https://virgool.ir/feed/@m_71262664fa2026-11-10 22:50:03https://files.virgool.ir/upload/users/4879914/avatar/URdT25.jpghttps://virgool.ir/@m_71262664https://virgool.ir/@m_71262664/با-آدم-های-نابالغ-کنار-نمی-آیم-j21mxj7dzzqpبا آدم‌های نابالغ کنار نمی‌آیم. نه این‌که فکر کنید بسیار آدم بالغی هستم؛ خیر، به‌هیچ‌وجه. فقط نمی‌توانم بپذیرم که انسانی در قرن بیست‌ویکم، به‌خاطر یک جمله از طرف فردی، آن هم به هنگام خستگی، کلاً او را کنار بگذارد. نمی‌توانم بپذیرم کسی حرف‌ها و گله‌هایش را به‌جای این‌که به طرف مقابلش بگوید، صدها هزار بار برای اطرافیانش تعریف کند. نمی‌توانم بپذیرم کسی غیبت کند و بابت کوچک‌ترین مسائل، آبرو و اعتبار خودش را از بین ببرد. نمی‌توانم بپذیرم دغدغه‌ی یک انسان فقط سردرآوردن از زندگی دیگران باشد. نمی‌توانم بپذیرم کسی حاضر باشد همه‌چیزش را فدا کند، فقط به این دلیل که هنگام حضور در یک جمع، اتفاقات جالب(!) برای تعریف‌کردن داشته باشد. نمی‌توانم بپذیرم که وقت و انرژی جسمی و روانی کسی برای خودش مهم نباشد. انسان‌های نابالغ را نمی‌توانم بپذیرم؛ ولو این‌که آن شخص نابالغ خودم باشم. الحق که موجودات ترسناکی هستند؛ ولو این‌که خودم یکی از آن‌ها باشم...جهت یادآوری به خودم؛ برای این‌که در هر لحظه، رفتارهای خودم را با معیارهایی که گفتم ارزیابی کنم.دوستان ممنون می‌شم از کانال تلگرامم که نسخه کامل نوشته هام هست، حمایت کنین.@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Wed, 21 Oct 2026 09:09:26 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/می-گویم-دوستت-دارم-و-گمان-می-کنی-تمام-می-شود-ba053nfml7uqمی‌گویم دوستت دارم و گمان می‌کنی به همین سادگی تمام می‌شود؟ نه عزیزم، بگذار برایت تعریف کنم... هر بار که عزمم را اندکی جزم می‌کنم و با چشمانی ترسان و صدایی لرزان می‌گویم دوستت دارم، قمار می‌کنم. قمار می‌کنم بین تو و تمام دستاوردهایم؛ بین تو و تمام روزهای بعد از تو که می‌دانم اگر نباشی، سایه‌ای سیاه‌رنگ همه‌چیز را فرا خواهد گرفت. من قمار می‌کنم بین تو و خاطرات بهترین سال‌های زندگی‌ام. هر بار که می‌گویم دوستت دارم، می‌دانم که در حال پریدن در دره‌ای هستم که هیچ نمی‌دانم انتهایش کجاست و چه چیزی در قعر آن در انتظارم است. اما عزیزم، من تو را، قمار را، دره را، عشق را و هر چیزی را که مرا به این زندگی وصل کند، دوست دارم. قرار است در این قمار همه‌چیزم از دست برود؟ بگذار برود. فدای سرت! حتی این‌چنین از دست رفتن‌ها را هم دوست دارم. به قول ابتهاج، مگر زندگی چیزی جز تماشای از دست دادن‌هاست؟ بگذار لااقل هر روزش با عشق از دست برود. بگذار تا آخرین قطره‌ی هر لحظه از این عمرم، سراسر عشق شود و بعد از دست برود. بگذار عشق بورزم و بعد از دست بروم...