریزِ نجاتم باشد.💌🌻#زهرایا همان الیزابت بنتالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Fri, 09 Oct 2026 19:55:56 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/غربتِ-غروبِ-پاییز-lvrsbc79qpwwزنان کوچک مائیم🥹🥲💌👭👭روبه‌روی آینه می‌ایستم.ساعت چهار و پنج دقیقه است و من فقط پانزده دقیقه وقت دارم که خودم را به محل کارم برسانم.مقنعه‌ام را سر می‌کنم، چشم هایم را میبینم که مثل دو مروارید دل شکسته پر آب و بی فروند ، قلبم مدام تیک‌تاکِ دلتنگی می‌نوازد؛ آن‌قدر بلند که انگار می‌خواهد از جا کنده شود.با بی‌حوصلگی مقنعه‌ام را درمی‌آورم و با موهایی که روی صورتم پخش شده‌اند، روی تخت می‌افتم.هق‌هق‌هایم حالا تمام اتاق را پر کرده‌اند.دلم برای خانه‌مان تنگ شده؛خانه‌ای که بیشتر از هر چیزی، بوی خواهرهایم را می‌داد.دلم برایت هر روز، هر ساعت و هر لحظه تنگ است؛اما نمی‌توانم بگویم.مبادا به قلب بی‌طاقت تو سخت بگذرددزنگ می‌زنم،می‌خندم،و خودم را به بی‌خیالی می‌زنم؛انگار نه انگار که غمی گوشه‌ی دلم جا خوش کرده، انگار نه انگار که غم غربت ، غم‌دور از تو موندن یه بی بال و پرم کرد :)چیزی نمی‌گویم فقط برای اینکه غمی به غم تو اضافه نکنم.اما چه کنم دلم برایت تنگ است و تنها و تنها تو را می‌خواهد.دلم زندگی کردن با تو را می‌خواهددلم آن وقت‌ها را می‌خواهد که می‌آمدی کنارم روی تخت دراز می‌کشیدی و تا صبح غیبت عالم و آدم را می‌کردیم ونوبتی از دردهایمان می‌گفتیمهمان وقتهایی که از شدت خنده، اشک از چشم‌هایمان سرازیر می‌شدمیدانی!دلم خانه‌ی شلوغمان را می‌خواهدوقتی از سر کار برمی‌گشتم و کفش‌هایت جلوی در، ردیف شده بودند.وقتی مامان خوشمزه‌ترین غذایش را پخته بودو من، به رسم همیشگی‌ام، با خستگیِ دیوانه‌کننده و همان مقنعه‌ی همیشه‌سرکرده، می‌نشستم سر سفرهو تک‌تک اتفاقات روزم را برایتان تعریف می‌کردمدلم صبح بیدار شدن کنار تو را می‌خواهدآن نیم ساعت اولِ بیداری که با خنده و شوخی می‌گذشتو بعد با صدای غر زدن مامان، به زور از جایمان دل می‌کندیمدلم آشپزی و دست‌پخت تو را می‌خواهدتویی که مادر دوم منیدلم آخر هفته‌های خانوادگی‌مان را می‌خواهددلم دور شدن از گوشی را می‌خواهد؛ فقط به خاطر حضور تو.تو..فقط تو را می‌خواهمتویی که از نفس هم برایم عزیزتری.‌...بلند می‌شوم!!اشک‌هایم را با پشت دست پاک می‌کنم.مقنعه‌ام را سر می‌کنم.به آینه نگاه می‌کنمو ناباورانه،دوباره به زندگی دور از تو ادامه می‌دهم.الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Thu, 08 Oct 2026 13:23:19 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/جایی-پشت-پنجره🪟-mfretliudlmwخانه غرق تاریکیستساعت ، سه بعد از ظهر را نشان میدهد و باران آرام تر از حد تصور زمین را نوازش میکند آنقدر درجایم غلت میخورم که درنهایت میبازم و پتو را کنار میزنم ..دلم به حدی مملو است که اگر ابر بودم هیچکدام از دوستانم به اندازه ی من نمی‌باریدندموهای بلندم را که تمام تنم را پر کرده اند  کنار میزنم وروی تخت می‌نشینم ،با چانه ای ک میلزرد به جلو نگاه میکنم چاره ای ندارم  پس دفترِ کاهی ای ک خودت برایم خریدی را باز میکنم و همراه صدای باران و سوز سرمایی ک از پنجره رد میشود برایت می‌نویسم از تو از باران از دوری و از دلتنگی که طاقتم را طاق کرده است و باز اشک هایم می‌ریزد...به عکست که زیر بالشتم پنهان کردم خیره میشوم و با احساس خفگی جلوی دهانم را میگیرم که مبدا کسی چیزی بشنود .. باورم نمیشود این منِ ضعیف من باشم اما دوستت دارمو دلتنگ تومو روزهای بارانی را بدون تو نمیخواهم حتی اگر در زیباترین شهرک ایران حتی اگر در شهرِ شعر زندگی کنمدلم باران های با تو را می‌خواهد اصلا دلم تورا میخواهد حتی در مرداد ماه اهواز ساعت ۲ظهر....دیگر چیزی نمی‌نویسم سرم را به پاهایم تیکه میدهم و خاطرات یکی یکی برایم مرور می‌شوند:آن شبی که خسته از کار بودم باران اهواز  زیباتر از حد تصور می‌بارید ونیم ساعت تا پایان شیفتم مانده بودکنار پنجره ایستاده بودم و هوای بیرون را با نگاهم می‌بلعیدم که تو را دیدم ایستاده بودی روبه‌روی پنجره ی محل کارم آنقدر خوشحال شدم که حد نداشت قهوه های توی دستت را دیدم به‌سمتت آمدمبا آغوش باز آغوش عاشقانهِ ی باز...و باز فکر کردم اینبار به باد دیونه بازی هایمان...وقتی که هرروز  آب و هوا را چک میکردم تا برنامه بریزم برای خوش گذرانی برویم راه آهن و صبحانه بخوریم بریم ساحلی واش بخوریم برویم وسط باران والیبال بازی کنیم یا برویم گیت بوستان و کوچه های کانادایی اش را قدم بزنیم برویم پارک لاله در آلاچیق هندوانه اش بشینیم و نم نمِ کارون را نگاه کنیم  بعد آنقدر زیر باران باایستیم که موش آب کشیده شویم یادت می آید ؟