https://virgool.ir/feed/@m_71226771fa2026-11-11 02:16:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_71226771https://virgool.ir/@m_71226771/چند-روش-متداول-برای-نابود-کردن-روح-و-روان-awweejtxvemz https://medium.com/change-becomes-you/common-ways-to-kill-your-spirit-5b8f2db4a15d متـرجم: فتـانه خیـشابهآدم‌ها برای بهتر کردن زندگی خود دست به کارهایی می‌زنند که اصلا فایده‌ای برایشان ندارد. در این مقاله گفته می‌شود چطور مسیری که انتخاب کرده‌اید حتی ذره‌ای خوشحالتان نمی‌کند و چگونه می‌توانید از کارهای اشتباه دست بکشید و دوباره خودتان باشید.«اولویت دادن به ارزش‌ها و عقاید دیگران» هر کسی ممکن است به دلایل مختلف از سمت خویشاوندان یا شریک زندگی خود و یا مذهب در فشار قرار بگیرد و دچار چنین اشتباهی شود. با وجود این، اصلا اهمیتی ندارد که این افراد چقدر حسن‌نیت دارند و خیر شما را می‌خواهند چون هیچ‌کس بهتر از خودتان نمی‌داند چه چیزی به صلاح‌تان است.اگر می‌خواهید با اولویت قرار دادن خواسته‌های دیگران آن‌ها را خشنود کنید و فکر می‌کنید در این صورت بیشتر دوست‌تان خواهند داشت (که در واقع این طور نخواهد بود) یا مثلا باعث تحولی عظیم در جامعه شوید، ممکن است عاقبت دچار چنان وضعیت نا‌به‌سامانی شوید که تا سال‌ها نتوانید از آن خلاص شوید. متاسفانه، این دست از اتفاقات فراوان است.«پیامدهایی که متوجه‌ شما می‌شود»احساس می‌کنید تقلبی و ساختگی هستید چون واقعا همین‌طور است؛ احساس ضعف و شرمساری دارید چرا‌ که وقتی عزت‌نفس از بین می‌رود در عمق وجود به آن آگاه می‌شوید. در نتیجه دچار بیماری‌های روانی می‌شوید و دست‌آخر علاقه و اشتیاق‌تان به زندگی از دست می‌رود و همه به این خاطر است که احترام و ارزش نهادن به خود و عشق ورزیدن به حقیقت وجودی‌تان را در اولویت قرار نداده و نسبت به آن کوتاهی کرده‌اید. حالا تبدیل به فردی می‌شوید که خود را نمی‌شناسد.من کسی را می‌شناختم که همه این‌ راه‌ها را رفت و ناگهان در جوانی به نیستی رسید. بنابراین نمی‌خواهم این داستان برای دیگران تکرار شود. زندگی بدون این صورت غم‌‌انگیزش هم به قدر کافی سخت هست.❞ کسانی که به قدر کافی شجاع نیستند همیشه فلسفه‌ای برای توجیه خود پیدا می‌کنند❝(آلبرت گامس)اگر انتخاب می‌کنید که تحت سلطه‌ی افکار و عقاید و تائید دیگران زندگی کنید قول می‌دهم هیچ آرامشی در این شکل زندگی نصیب‌تان نمی‌شود. در عوض باید منتظر حجم انبوهی از فلاکت و کسالت و اضطراب باشید که به سوی شما روانه خواهد شد.«کسی که واقعا هستید»فقط شما هستید که از جزئیات پیچیده‌ی خود باخبرید و باید برای داشتن باور و عقاید خود شجاعت داشته باشید تا دست‌کم آنچه را که برایتان مهم است برای خود حفظ کنید. وقتی بر این اساس پیش روید و شخصیتی قائل به خود شکل دهید عزت‌نفس و اعتماد به نفس‌تان بالا می‌رود و انرژی که به دست می‌آورید از درون خود شما سرچشمه می‌گیرد.