تقدیم به تمام کسانی که با دوست داشتنشان قمار می‌کنیم، اما لااقل زندگی را خوب می‌گذرانیم.برای تو:)🍃برای تو:)🍃Fri, 16 Oct 2026 11:35:23 +0330https://virgool.ir/Letter/می-دانی-عزیزم-دیگر-پیش-نمی-رود-incojhfaqfskمی‌دانی عزیزم... دیگر پیش نمی‌رود...دیگر هیچ چیز جور نمی‌شود. نمی‌دانم مشکل از من است یا تو و یا شاید هر دویمان؛ اما خوب می‌دانم که هیچ چیز مثل گذشته‌ی کوتاه و البته شیرینمان نیست. حرفی نداریم بزنیم. خاطره‌ای نداریم که با ذوق تعریفش کنیم. صادقانه بگویم، دیگر غریبه شده‌ایم؛ اما از آنجا که زندگی بزرگسالی از ما تظاهرکنندگان خبره‌ای ساخته است، دیگر به روی خودمان نمی‌آوریم. به روی خودمان نمی‌آوریم که وقتی کنارم می‌نشینی، دیگر سرم را روی شانه‌ات نمی‌گذارم. دلیلش را می‌پرسی؟ عزیزم، من هم نمی‌دانم... به روی خودمان نمی‌آوریم که دیگر برای هم خاص نیستیم. دیگر خاطرات مشترکِ مخصوص خودمان را نداریم. تو همه‌شان را برای دوستانمان تعریف کردی. اجازه ندادی حس کنم بعضی چیزها هنوز به ما و فقط به ما اختصاص دارند. تو تمام حرف‌هایی را که تصور می‌کردم فقط برای من می‌گویی، تقریباً برای هر کسی که از راه رسید تعریف کردی... تمام خاطراتی را که برای دانستنشان به خودم و دوستی‌مان افتخار می‌کردم؛ خاطراتی که احساس می‌کردم از روی صمیمیت با من شریک شده‌ای... نمی‌دانی که چقدر به خودم افتخار می‌کردم که در جریان جزئی‌ترین بگومگوهایی که با خواهرت داری هستم؛ اما امان از آن روزی که برای غریبه‌ها تعریفشان کردی. راستش را بگو... پس فرق من با غریبه‌ها چیست؟ می‌دانی عزیزم، من عاشق جمله‌هایی هستم که هیچ‌گاه از زبان تو نشنیدم. هیچ‌گاه نشنیدم که بگویی: «بین خودمان بماند.» هیچ‌گاه نگفتی: «تنها که شدیم برایت تعریف می‌کنم.» خودت بگو... با این همه کمالاتی که داری، چگونه باور کنم که توقع داری صمیمی بمانیم و هیچ‌وقت به خودت زحمت ندهی که این جمله‌ها را بگویی؟ اجازه بده مختصرش کنم... این روزها که به خودمان نگاه می‌کنم، می‌فهمم ما برای همدیگر خاص نیستیم. این‌طور که پیداست، من یک ریحانه‌ی معمولی برای توام و تو یک (م) معمولی برای من. دروغ گفتم... تو هنوز آن‌قدرها هم معمولی نشده‌ای. هنوز اندکی از آن موهبتِ خاص بودن را داری. هنوز برای من ویژه‌ای؛ هنوز برایم آن‌قدر ویژه‌ای که برایت این چند خط را نوشتم، به امید اینکه دوباره «ما» شویم... بیا عزیزم. بیا و سعی کن دوباره ویژه شویم... احتمالاً من را خوب می‌شناسی، پس لازم نیست توضیح دهم که از نظر من، هر چیز ویژه‌اش بیشتر به دل می‌نشیند؛ درست مثل پیتزا. بیا عزیزم... بیا سعی کنیم دوباره «ما» شویم...پی‌نوشت: می‌ترسم بگویم خداحافظ؛ اما این پی‌نوشت را محض احتیاط نوشتم. برای روز مبادا. برای روزی که شاید به این زودی‌ها نباشد، اما برای روزی از روزهای خدا که امیدوارم فرا نرسد...