قایق سواری در دل کارون وسط آن باران ؟این دیوانگی فقط از تو برمی آید که منِ ترسانِ لرزان را اینچنین در عشق شجاعِ خود غلتاندیآن بوسه وسط باران الان دارد قلبم را در جا تکه‌تکه میکنددفترم را می‌بندم بلند می‌شوم و از پنجره بیرون را تماشا میکنم درخت ها محکم با وزن آهنگِ گلِ پونه از ستار تکان می‌خورندو من با اشک هایم انگار می‌خواهم پابه پای ابرها مسابقه بدهم که کداممان خیابان را خیس ترمیکند ؟باز  به تو فکر میکنم که اگر  بودی به محض باریدن اولین قطره  می آمدی پایین پنجره اتاقم می ایستادی..خیره میمانم به جایی که جای تو نیست اما دلم میخواست باشد و چقدر  هر لحظه دلتنگ تر و دلتنگ ترت میشومدوباره ستار میخواند:گلِ پونه گل پونه دلم از زندگی خونه تو این دنیای وارونه برام هر لحظه زندونهالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Wed, 07 Oct 2026 02:00:39 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/سیصد-و-دومین-روز️-tvbytu72ynslیادت هر لحظه همراه من است🌻💌🕯️🍁ولی افسوس، تو زِ منخیلی دوری... می‌دونم.داریوش گوش‌هایم را به سِحرِ خودش درآورده و انگشتم مدام دکمه‌ی تکرار را تکرار می‌کند.تق...تق...تق...به صندلی تکیه می‌دهم، پاهایم را روی میز می‌گذارم، سرم را به سمت پایین رها می‌کنم و به آن روزِ ابری فکر می‌کنم؛همان روزی که زندگی، آغوشش را به روی خوشبختیِ من باز کرد.باران می‌بارید؛از همان باران‌هایی که ما دوست داشتیم.از همان‌هایی که پشتشان قول و قرار بود و وعده و وعید...یادت می‌آید؟گفتیم باران که بارید، دیدارِ ما باشد؛پل طبیعت، برای تماشای کارون.یادت می‌آید می‌دویدیم تا خیس نشویم؟تو لباس گرم تن نکرده بودی و موهای من، در حدِ یک فاجعه خیس شده بود.آن تک‌درختِ بزرگ را به خاطر داری؟همان که اسمش را گذاشتیم «درخت آسایش»...همان که وقتی باران شدت گرفت و رعدوبرق، آسمان را خراشید،زیر برگ‌های پهنش پناه گرفتیم.تو دست‌های سردم را گرفتی و با ها کردن، گرمشان می‌کردی؛من محوِ نگاه کردن به تمامِ تو بودمو تو، غرقِ گرم کردنِ لرزش‌های تنم.یادت هست آن لحظه چه برایم خواندی؟بوسه‌ای به موهای خیسم زدی و گفتی:«بگذار تا بگرییم چون ابر در بهارانکز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران»من خندیدم.حتی به معنایش توجهی نکردم.تنها صدایت را شنیدم،تنت را بوییدمو صورتت را بوسیدم...داریوش دوباره تکرار می‌کند:«ولی افسوس، تو زِ منخیلی دوری... می‌دونم.»اشک‌هایم برای سیصد و دومین روز،باز هم سرازیر شدند.تو به شهرِ ناکجای بی‌وفایی رفتیو من ماندم؛همان کسی که قرار است تا ابد به یادت بماند،جایی حوالیِ درخت آسایش.و من هنوز به شعر سعدی فکر می‌کنم؛به آن لحظه،به آن باران،به آن شعر،به آن زندگی.#زهرایاهمان الیزابت بنت 💌🌻🍁الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Tue, 06 Oct 2026 11:29:47 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/سی-و-سومین-صفحه🪄-ipefem0esqq6این زندگیِ نازنین گونه ،شبیه به رویای دفترِ کهنه سالِ ۱۲سالگی ام نوشته شده است:وقتی که سالها پیش ،لا به لای صفحه ها، زیستن رادر آرزوی جادوی خاموشانه، زیباتر می‌طلبیدموقتی که در عبور از خیابان ها چشم میبستم و خودم را در کوچه های جان نواز متصور می‌شدم،جایی زیباتر و شاعرانه تر، در دل روزگارِ افسون زده...هرچه را می‌دیدم، از صافیِ خیال خود عبور می‌دادمو زندگی را همانطور که میخواستم با سماجتِ هرچه تمام میزیستم...انگار روزگار، بالاخره دست به هدیه شده بود؛قلبم را در پاکتِ مهرخورده‌ی سرگذشت گذاشته و درست، همان‌جایی رسانده که دوازده‌سالگی‌ام در حاشیه‌ی دفترهای غبارگرفته‌اش، بی‌خبر از فردا، آرزویش کرده بود .جایی میانِ رؤیا و واقعیت، جایی که زندگی رؤیاگون‌تر از رؤیا به نظر می‌رسید.انگار که میداند من در سی و سومین صفحه ی تا خورده ی آن دفتر خاک خورده ی گوشه ی اتاقِ خانه ی قدیمی ام چه نوشته ام...حالا پنجره‌ی رو به خیابانِ اتاقم را باز می‌کنم.هوای بیرون را عمیق نفس میکشمپرده، آرام روی صورتم می‌آید و دوباره کنار می‌رود،انگار با نسیم، بازیِ کودکانه‌ای داردآسمان ابری‌ست،زمین مملو از زردیِ برگ‌ها،و درختِ پشت پنجره، قامتِ ورزیده‌اش را رقص کنان میلرزاندلبخند می‌زنم.به برنامه‌ی امروزم فکر می‌کنم؛به کارهایی که تا این لحظه انجام داده‌ام،به آن‌هایی که هنوز پشتِ گوش انداخته امباز هم لبخند می‌زنم.حالا دیگر،در عکس‌های ذخیره‌شده‌ی پینترستِ گوشی‌ام زندگی می‌کنم؛در همان صبح‌های ابری،در اتاق‌هایی با پنجره‌های رو به خیابان،در فنجان‌های قهوه‌ای که بخارشان تا گوشه‌ی قاب بالا می‌رود،در برگ‌های زردِ افتاده روی پیاده‌رو،و در زندگیِ جان نواز و مسحور که روزی فقط بلد بودم تصورش کنم.