❞ خود را نادیده نگیرید. شما فقط خودتان را دارید. ❝(جنیس جاپلین)اگر احساس می‌کنید نمی‌دانید که هستید و واقعا چه می‌خواهید، تنها شما نیستید که این حس را دارید و این مسئله یک مشکل محسوب نمی‌شود مگر اینکه بخواهید اینطور فکر کنید. اگر مشتاقید بیشتر بدانید و جلوتر روید می‌توانید در مورد خود و چیزهایی که شادتان می‌کنند کنجکاوی به خرج دهید و بی‌توجه به سن و سالی که دارید روی انجام آن‌ها تمرکز کنید. بعضی از مردم هرگز نمی‌فهمند که چه کسی هستند و از زندگی چه می‌خواهند اما مثل سایر آدم‌ها دائم در تکاپو و تلاش هستند.‌«دخالت در زندگی شما»تصمیم‌گیری درباره‌ی زندگی شما کار هیچکسی نیست، حتی کسی که مطمئن‌ترین و موثرین‌ترین آدمی است که می‌شناسید، به خصوص وقتی یک فرد بالغ و بزرگسال هستید.اشتباهات فقط برای مرتکب‌ شدن هستند. به خود اجازه‌ی اشتباه کردن بدهید و بعد به تنهایی بدون کنترل و دخالت دیگران برای رفع و دور کردن‌شان یا محافظت از شما در مقابل رنج و زیان پیش‌ رو -که همه بخشی از تجربه‌های گرانبها و بدیهی زندگی است- با آن‌ها رو‌به‌رو شوید.❞ اجازه ندهید کسب دانش شما را از پرورش و تربیت بازدارد. ❝(مارک تواین)اگر بگذارید دیگران عنان زندگی شما را به دست بگیرند نه تنها هیچ سودی عایدتان نمی‌شود، بلکه از رشد شخصیتی و اعتماد به نفس‌ شما جلوگیری می‌شود. کافی است نگاهی به افراد بزرگسالی بیندازید که همیشه محتاج راهنمایی و تائید و پذیرش دیگرانند تا متوجه شوید چقدر برای اندیشیدن و توجه به خود ناتوانند.❞ سرنوشت خود را به دست بگیر یا اینکه اختیار دیگران را کنترل کن. ❝(جک ولچ)این اصلا تصمیم انسانی و عاقلانه‌ای نیست که به کسی اجازه دهید از حد و مرز‌های زندگی شما به عنوان یک شخص بزرگسال عبور کند. اگر کسی واقعا برای شما احترام قائل است پس احترامش نباید صرفا به دلیل شیوه‌ی فکری متفاوت شما از بین برود.زمانی که متوجه‌ی مرز باریک بین کمک و دخالت دیگران می‌شوید می‌توانید تغییرات مثبت را آغاز و به رشد و تعالی خود در فرصتی که پیش آمده و مسیری که قدم گذاشته‌اید کمک کنید.«بودن میان افراد بدبین، کوته فکر و انسان‌های بی‌بصیرت»اینجور آدم‌ها همه جا هستند -حداقل در تجربه‌ی من. اگر چنین کسانی را می‌شناسید بهترین کار این است که وقت کمتری با آن‌ها بگذرانید و آگاهانه تصمیم بگیرید که تحت‌تاثیرشان نباشید، چراکه این افراد واقعا افکار و عقاید مثبتی ندارند.❞ همه‌ی رفتارهای ناپسند در حقیقت درخواست دوست داشته شدن و مورد توجه و تائید واقع شدن هستند. ❝(کیمبرلی گیلس)اگر در یک رابطه‌ی منفی اغلب سازش دارید و شرایط را تحمل می‌کنید احتمالا مدتی بعد خسته می‌شوید و احساس بی‌حوصلگی و درماندگی می‌کنید. با بودن در کنار این آدم‌ها هیچ چیزی یاد نمی‌گیرید و فقط وقت تلف می‌کنید. خطر دیگری که شما را تهدید می‌کند این است که با طولانی مدت ماندن کنار این افراد سمی سرانجام به این باور خواهید رسید که همه مثل آن‌ها هستند.❞ بدبینی هرگز برنده‌ی نبردی نبوده. ❝(آیزن‌هَوور)در خلوت به سر بردن و خالق بودن در معاشرت با خود بهتر و لذت‌بخش‌تر از همراهی با کسانی است که شما را غمگین و افسرده می‌کنند و قدرتان را نمی‌دانند.