(م) عزیز من، اگر تلاش کردیم و باز هم پیش نرفت، لطفاً برو... لطفاً برو و روزهایت را با شادی سپری کن. خاطراتت را با کسانی سهیم شو که حس می‌کنی همیشه صحبتی جدید برای گفتن دارند. برو و اجازه بده حالت را کسانی خوب کنند که تمام دغدغه‌هایشان برای زندگی در چند جمله‌ی کوتاه خلاصه می‌شود. درست برعکس من... برو عزیزم. برو و اجازه بده لااقل یکی‌مان شاد باشد...مهر ۱۴۰۵دوستان ممنون میشم از کانال تلگرامم حمایت کنین:@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Tue, 06 Oct 2026 09:21:02 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/تازه-نه-روی-خودشان-بلکه-روی-تخمشان-ys9gv3c6hzwvدرِ یخچال را باز کردم و همان‌طور که مشغول فروخوردن خشمم بودم، تخم‌مرغ را برداشتم. صدایت بالا رفت. در را بستم. تمام خاطرات گذشته را نبش قبر کردی. تابه را روی اجاق گذاشتم و داخلش روغن ریختم. صدایت بالاتر رفت. تخم‌مرغ را شکستم، پوستش را میان دستانم فشار دادم و ناگهان من هم شروع کردم... من هم مثل تو فریاد زدم. مثل تو بد و بیراه گفتم. من هم مشغول پیدا کردن همان جنازه در قبر کذایی شدم. قاشق را برداشتم و تخم‌مرغ بیچاره را این‌طرف و آن‌طرف کوبیدم. هر دویمان فریاد می‌زدیم. تخم‌مرغ آماده شد. گریه‌ام گرفت. تابه را برداشتم و روبه‌رویت ایستادم. ایستادم و گفتم: «هیچ نمی‌فهمی.» با گریه نان را داغ کردم. فریاد زدی و در اتاق را بستی و رفتی. تابه و محتویاتش را با خودم به اتاق بردم. گذاشتمشان روی میز. روبه‌روی آینه به خودم نگاه کردم و تمام حرف‌های دلم را، به‌جای تو، به آینه گفتم. روی زمین نشستم. تابه را جلوی خودم گذاشتم. لقمه‌ی اول را با گریه خوردم. بعدی را با خشم. سومی را با بی‌خیالی تمام در دهانم گذاشتم و در لقمه‌ی آخر، تنها چیزی که برایم مهم بود، طعم خوش نیمرو بود. الحق، خوشمزه‌ترین نیمرویی بود که تاکنون درست کرده بودم. به گمانم تأثیر فریادهایی بود که بالای سر تابه زده بودم. شاید فریاد زدن‌هایمان هیچ‌کجا اثر نمی‌گذارد. اصلاً شما بگویید، کدام مشکلمان تاکنون با فریاد حل شده که ما آدم‌ها این‌طور خودمان را موقع دعوا تکه‌تکه می‌کنیم؟ راستش را بخواهید، فکر می‌کنم فریادهایمان در نهایت شاید روی مرغ‌ها تأثیرگذار باشد. تازه، نه روی خودشان؛ بلکه روی تخمشان... احتمالاً برای آدم‌ها باید راه‌های دیگری یافت...دوستان ممنون میشم از کانال تلگرامم حمایت کنین. آیدی:@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Fri, 18 Sep 2026 22:16:35 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/حرفشان-را-باور-نکنید-کذب-است-xpzvb81eqi37محققان می‌گویند هنگامی که افکارتان همچون کلافی که ابتدا و انتهایش مشخص نیست، در هم تنیده است، راه بروید. می‌گویند با هر قدمی که برمی‌دارید، بخشی از افکارتان شما را لابه‌لای سنگ‌فرش‌های پیاده‌رو رها کرده و در نهایت حالتان بهتر خواهد شد...