حالا اما،فاصله‌ی میانِ خیال و زندگی،فقط به اندازه‌ی باز کردنِ یک پنجره است.الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Wed, 30 Sep 2026 14:25:50 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/در-راهِ-دوری-mitgqulftdduتو می‌آیی و من، آخرین نگاهِ نزدیکِ چشم‌های خمارت را به قلبِ پر از اندوهم می‌سپارم. با لب‌های لرزانم به سختی لبخند می‌زنم و سعی می‌کنم چیزی از آشوبی که درونم به پا شده، در صورتم پیدا نباشد. بوسه‌ای به سرم می‌زنی، چمدان سنگینم را از دستم می‌کشی و با همان آرامش همیشگی، داخل صندوق می‌گذاری.تمام مدت فقط نگاهت می‌کنم؛ دست‌هایت را که چمدان را با احتیاط جا می‌دهند، سرت را که کمی به جلو خم شده، پاهای رعنایت را و آن قامت آشنایی را که دلم می‌خواهد برای همیشه در حافظه‌ام نگه دارم. جسمت را می‌بینم و روحت را می‌نوشم؛ انگار می‌دانم تا چند دقیقه‌ی دیگر، هرچه از تو برایم می‌ماند، همین تصویرهاست.دوستت داشتم... با تمام جانم.وقتی کارت تمام می‌شود، برمی‌گردی، لبخند مهربانی می‌زنی و در را برایم باز می‌کنی. سوار می‌شوم و روی صندلی همیشگی‌ام می‌نشینم؛ همان صندلی‌ای که برای من بیشتر از یک صندلی بود، حکم خانه را داشت. همان‌جایی که ساعت‌های زیادی را، با مقصد و بی‌مقصد، در خیابان‌های این شهر دوست‌داشتنی کنار تو گذرانده بودم. هر بار که می‌نشستم، انگار بخشی از زندگی‌ام را دوباره پیدا می‌کردم.اینجا همیشه جای من بود.سرم را به شیشه تکیه می‌دهم و بی‌آنکه چیزی بگویم، به آهنگِ «صدای بارون» ستار گوش می‌دهم. باران آرام روی شیشه می‌نشیند و قطره‌ها یکی‌یکی پایین می‌لغزند؛ درست شبیه اشک‌هایی که دیگر برای پنهان کردنشان تلاشی نمی‌کنم.دستم را محکم می‌گیری.مثل همیشه طاقت نمی‌آوری و دستت را کنار می‌زنی تا صورتم را ببینی.یادت می‌آید؟سرم را در آغوشت می‌گیری و آرام می‌گویی: «دوباره به‌زودی همدیگر را می‌بینیم، به تو قول می‌دهم.»اما مگر می‌توانستم باور کنم؟ مگر می‌شد؟توان نگاه کردن به چشم‌هایت را نداشتم. می‌ترسیدم اگر یک بار دیگر به آن چشم‌ها نگاه کنم، تمام آن چیزی که با زحمت در خودم نگه داشته‌ام فرو بریزد.دوباره حرکت می‌کنیم و این‌بار مسیرمان به ترمینال ختم می‌شود. هرچه به آنجا نزدیک‌تر می‌شویم، احساس می‌کنم فاصله‌ی من و تو نه با کیلومتر، که با هر متر از خیابان بیشتر می‌شود. لحظه‌ی خداحافظی از همیشه نزدیک‌تر شده بود و من، با تمام وجودم، از رسیدنش می‌ترسیدم.احساس می‌کردم قلبم، همان قلبی که تمامش از عشق تو پر بود، دیگر توان ادامه دادن ندارد. فکر برگشتن به زندگی‌ای بدون تو، آن‌قدر سنگین بود که از پا افتاده بودم. چطور قرار بود دوباره صبح شود و تو نباشی؟ در هیاهوی جمعیت، مرا به سمت خودت می‌کشی و سرم را روی قلبت می‌گذاری.آرام می‌گویی: «گوش کن...»و من گوش می‌دهم.«دارد نابود می‌شود... دارد می‌ایستد.»از دردِ دوریِ پیش رو، از صبح‌های بی‌تو، از شب‌هایی که قرار است بی‌صدایت بگذرند، از زندگیِ بی‌تو و از همین شهری که بدون تو دیگر شبیه قبل نخواهد بود ،چطور قرار بود در همین شهر راه بروم و تو در هیچ‌کدام از خیابان‌هایش کنارم نباشی؟من چیزی نمی‌گویم. فقط دست‌هایم را دور تنت محکم‌تر می‌کنم؛ آن‌قدر محکم که انگار اگر کمی بیشتر نگهت دارم، اگر انگشت‌هایم را محکم‌تر به لباسَت گره بزنم، اگر حتی یک ثانیه دیرتر رهایت کنم، می‌توانم زمان را هم وادار به ایستادن کنم.اما زمان برای دلِ آدم‌ها دل نمی‌سوزاند.سرم را بلند می‌کنم. چشم‌هایم به چشم‌هایت می‌افتد و برای چند ثانیه، هیچ‌کداممان حرفی نمی‌زنیم. همان سکوتی که بیشتر از هر جمله‌ای حرف دارد. لبخند می‌زنی؛ همان لبخند آشنایی که همیشه خیالم را راحت می‌کرد، اما این‌بار نمی‌تواند مرا آرام کند.با صدایی که خودم هم به سختی می‌شنوم، می‌گویم:«نمی‌تونم سوار شم.»تو چیزی نمی‌گویی. فقط دستت را روی صورتم می‌گذاری و با انگشت شستت اشک گوشه‌ی چشمم را پاک می‌کنی. بعد، انگار که تمام حرف‌های دنیا را در یک جمله خلاصه کرده باشی، آرام می‌گویی:«زبانِ خامه ندارد سرِ بیانِ فراقوگرنه شرح دهم با تو داستانِ فراق.»لبخند تلخی می‌زنم. چه خوب می‌دانستی کلمات، درست در لحظه‌ای که بیش از همیشه به آن‌ها احتیاج داشتم، از من فرار می‌کردند.بوسه‌ای روی سینه‌ات می‌زنم. جای رژ قرمز لب‌هایم روی لباس سفیدت می‌ماند؛ لکه‌ای کوچک و سرخ، درست روی جایی که قلبت می‌تپد. چند ثانیه نگاهش می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم کاش می‌شد همین‌جا، همین‌طور، بخشی از من روی تو بماند؛ چیزی که حتی بعد از رفتنم هم از بین نرود.آخرین بار بغلم می‌کنی؛ این‌بار طولانی‌تر از همیشه.