حرفشان را باور نکنید؛ کذب است!من امتحان کردم. امروز. دیروز. و امروز و دیروزهای زیادی... فایده‌ای ندارد. حتی سعی کردم با صلابتی دروغین قدم‌هایم را بردارم تا شاید افکارم از من بترسند و فرار کنند. فرار نکردند... ماندند و حتی وضعیت وخیم‌تر شد. چرا که با هر قدمی که محکم برداشتم، انگار افکارم از دیواره‌های مغزم کنده می‌شدند، فرومی‌ریختند و به روی قلبم پرتاب می‌شدند و بیش از پیش آزارم می‌دادند...می‌گویند اگر فایده‌ای نداشت، پیاده‌روی‌تان را طولانی‌تر کنید... این را هم دروغ می‌گویند. من امتحان کردم، اما هر دقیقه‌ای که گذشت، فکرهای جدید آمدند و به قبلی‌ها اضافه شدند و بقیه‌اش را هم که خودتان بهتر از من می‌دانید...اگر نظر من را بخواهید، باید بگویم حتی خود این محققان هم هنگامی که حالشان تعریفی ندارد، به پیاده‌روی نمی‌روند. احتمالاً با دوستانشان که در نوشتن مقاله‌ی «تأثیر پیاده‌روی بر نشخوار فکری» با آن‌ها همکاری کرده‌اند، می‌روند جایی که حالشان را خوب کند. حتی شاید بروند قدم بزنند. اما نه به‌تنهایی؛ بلکه با آن‌هایی که دوستشان دارند...فکر کنم مشکل اصلی مقاله دقیقاً همین‌جاست... شاید پیاده‌روی، تغذیه‌ی سالم، خواب کافی و این راهکارهایی که محققان عزیز می‌فرمایند درست باشند، اما همه نیاز به یک تبصره دارند:«لطفاً برای تأثیرگذاری بیشتر، با همراهی دوستان و عزیزانتان انجام شود.»می‌دانید چرا؟احتمالاً به این دلیل که ما انسان‌ها همچون گله‌های فیل، با هم زندگی می‌کنیم. و مشکلاتمان شاید با پیاده‌روی تقلیل پیدا کنند و کمتر آزارمان دهند، اما در نهایت، در جایی لابه‌لای پیوندهایی که با یکدیگر داریم، شفا پیدا خواهیم کرد. :)))نسخه کامل نوشته‌ها و یادداشت‌های روزانه را در کانال تلگرامم منتشر می‌کنم. آیدی:@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Sun, 13 Sep 2026 10:29:32 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/دوستان-عزیزم-lzdzgiq89r5sدوستان عزیزم...من راستش شرایطش رو ندارم که بخوام خودم کانال تلگرامم رو که متن های بیشتر و روز نوشت‌هام رو داخلش میذارم، معرفی کنم. خوشحال میشم اگر متنای من رو دوست دارین، آیدی کانال تلگرام رو برای بقیه هم ارسال کنین. امیدوارم این متن ها به دل کسی بشینه و حالش رو خوب کنه:))))@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Sun, 13 Sep 2026 00:03:25 +0330https://virgool.ir/Letter/این-مداد-را-نگه-دار-kgpmrv7qmby0خاطره‌ی خوب دوران نوجوانی‌ام، سلام...احتمالاً این آخرین باری باشد که تصمیم می‌گیرم برایت نامه‌ای بنویسم. هرچند که می‌دانم این نامه هرگز به دستت نمی‌رسد. احتمالاً این آخرین قطرات احساسات عمیق من به توست که از قلمم چکه می‌کند و روی کاغذ سرازیر می‌شود. احتمالاً پس از این، دوستی ساده و صمیمی‌مان که سال‌ها برایش زحمت کشیدیم، ادامه پیدا نکند و علی‌رغم رعایت تمام ظواهر و تبریکات تولد و احوال‌پرسی‌های ساده، دیگر نتوانیم مثل گذشته همه‌چیز را پیش ببریم.اما راستش را بخواهی، نمی‌توانستم همین‌طوری و بی‌مقدمه به امان خدا رهایت کنم. نه اینکه چون می‌ترسیدم تنها شوی؛ نه. چون می‌ترسم سال‌ها بعد، گذشته را نگاه کنم و ببینم هنوز می‌شد کاری برای نجاتت انجام داد، اما من دریغ کردم.اگر حوصله‌اش را داری، خاطرات امروزمان را یک بار مرور کن. آن زمانی که با خنده گفتم می‌خواهم چیزی برایت تعریف کنم و خودم از خنده ریسه رفتم. میان تمام آن خنده‌ها، مداد مشکی ساده‌ای را دستت دادم.مدادی که آخرین امید من است. مدادی که امید دارم تو را از جاده‌ای که هیچ‌گاه موفق نشدم قانعت کنم که انتهایش کابوسی بیش نیست، نجات دهد.مدادی که مادربزرگم می‌گوید جادو می‌کند. راستش نمی‌دانم جادو وجود دارد یا نه، اما دلم می‌خواهد باور کنم. مادربزرگم انسان صادقی است؛ وقتی می‌گوید این مداد را به دوستت بده، حتماً سری در کار است...خلاصه عزیزم، هر کاری توانستم انجام دادم و بقیه‌اش را می‌سپارم به این جهان و غافلگیری‌هایش...اما تو... نمی‌دانم برنامه‌ی تو چیست. فقط هر تصمیمی که گرفتی، سعی کن این مداد را گوشه‌ای از اتاقت نگه داری. شاید این مداد روزی، در لبه‌ی دره‌های وحشتناک زندگی، دستت را گرفت... خدا را چه دیدی...نسخه کامل نوشته‌ها و یادداشت‌های روزانه را در کانال تلگرامم منتشر می‌کنم. آیدی:@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Wed, 09 Sep 2026 22:01:31 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/کتفم-را-دوست-دارم-b6ww4um0cv2lکتفم را دوست دارم. آن‌قدر که اگر بین کتفم و دستاوردهایم که البته آن‌قدرها هم زیاد نیستند مجبور به انتخاب باشم، با قاطعیت کتفم را می‌گزینم؛ زیرا می‌دانم بدون او، گذر از هیچ لحظه‌ی سختی و رسیدن به هیچ دستاوردی میسر نبوده و نیست.این روزها، هر کجا سرک بکشی، روان‌شناسان رابطه در حال بیان کردن تحقیقاتی هستند که ادعا دارند نتایجشان می‌تواند روابطتان را از این رو به آن رو کند. تعدادی‌شان می‌گویند تحقیقات نشان می‌دهد که روابط عمیق و درست، نیاز به زمان زیادی دارند.راست می‌گویند. من به چشم خود دیده‌ام.راستش، من و کتفم قدیم‌ترها رابطه‌ی آن‌چنان حسنه‌ای نداشتیم. آن زمان‌ها من به او ذره‌ای هم اعتماد نداشتم و می‌خواستم هر طور شده و به هر قیمتی، تمام کارها را خودم انجام دهم. البته ناگفته نماند که او هم در کارهایم دخالت می‌کرد. اجازه نمی‌داد کاری را خودم انجام بدهم و می‌خواست که تمام کارهایم را از همان ابتدا به او واگذار کنم.