و من تمامِ خودم را در آغوشت جا می‌گذارم؛ تمام ترس‌هایم را، تمام دلتنگی‌هایم را و تمام روزهایی را که قرار است بدون تو بگذرانم. انگار می‌دانم بعد از این آغوش، دیگر هیچ آغوشی برایم شبیه این نخواهد بود.بعد آرام از من جدا می‌شوی.یک قدم عقب می‌روی.من هنوز نگاهت می‌کنم.قدم دیگری برمی‌داری و من هنوز همان‌جا ایستاده‌ام.دلم می‌خواهد صدایت کنم؛ دوباره صدایت کنم و بگویم صبر کن. بگویم چمدانم را برمی‌گردانم. بگویم اصلاً نمی‌روم. بگویم هرچه قرار است بشود، بگذار همین‌جا بمانم.اما هیچ‌کدام از این کلمات از لب‌هایم عبور نمی‌کنند. فقط لب‌هایم تکان می‌خورند و صدایی از من بیرون نمی‌آید.بالاخره سوار می‌شوم.در بسته می‌شود و ناگهان بین من و تو یک شیشه‌ی سرد قرار می‌گیرد.دستم را روی همان شیشه می‌گذارم.تو آن طرف ایستاده‌ای.دستت را بالا می‌آوری و کف دستت را به شیشه می‌چسبانی.دست‌هایمان با فاصله‌ی یک شیشه، برای آخرین بار به هم می‌رسند.ماشین حرکت می‌کند.تو کوچک‌تر می‌شوی.اول صورتت، بعد شانه‌هایت و بعد تمام قامتت.و من هنوز دستم روی شیشه است؛ انگار می‌توانم با همین لمسِ بی‌فایده، رفتنت را متوقف کنم.تا وقتی که دیگر نمی‌بینمت.تا وقتی که شهر، تو را از من می‌گیرد.سرم را روی صندلی می‌گذارم و چشم‌هایم را می‌بندم. برای چند لحظه فقط صدای حرکت ماشین و بارانی را می‌شنوم که هنوز بی‌رحمانه روی شیشه می‌بارد.و ناگهان شعری در ذهنم جان می‌گیرد؛ شعری که انگار حافظ، سال‌ها پیش، همین لحظه‌ی مرا دیده بوده است.زیر لب می‌خوانم:«کنون چه چاره که در بحر غم به گردابیفتاد زورق صبرم ز بادبان فراقبسی نماند که کشتی عمر غرقه شودز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراقاگر به دست من افتد فراق را بکشمکه روز هجر سیه باد و خان و مان فراق»صدایم در آخرین کلمه می‌شکند.چشم‌هایم را باز می‌کنم.شهر هنوز همان شهر است. چراغ‌ها روشن‌اند، آدم‌ها در رفت‌وآمدند، ماشین‌ها از کنارمان می‌گذرند و زندگی، بی‌آنکه بداند چیزی درون من فرو ریخته، همچنان ادامه دارد.اما برای من، چیزی متوقف شده استنه عشقمان.نه تو.فقط آن نسخه‌ای از زندگی که در آن، هر وقت دلم می‌گرفت، می‌توانستم دستم را دراز کنم و دستت را پیدا کنم.الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Wed, 30 Sep 2026 01:41:29 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/اتاق-شماره-28-csnryvlsyuo1 من خوابگاهی نبودماما چطور می‌توانستم قیدِ این زندگیِ بکرِ بیست‌سالگی را بزنم؟و خدا مگر دلش می‌آمد من این تجربه‌ی ناب را زندگی نکنم؟مهرماه بود.هوا دیگر مثل قبل گرم نبود. از آن عصرهای اول پاییز که نه آن‌قدر سردند که مجبور شوی خودت را لای لباس‌هایت پنهان کنی، نه آن‌قدر گرم که دلت بخواهد از خانه بیرون نروی.ماشین یکی از بچه‌ها را قرض گرفته بودیم تا در فاصله‌ی جلسات، من بروم پیش دخترها و حوصله‌ام سر نرود.و من، همراه با ذوقی که سعی می‌کردم پنهانش کنم،روبه‌روی در ورودی ایستادم:آن حسِ دزدکی رد شدن از گیت خوابگاه، که فقط یک چیز لازم داشت:مقنعه.همین.با یک لبخند سلام کردم و وارد شدم.و ناگهان انگار وارد دنیای دیگری شده بودم.درخت‌های بلند محوطه، سنگ‌فرش‌های پهنی که برگ‌های زرد آرام‌آرام رویشان می‌نشستند، تاب‌هایی که گوشه‌ی حیاط بودند و دوچرخه‌هایی که تکیه داده بودند به دیوار...همه‌چیز ساده بود.اما برای من، عجیب دوست‌داشتنی.لبخندِ آشتی با آن حالِ خوب و خوشحالیِ غریبی که یک‌باره به جانم افتاده بود، روی صورتم نشست.«س» را از دور دیدم.برایم دست تکان داد و با دو به سمتم آمد.در آغوشش گرفتم و گفتم:«چقدررر خوشحالم که اینجام.»آن لحظه واقعاً خوشحال بودم.از آن خوشحالی‌هایی که دلیل عجیب و بزرگی ندارند.فقط یک عالمه آدم دوست‌داشتنی دوروبرت هستند و تو بیست‌ساله‌ای و هنوز دنیا آن‌قدرها جدی نشده که نتوانی از یک بعدازظهر ساده، نهایت لذت را ببری.لباس‌هایمان را درآوردیم و همگی با تاپ و شلوارک، موهای گوجه‌ای و دم‌اسبی، بعد از کمی خوش‌گذرانی و خندیدن و ولو شدن روی تخت‌های اتاق شماره‌ی ۲۸، تصمیم گرفتیم ناهار درست کنیم.اتاق شماره‌ی ۲۸.آن شماره شاید آن روز برایمان فقط یک شماره بود.راهروی صورتی‌رنگ را رد کردیم.همان راهروی جذابی که انتهایش به آشپزخانه‌ی دوست‌داشتنی می‌رسید.پنجره‌های بزرگ رو به بیرون باز می‌شدند و هوای خنک از لای آن‌ها داخل می‌آمد.هوا اینجا خیلی خنک‌تر بود.و ما این خنکی را مدیون همان درخت‌های زیادی بودیم که انگار سال‌ها بود اینجا خانه داشتند.آهنگ «چرا نمی‌رقصی» از ویگن پخش شد.من می‌رقصیدم و سوسیس‌ها را خرد می‌کردم.باد آرام پنجره را تکان می‌داد.برگ‌های زرد، یکی‌یکی از درخت جدا می‌شدند و روی سنگ‌فرش‌ها می‌افتادند،و ما اصلاً نمی‌دانستیم چقدر خوشبختیم.