اما این روزها...این روزها همه‌چیز فرق کرده است. کتفم می‌داند که باید اجازه دهد خودم کارهایم را انجام بدهم و اگر نتوانستم، نشد و در نهایت اگر تمایلی داشتم، همه‌چیز را به او بسپارم. من هم فهمیده‌ام که بعضی کارها فقط مختص کتفم است و تلاش من، فقط دست‌وپا زدنی بیهوده است.سخن را کوتاه کنم؛ این روزها کتفم همدم و همراه من شده است. الحق که همراهی وفادار و همدل است. آخر شب‌ها، پیش از خواب و درست قبل از این‌که خوره به جانم بیفتد که فلان کار را تمام نکردم و فلان چیز حل نشد، سر و کله‌اش پیدا می‌شود. می‌آید و همه‌چیز را گردن می‌گیرد و در عوض، خوابی راحت و بی‌دغدغه را برایم هدیه می‌آورد.او در تمام لحظات سخت این روزها، همراه من می‌آید و هر کجا لازم شد، به قول امروزی‌ها، کار را درمی‌آورد.شما را نمی‌دانم، اما من، عمیقاً کتفم را دوست دارم. :)نسخه کامل نوشته‌ها و یادداشت‌های روزانه را در کانال تلگرامم منتشر می‌کنم. آیدی:@REYHANEHBARAYETO@REYHANEHBARAYETOبرای تو:)🍃برای تو:)🍃Thu, 03 Sep 2026 01:45:05 +0330https://virgool.ir/Letter/از-طرف-کسی-که-هر-روز-در-آینه-تماشایت-می-کند-a8mcndfao1zhسلام عزیزکم:)اگر بخواهم رسم صداقت را به‌جا بیاورم، باید بگویم این پنجمین تلاش من برای نوشتن نامه‌ای خطاب به توست؛ نامه‌ای که بتواند روز تولدت را به زیباترین شکل ممکن تبریک بگوید و، به رسم تمام تبریک‌های تولد، برایت آرزوهای زیبا کند.پنج بار سعی کردم کلماتی را که در تمام این سال‌ها از بر کرده‌ام، پشت سر هم ردیف کنم. سعی کردم تمثیل‌ها و تشبیهاتی را که بتوانند اندکی از زیبایی تو را توصیف کنند، کنار هم بنشانم. پنج بار سعی کردم نامه‌ای درخور تو بنویسم، اما انگار نمی‌شود.تسلیم...از خیر نامه گذشتم؛ اما اجازه نمی‌دهم روز تولدت، بدون نوشتن چند کلمه، هرچند کوتاه و ناشایست، سپری شود...پس این چند خط را با قلبم برایت می‌نویسم؛ تو هم با قلبت بخوان.«دوستت دارم؛ آن‌قدر که حاضرم شرط ببندم. با اینکه تا امروز هر شرطی بسته‌ام، باخته‌ام، اما این بار حاضرم شرط ببندم که هیچ‌کس بیش از من دوستت نخواهد داشت و می‌دانم آن‌که قرار است ببازد، من نیستم.به تو اعتماد دارم؛ آن‌قدر که اگر بین تو و چشمانم مجبور به انتخاب باشم، تو را انتخاب خواهم کرد.میلادت مبارک، ریحانه عزیزم.با احترام و عشق؛نسخه کامل نوشته‌ها و یادداشت‌های روزانه را در کانال تلگرامم منتشر می‌کنم. آیدی:@REYHANEHBARAYETOآنکه هر روز در آینه تماشایت می‌کند :)»برای تو:)🍃برای تو:)🍃Tue, 30 Jun 2026 17:18:48 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/کاش-اشتباه-کرده-باشیم-peu65zhktwnoای کاش همه مرتکب یک اشتباهِ دسته‌جمعی شده باشیم. کاش پیش‌بینی‌ها درست از آب درنیاید و همه‌چیز جور دیگری رقم بخورد. کاش طوری شود که در پایان، همه شاد باشیم و خوشحال . کاش صلح باشد و امنیت و آرامش...گاهی چشمانم را می‌بندم و با خودم می‌گویم: «یعنی می‌شود روزی یک غولِ چراغِ جادو، پس از انجام مأموریتش و هنگام بازگشت به سرزمین افسانه‌ها، راه را گم کند و سر از خانه‌ی ما دربیاورد؟ می‌شود چند دقیقه‌ای، حتی با اکراه مهمان من شود؟»اگر این‌چنین شود، قول می‌دهم آرزویم را سریع بگویم و مثل شخصیت‌های داستان‌هایی که در کودکی می‌خواندیم، طولش ندهم.اگر روزی بیاید و تصمیم بگیرد یگانه آرزویم را برآورده کند، به او خواهم گفت:«جادو کن؛ همان کاری که برایش ساخته شده‌ای. فقط تو را به خدا کاری کن که تمام پیش‌بینی‌ها غلط از آب دربیاید. طوری شود که در پایان، با تعجب بگوییم: "جدی جدی همه‌چیز درست شد؟"»🧞‍♂🧞‍♂🧞‍♂برای تو:)🍃برای تو:)🍃Sun, 28 Jun 2026 23:05:24 +0330https://virgool.ir/@m_71262664/اصالت-aqdryllmcg02اصالت؛ همان چیزی که جناب دهخدای عزیز آن را با عنوان «نجابت» و «شرافت» معنا کرده است. الحق که معادل‌های درخوری هستند؛ اما خودمانیم، اگر کسی از ما بپرسد «اصیل کیست؟»، آیا همچون کودکی دبستانی که از ترسِ معلم، تعاریف را از بر کرده است، خواهیم گفت: «کسی که نجیب است»؟ خیر؛ احتمالاً هیچ پاسخ مشخصی نخواهیم داشت.شما را نمی‌دانم، اما اگر نظر این بنده حقیر را بخواهید، انسان‌های اصیل همان‌هایی هستند که نمی‌توانیم تعریفشان کنیم، مگر با ذوق‌زدگیِ چشمانمان هنگام به یاد آوردنشان. همان‌هایی که مهمانی‌های خانوادگی، به یمنِ وجود آن‌ها دوست‌داشتنی می‌شود؛ همان‌هایی که اگر در مهمانی، خدای ناکرده از دستمان در برود و چای تعارفشان نکنیم، ناراحت نمی‌شوند. همان‌هایی که به همه می‌گویند «عزیزم»؛ همان‌ها که نه دروغ می‌گویند، نه پشت سر کسی حرف می‌زنند و نه با شتر و آن کینه معروفش آشنایی دارند. همان‌ها که زیبا و ادیبانه صحبت می‌کنند و با همه مهربان‌اند؛ همان‌ها که حتی خاله‎‌زنک‌ها هم دوستشان دارند؛ همان‌ها که کسی تاکنون ندیده داد بزنند یا ناسزا بگویند.نمی‌دانم سریال «پایتخت» را دیده‌اید یا نه، ولی احتمالاً شخصیتی مثل «هما» مصداقِ انسان اصیل است. مصادیق فرنگی‌اش را هم نخواهید که باید اعتراف کنم هیچ نمی‌دانم!خلاصه، اصیل‌ها همان‌هایی هستند که از هفت فرسخی هم مشخص‌اند. این‌همه سرتان را درد نیاوردم که فقط بگویم اصیل که بود و چه کرد؛ زیرا خودتان بهتر از من می‌دانید. خواستم بگویم هیچ‌یک از ما انتخاب نکرده‌ایم که در چه خانواده و محیطی به دنیا بیاییم و تعداد اصیل‌هایی که در کودکی می‌بینیم به تعداد انگشتان یک دست برسد یا نه؛ اما همه‌مان می‌توانیم انتخاب کنیم چگونه باشیم...یادمان باشد می‌شود اصیل بود و شب، هنگام خواب، احساس بهتری داشت.احساس بهتری داشت :)برای تو:)🍃برای تو:)🍃Fri, 26 Jun 2026 14:26:49 +0330