سوسکی گوشه‌ی دیوار پیدا شد.جیغ همه بلند شد.با «دو» وحشت‌زده همدیگر را کنار می‌زدیم و می‌خندیدیم.دمپایی‌های رنگی و عروسکی یکی‌یکی به سمت آن جانور زشت پرتاب می‌شدند.دست‌هایی که ملاقه به دست داشتند، حالا دنبال دمپایی می‌گشتند.و من از خنده آن گوشه‌ی دیوار ولو شده بودم.تا اینکه احساس قدرت عجیبی کردم.بلند شدم.به سمتش رفتم.با دمپایی لهش کردم.و تا غروب همان روز، من قوی‌ترین فرد آنجا بودم.با خنده و دست‌های پُر از ظرف به اتاق برگشتیم.حالا «میم» هم از طبقه‌ی بالا به ما ملحق شده بود.ما سه‌تا، همراه هم‌اتاقی‌های دوست‌داشتنیِ «س»، مشغول خوردن ناهار شدیم.و خنده، خنده و باز هم خنده، خلاصه‌ی احوال ما بود.تا اینکه ناگهان صدایی بلند و عصبی فریاد زد:«صداتونو بیارییییین پایین! ناسلامتی خوابیم!»همه در بهت به آن طرف اتاق نگاه کردیم.با خنده‌ای خفه‌شده معذرت‌خواهی کردیم و سعی کردیم بی‌صدا بخندیم.اما مگر می‌شد؟نمی‌شد که نمی‌شد.بالاخره تصمیم گرفتیم بار و بندیلمان را جمع کنیم و برویم حیاط.من اما یک لحظه کنار پنجره ایستادم.بیرون را نگاه کردم.و یک حس عجیب داشتم؛از آن حس‌هایی که همان لحظه نمی‌فهمی قرار است روزی دلت برایشان تنگ شود.برای همین آدم‌ها.برای همین اتاق شماره‌ی ۲۸.برای آن راهروی صورتی.برای تخت‌هایی که رویشان ولو می‌شدیم و از ته دل می‌خندیدیم و آهنگهایی که با صدای بلند تکرار میشدبرای دمپایی‌های عروسکی.برای پنجره‌ای که باد پرده‌اش را آرام تکان می‌داد.برای اینکه برگِ زردحتی برای همان سوسک بدریخت!آن روز نمی‌دانستم دارم یکی از آن روزهایی را زندگی می‌کنم که بعدها، وقتی همه‌چیز عوض شده، دلم می‌خواهد برگردم و فقط پنج دقیقه دوباره در آن باشم.فقط پنج دقیقه.دوچرخه‌سواری و تاب‌بازی در آن عصر خنک، میان آن همه درخت و خنده، حسابی حالم را جا آورد.باد به صورتم می‌خورد و من هیچ کاری با دنیا نداشتم.نه عجله‌ای بود.نه نگرانی‌ای.نه فکری برای فردا.فقط من بودم و دخترها و یک عصر پاییزی و آن حسِ عجیبِ سبک بودن.تا اینکه گوشی‌ام زنگ خورد.تو بودی.«بیام دنبالت؟»خندیدم.یک کم هم دلم گرفت.«بله.»اما انگار از صدایم فهمیدی که دلم نمی‌آید هنوز برگردم.انگار فهمیدی آن چند ساعت برایم فقط چند ساعت نبود.با خنده گفتی:«من که دلم واست تنگ شده، اما تو بمون تا هر وقت دلت خواست. هر زمان خواستی بهم بگو، من میام دنبالت، رئیس.»لبخند زدم.بوسه‌ای از پشت گوشی برایت فرستادم و برگشتم پیش دخترها.آن روز تمام شد.مثل تمام روزهای دیگری که فکر می‌کردیم قرار است هزار بار تکرار شوند.اما بعضی روزها تکرار نمی‌شوند.فقط می‌مانند.یک جایی تهِ قلب آدم.و سال‌ها بعد، در یک عصر پاییزی، وقتی هوا کمی خنک می‌شود و بوی برگ‌ها در کوچه می‌پیچد، ناگهان یادت می‌آید:یک زمانی بیست‌ساله بودی.یک خوابگاه بود.یک اتاق شماره‌ی ۲۸.چند دختر که از خنده بند نمی‌آمدند.یک راهروی صورتی.یک آهنگ قدیمی.یک سوسک که قهرمانانه کشتی شد.و تو...که هنوز نمی‌دانستی داری یکی از قشنگ‌ترین فصل‌های زندگی‌ات را زندگی می‌کنی.الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Sun, 06 Sep 2026 11:10:52 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/دخترکِ-قصه-گو-xjhzz0rbw5ttمغموم و غم‌زده بودم،از آن روزهایی که غمِ عالم، دردناک‌تر از زهرِ تلخِ بی حاصلی ، در خانه‌ی دلِ کوچکم رهن‌نشین شده بود.کوله ام را بر دوش انداخته بودم و با پاهایی که خستگی را تا مغز استخوان میچشید خودم را به در خروجی رساندم.هوا ابری بود ، ابرهای آبیِ پررنگ ،سنگین و درهم ، بالای شهزگر ایستاده بودند و تاریکی زودتر از موعد بر زمین پهن شده بود .عصر دیگر رنگ عصر نداشت.سرم پایین بود و چشم‌هایِ پر فروغِ به قول تو دلنوازم را به زمین دوخته بودمچشم هایی که همیشه حکم لبِ خندان را برای اطرافیانم داشتندبه یاد حرف تو افتادمکه همیشه میگفتی« چشم هایِ پر طنینت را دوست دارممثل نُتِ می، در میانِ سکوتِ یک پیانو؛کوچک، اما آن‌قدر زنده که تمامِ سکوت را می‌شکند.»راه میرفتم وخودم را به جلو می‌کشیدم با آخرین ذره های توانم ..فکر قسط ، شهریه،خرید های ضروری،باشگاه و ورزش ،رویاهای آینده ، و آن کوچیک ترین نیاز هایی که برای دیگران حجم کوچکی دارد اما برای آدمی که هرروز حسابِ دخل و خرجش را با رویاهایش می‌سنجد گاهی به بزرگی یک کوهِ زیرِ دست تیشه ی فرهاد استو میان همه این روزها من باختن را پر رنگ تر میبینم در صفحه ی جوانیِ ارام آرام گسیخته اموقتی که نه شب های دخترانه ام به سادگی می‌گذرد،نه روزهای کش دارِ و خستگی .هر شب چیزی از من کم میشود و هر صبح پیش از آن که آفتاب هم خودش را به سماء برساند، دوباره باید تکه های خودم را جمع کنم و با لبخند به زندگی تحویل بدهمو با این حال ، لااقل آن دفترِ کاهیِ نازِ گوشه ی کیفم همیشگیست... همان که صفحه هایش همیشه پر است از قصه‌های ناز و ناب ، از زندگی که میخواهم زیبایی اش را از هرچیزی که شده بگیرم تو بگو از بالِ پروانه حتی.حالا که می‌نویسم پنج سالی می‌شود که جوانی ام در قسمتِ تلاش می‌گذرد ،قسمت جنگیدن،دوویدن ،کار کردن و کم نیاوردنمیدانم ،خوب میدانم که حالا حالا هم تمام نمیشود میدانم برای جان کندن هنوز نفس دارماما گاهی ، در خلوت خودم ،در صبحِ بیداری ، عصرِ برخیزیدن ، در غروب های جنگیدن و بی وقفه کار کردن و شب‌هایی که نای ایستادن روی پاهایم را هم ندارم این سوال های سرسام آور می آیند و مینشینند روبه رویم : جان بکنم برای چه؟وقتی که چند روز پیش، قیمت یک لپ‌تاپ را پرسیدم.گفت: «صد میلیون.»مقداری کم داشتم.گفتم اشکالی ندارد. جورَش می‌کنم.و جور کردم.اما تا آمدم و صد میلیون را جمع کردم، قیمتش شد صد و هشتاد میلیون.باز تلاش کردم. به هر دری زدم. از این طرف و آن طرف جمع کردم. باز هم توانستم جور کنم.این بار شد دویست و ده میلیون.همان‌جا ایستادم.نه جلوی فروشگاه، که انگار درست وسطِ زندگی.به قیمت نگاه کردم، به پول‌هایی که با هزار زحمت جمع کرده بودم، به سال‌هایی که گذاشته بودم، به جوانی‌ای که هر روز اندکی بیشتر از من دور می‌شد.و برای اولین بار، دیگر ندویدم.قیدش را زدم و برگشتم خانه.شاید غم‌انگیزترین قسمتِ ماجرا این نبود که نتوانستم آن لپ‌تاپ را بخرم.غم‌انگیز این بود که فهمیدم هرچه بیشتر می‌دوم، خطِ پایان هم بیشتر از من فاصله می‌گیرد.و من می‌مانم با دست‌هایی پر از خستگی و دفتری کاهی در گوشه‌ی کیفم که هنوز در آن، برای رؤیاهایم جا هستو من هم همین میمانم همیشههمان دخترِ قصه‌نویسی که دفتر کاهی‌اش را گوشه‌ی کیفش گذاشته و همه جا همراه خود کرده،همان که هنوز، با وجود تمام حساب‌ها و قسط‌ها و شهریه‌ها و قیمت‌هایی که هر روز بالاتر می‌روند، گوشه‌ای از دلش را برای رؤیاهایش خالی نگه داشته است.شاید یک روز، نه امروز، نه فردا، اما یک روز،زندگی دست از گران‌تر شدن بردارد و من، بالاخره، به اندازه‌ی یک رؤیا از زندگی‌ام سهم داشته باشم.الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Thu, 03 Sep 2026 22:10:51 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/چشم-به-راه-cqz2il0cajgsروی تخت دراز می‌کشم.چاووشی برای هزارمین بار در گوشم تکرار می‌کند:«تکون نخور، نشونه‌ی تفنگ‌های نقره‌داغ...»اشک‌هایم بی‌امان می‌ریزند. هر بار که این صدا را مرور می‌کنم، هق‌هق‌هایم بلندتر، سنگین‌تر و نفس‌گیرتر می‌شوند.هق‌هق برای چه کسی؟ برای چه چیزی؟این اشک های دانه درشت،این صورت سرتاپا صورتی و این چشم های خمارِ قرمزبرای اهل خانه است که به این روز افتاده؟!بابا که هست.مامان هست.خواهرهایم هم هستند.برادری هم که ندارم...برادر...آخ، برادر.همین که نامشان از ذهنم می‌گذرد، بی‌آنکه حتی یکی‌شان را شناخته باشم سیلی از درد به روحم می‌بارد ...سربازهای طفلکِ سرزمینم...یادم می‌آید بابا هر وقت سربازی را کنار جاده می‌دید، ماشین را نگه می‌داشت. سوارش می‌کرد، تا هر جا که می‌توانست می‌رساند. اگر هم جایی نمی‌رفت، کرایه‌اش را حساب می‌کرد و زیر لب می‌گفت:«چشم‌به‌راهی دارند...»آن روزها معنی این جمله را فقط می‌فهمیدم؛امروز اما دردش را حس می‌کنم.امروز می‌فهمم پشت هر لباس خاکی، پسری ایستاده که شاید مادرش هنوز سفره را برایش پهن می‌کند، پدری هر بار با صدای زنگ تلفن دلش می‌ریزد، خواهری عکسش را هزار بار نگاه می‌کند و کسی، جایی، هر شب با امیدِ برگشتنش می‌خوابد.و من...برای همه‌ی آن چشم‌به‌راهی‌ها گریه می‌کنم.برای همه‌ی پسرهایی که هیچ‌وقت برادر من نبودند، اما اتکه‌ای از خانواده‌ی همین خاک بودند.برای دردِ بی‌حدِ آن مادر،برای شب‌هایی که دیگر رنگِ آرامش را نخواهند دید؛برای خواهری که از این پس، هر صدای در را با امیدی بی‌ثمر دنبال خواهد کرد؛و برای پدری که از همان لحظه، بخشی از قامتش برای همیشه خم شد...برای سفره‌ای که جای یک نفر تا ابد خالی ماند،برای اتاقی که دیگر صدای خنده‌ای در آن نمی‌پیچد،برای لباس‌هایی که بوی صاحبشان را آرام‌آرام از دست می‌دهند،و برای چشم‌هایی که تا آخرین روز، میانِ در و جاده، چشم‌انتظار می‌مانند.برای تمامِ چشم‌به‌راهی‌هایی که هیچ‌وقت به آغوش ختم نشد...برای تمامِ «برمی‌گردم»هایی که هرگز نرسیدند...و برای تمامِ پسرهای جوانی که آرزوهایشان را با خود بردند.خدایا،به دلِ مادرانشان صبری عطا کن که هیچ واژه‌ای توانِ توصیفش را ندارد،و به این سرزمین،روزی را برسان که دیگر هیچ مادری، پسرش را با ترس بدرقه نکند.................الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Sat, 18 Jul 2026 19:10:02 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/عصرِبهارِباتو-ihyzog9zeekgروبه‌روی پنجره‌ی رو به خیابانِ اتاقم می‌ایستم. بادِ خنکِ قلبِ تیرماه به موهای لخت و بازم می‌وزد و غروب، رنگ‌های کمانی‌اش را یکی‌درمیان بر تابلوئه تار به تارِ قهوه ای موهایم می‌کشد .کفِ دست‌هایم را به دو طرفِ پنجره تکیه می‌دهم و سرم را بیرون می‌برم.به عقب فکر می‌کنم؛ وقتی که دخترکِ سالهای مدرسه بودم، بی‌پروا و پر از خنده‌ های بی دریغ..‌ به آن صبحِ بارانی فکر می‌کنم؛ وقتی به قشنگ‌ترین بخشِ کتاب «تس دوربرویل» رسیده بودم و هیچ‌چیز نمی‌توانست حواسم را از آن واژه‌های جادویی و دوست‌داشتنی پرت کند، جز یک صدا.توجهم به سمت تلویزیون جلب شد. اسمِ برنامه را به خاطر ندارم، اما رضا رشیدپور با صدای زیبایش آوایی را ساخت که برای همیشه در قلبم ثبت شد:«از پنجره‌ی رو به خیابانِ اتاقت، آن‌قدر که من خاطره دارم، تو نداری.»حالا من اینجا ایستاده‌ام و آن شعر را زندگی می‌کنم.به قفسه‌ی کتاب‌های چیده‌شده‌ات، که از پشتِ پنجره‌ی اتاقت پیداست، خیره می‌شوم. به پرده‌ای که همراهِ باد، می‌رود و می‌آید؛ می‌آید و می‌رود و  به نورِ جمع‌شده بر دیوارِ سفیدِِ روبه رو که حالا رنگِ طلایی میسُرایدتو از قابِ پنجره رد می‌شوی و این زیباترین ضدنوری‌ست که می‌توانم در دنیا ببینم.لبخند می‌زنم و رد می‌شوم؛ و دوباره به همان صبحِ بارانی برمی‌گردم.«از پنجره‌ی رو به خیابانِ اتاقت، آن‌قدر که من خاطره دارم، تو نداری.»الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Sun, 05 Jul 2026 01:07:24 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/کفشِ-سیاهِ-دوئیدن-🪷️-b7ymqv9vecyjنمیدانم که می‌شود چگونه سر دربیاورم از این منجلاب زشت و تاریک روزهای بی عاطفه از لرزش دست های پر استرس و صورت بشاشی که حالا یک خط درمیان در جوش های صورتی میغلتند و لبی که مهمان هرروزش تب خال اذیت کننده ی زیر پوستیستنمیدانم دیگر باید چه کرد تا از حجم دردآوره سیاهی روزها کاسته شود و نفسی آسوده لااقل اندک و کم جان  از جانم دمیده شودو این تقاص قوی بودن و ایستادن بدون تیکه گاه است ایستادن در برابر و چشم در چشم انبوه زیادی از ادمهاست و قلبی که زیر تیغ دردناک روزها له و خورد و خمیر میشود نمیدانم دیگر باید چه کاری کنم و دست به دامن چه کاری شوم که پناهی باشد بزرگ برای دل مرده های شهر بی فروغ ،برای چشم های بسته ی زندگی و دستهای تنهای خستگی .  شهرِزشت زندگی چیزی ندارد به غیر از غروب های زیبا و گاهی کوچه های شاعرانه که من را بغل بگیرند و قصیده بخوانند که من را نوازش کنند و دعا بدانند ، کفش های سفیدِسیاه شده ام از دوییدن های بسیار نفس نفس میزنند و من دستمال بدست در پی آنها میدووم اما نمی‌رسم به آن مقصد بلند و دور و دراز لعنتی که شاید دوفنجان نفس آرام میشد بنوشم میشد ببویم میشد بگویم....الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Wed, 01 Jul 2026 16:19:02 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/جایی-حوالی-اواسط-20سالگی-zobqsfokbmnpهوا بهار است پنجره باز است و من همان ادمِ بی طاقت همیشگی دست از کتاب های حجیم روانشناسی برداشتم و کش و قوسی به بدن تکه تکه شده  ام از درد میدهم تکه تکه از ساعت های طولانی نشستن و طولانی تر از  آن سرکار بودن را ...به بغل می‌خوابم و باد از لایه پنجره ی نیم باز اتاقم پاهایم را نوازش میکند، موهای بلندم که حالا تا کمرم رسیده روی صورتم پخش می‌شودمیخندم به یاد ان دختر شر و پر از شیطنت 15سال پیشهمان دختر مو کوتاه با آن صورت گرد و لباسهای همیشگی اش «تاب و شلوارک لی»خیلی یادم نمی‌آید لباس های دخترانه و پیرهن های رنگارنگ و چین‌ و واچین پوشیده باشم همیشه هم بازی و هم سن هایم پسر بودندو  من رئیس همه ی آنهابه آن دختر پر جنب و جوش و زبان درازِ نترس فکر میکنم با یاداوری همه ی آن شیطنت ها میخندم.حالا بزرگ شده ام خیلی بزرگتر از آن دختر ۷.۸ساله ی پر سروصدا که هرجا بود دردسر هم آنجا بودکه هرجا بود مجراها هم بود حالا بزرگ شدمسالهاست شاغلم و تک به تک آرزوهای نوجوانی و کودکیم را خودم برآورده کرده ام من باهمین دست های کوچک و ظریف🪷حالا بزرگ شدم و کارشناسی ام تمام شده استروانشناسی می‌خوانم و هنوز چیزی نشده صدایم میزنند «خانم دکتر »، بچه های بیمارستانِ سلامت و مطب استاد را میگویم!به لبخند زیبا و متین گوشه لب استاد فکر میکنم که هربار به من یادآور‌میشود که از ترم اولِ تو، بحث و صحبت راجبت در دفتر اساتید گرم بود و برای همه ما این دختر دوست داشتنی باهوش جالب و مطرح بودو من هربار بعد از این حرفها میخندم و به خودم می بالم از فرط خوشحالی که نصیب من است.سالها گذشت و من هنوز خیلی به تو شبیهم زهرا زهرای ۱۵سال قبل...هنوز میخندم ،شطینت میکنم ،هرجا من باشم سروصدا هست و دردسر هایم تمامی ندارندهنوز گاهی تنهایی تمام حاصل زندگیم استتنهایی که مطلق نیست اما خلائی به جا مانده از سالهای سیاه گذشته است...و بااین حال تو هستی و تمام چاله های زشت و پوشالی را پوشانده ای و لبخندت و نگاهت و دستانت و بودنت هدیه ای برای جبران همه تلخی هاستتو هستی و من در کنار تو حالا شده ام آن دختر طناز با لباس های رنگی و پیراهن  چین دار و یقه های دوست‌داشتنی با موهای لخت و بازِ همیشگی تو هستی و بودنت زهرای همیشه خندان را وصل می‌کند به آن دختر شاد گذشته ها در جایی که لطافت معنی بودن هستی هاست و گونه های بیرون زده ام هنگام خندیدن گواه آن کوچولوی بامزه ی دور است🌝الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Tue, 09 Jun 2026 12:06:59 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/جام-جهانی-و-گوجه-سبز️-bvzu29pkcltp-bvzu29pkcltpاین روزها شاید تنها دلخوشی دنیا برایم جام جهانی روبه رو باشدانتظار کشیدن برای شب‌هایی که قرار است دوباره پرتابم کنند وسط کودکی و نوجوانیِ پرشورم.همان سال‌هایی که دنیا برایم در دو چیز خلاصه می‌شد:پرسپولیس و رونالدودو چیز بی‌ربط به هم، که من در ذهنم آن‌قدر به هم وصلشان کرده بودم که حالا فقط می‌شود به آن روزها لبخند زد؛روزهایی که اگر کسی وارد اتاقم می‌شد، فکر می‌کرد پسری آنجا زندگی می‌کند.از پوسترهای چسبیده به دیوار گرفته تا تقویم‌ها و سالنامه‌هایی که با طرح‌های فوتبالی‌شان برایم حکم گنج را داشتند. حالا که هیچ‌چیز سر جای خودش نیست، دست‌کم جام جهانی می‌تواند مرا برگرداند به همان سال‌های خوب؛سال‌هایی که هنوز تنها نشده بودم،وقتی خواهرهای بزرگ‌ترم هنوز در خانه بودند و خانم خانه ی خودشان نشدند.فرش را روبه‌روی تلویزیون کوچک گوشه اتاق پهن می‌کردیم.کولر پنجره‌ای با آن صدای همیشگی‌اش روشن بود، آن‌قدر بلند که نمی‌گذاشت ده درجه اول صدای گزارشگر را درست بشنویم.آخر بابا خوب بود و باید سکوت می‌کردیم.بابا بدخواب و حساس بود؛ کوچک‌ترین و نوری بیدارش می‌کرد برای همین خواهر بزرگ‌ترم، همان که تمام کارهای پسرانه خانه روی دوشش بود، چهارپایه را می‌آورد و شیشه‌های در را با کاغذ می‌پوشاند تا هیچ نوری بیرون نرود و امتیاز فوتبال دیدن آن شب را از دست ندهیم.ساعت از نیمه‌شب گذشته بود.یک چشمم خواب بود و چشم دیگرم توپ را دنبال می‌کرد؛توپی که در آن تاریکی و خواب‌آلودگی، گاهی نمی‌فهمیدم زیر پای چه کسی‌ست.گوجه‌سبز می‌خوردیم و یواشکی ریزریز می‌خندیدیم. نمی‌دانم چه کسی گل می‌زد،فقط یادم هست بی‌صدا فریاد می‌کشیدیم و شادی می‌کردیم. خواهرم از حرص پشت سر هم آب می‌خورد.ساعت نزدیک دو بامداد بود که ناگهان در، آرام باز شد.همه خشکمـان زد.نگاه‌های ترسیده‌مان به در ماند؛نکند پدر باشد.نکند خواب خسته‌اش را خراب کرده باشیم.در کمی بیشتر باز شدو فهمیدم مادر است.با لبخند، آرام وارد اتاق شد؛نان و پنیر و سبزی بدست داشت لقمه ای برایم گرفت وگفت:«خوابم نبرد… بازی چیشد؟»بازی چیشد؟»الیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Tue, 26 May 2026 17:40:10 +0330https://virgool.ir/@m_71435773/بابا-لنگ-دراز-عزیزم-oamf0fzfmtir-oamf0fzfmtirبابا لنگ دراز عزیزم فارغ از هرچه در پایان اتفاق می‌افتد من در مسیر ،  روزهای زیادی را خوشحال بودم روزهای بسیاری را با لبخند بیدار شدم و با لبخند خوابیدم از ما فقط یک دانشکده باقی ماند که در سکوت و خلوت و معماری اش ؛ نقش و نگار و قدو قامت مارا به خاطره ها پیوست خواهد داد میدانم که درخت ها نام ما را هرگز فراموش نخواهد کرد و عشق و لحظات نسل های زیادی را در خاطراتشان نگه خواهد داشت ...امروز اولین روز از خرداد ماه است و من ماه هاست که از اهواز دلبندم جدا شدم اما میدانم! خوب میدانم این روزها مرا به کجا خواهد بردبه خرداد گرمِ دیوانه کننده ای که همه باهم برای چیدن توت عرق از پیشاندی میچکاندیم و خنده بر لب می آوردیمو خورشیدی که با نامهربانی هرچه تمام برما می‌تابید و می‌سوزاندمزه ی شیرین و ملس توت های چیده شده از درخت های بلندِ محوطه‌ ی ممنوعه هنوز در کامم رقص دلنشین برپا میکنندو من هم در هول هوای آن روزهای پرخنده سرودِ شادی سر میدهم در قلبی که حالا مدت هاست کارش شده ضبط و ثبت خاطره هامن نام هارا از خاطرم نخواهم برد مثل آن درخت بزرگ وسط دانشکده ی تو و آن کلاسِ همیشه برای ما در آخرین راهرو ادبیات....بابا لنگ دراز عزیزم فارغ از تمام جدایی ها من از بابت همه چیز خوشحالم من از بابت لحظه های پر ذوق جوانی ام خوشحالمالیزابت بنت👒💌🏛️🌻الیزابت بنت👒💌🏛️🌻Fri, 22 May 2026 14:33:58 +0330