«سراغ انسان‌های الهام‌بخش رفتن»وقتی به خواست خود پا به این راه گذاشتم به من اثبات شد که افراد الهام‌بخش و موثر هم در این دنیا حضور دارند. آن موقع بود که باورم عوض شد و فهمیدم مردم چقدر با هم فرق دارند. با این همه، اکثر ما احتیاج داریم این موضوع برایمان ثابت شود وگرنه هرگز باور نمی‌کنیم انسان‌هایی با چنین باطن‌‌های متفاوتی وجود داشته باشند. من توانستم چند نفر از این آدم‌ها را پیدا کنم، بنابراین شما هم می‌توانند.❞ بهترین چیز این است که با کمک خود بتوانیم کسی را تشویق کنیم در کاری که می‌خواهند انجام دهند عالی باشد. ❝(کوبی برایانت)هرجا که امکانش هست در جستجوی آدم‌ها یا گروه‌های مثبت باشید و به پادکست‌های نویدبخش و صحبت‌های افرادی گوش دهید که علایق و ارزش‌هایی مانند علایق و ارزش‌های شما دارند. آن‌وقت از انرژی که به دست آورده‌اید و احساس بهتری که نسبت به همه چیز دارید شگفت‌زده خواهید شد.فتانه خیشابهفتانه خیشابهWed, 20 Oct 2021 15:04:51 +0330https://virgool.ir/@m_71226771/کودکان-مان-را-مهربان-بار-بیاوریم-xob7ofima1xl https://link.medium.com/G45Lpi1k6hb مترجم: فتانه خیشابهکودکان سرشار از عشق و کنجکاوی و مشتاق یادگیری متولد می‌شوند. آن‌ها در آغاز تولد نه از کسی نفرت دارند و نه کسی را قضاوت می‌کنند. ما پدر و مادرها باید علاوه بر اینکه دوست‌ داشتن آدم‌ها و مهربانی به آن‌ها را به بچه‌هایمان یاد می‌دهیم تلاش کنیم تا با رفتارمان هم محبت را نشان‌‌شان دهیم.بله، جهان پر از کینه و دشمنی است اما می‌شود برای تغییر این دنیای پر از خصومت هم کاری کرد. هر تحولی از خود ما و خانه‌‌ی ما شروع می‌شود و برای من وقتی اتفاق افتاد که بچه‌هایم خیلی کوچک بودند. یادم می‌آید یک بار با پسر بزرگم که آن موقع سه سال داشت، در فروشگاه بودم. به محض آنکه به غذاخوری فروشگاه رسیدیم، او سر جایش میخکوب شد. متوجه شدم که به خانواده‌ای در یکی از صف‌های غذا زل زده است. پدر خانواده صندلی ‌چرخداری را هل می‌داد که به گمانم دخترش روی آن نشسته بود. روبه‌روی پسرم زانو زدم و پرسیدم: «به چی نگاه می‌کنی؟»به جای جواب دادن فوری سرش را روی شانه‌ام گذاشت. ایستادم و داشتم با خودم کلنجار می‌رفتم حالا باید چکار کنم که یک مرتبه دختر نوجوان به پسرم لبخند زد.«بریم بهش سلام کنیم؟»دستش را گرفتم و با هم به آن خانواده نزدیک شدیم. پیش آن فرصت کنم چیزی بگویم، دوید سمت صندلی‌ چرخدار و به آن دست زد و گفت: «خیلی برق می‌زنه. سرعتشم زیاده؟»نگاهی به مادر دختر انداختم. راحت و آرام بود.«خیلی.»خاطرم هست آن روز غذایی هم نخریدم چون به دعوت آن‌ها ناهار را با هم خوردیم. بعد هم به پارک رفتیم. در پارک بچه‌هایمان را تماشا می‌کردیم که با هم مسابقه‌ی دو می‌دادند. پسر من با پاهای کوچک‌اش می‌دوید و دختر آن‌ها با دست‌هایش که چرخ‌های صندلی‌اش را می‌چرخاند. خنده‌هایشان قلبم را پر از شادی کرد.«راستش بیرون آوردن کورتنی از خونه سخته. آدمایی که بهش خیره میشن ناراحتش می‌کنن. خوشحالم فرق ‌داشتنش با بقیه باعث نشد پسر شما ازش بترسه و باهاش حرف نزنه.»حرف‌های آن مادر خیلی روی من ‌تاثیر گذاشت. اصلا نمی‌توانم تصور کنم داشتن معلولیت جسمی و سر‌‌و‌کله زدن با قضاوت‌های مردم چه شکلی است اما دست‌کم می‌توانم به بچه‌هایم یاد بدهم که متفاوت بودن ظاهر آدم‌ها شخصیت آن‌ها تغییر نمی‌دهد.بعدها وقتی پسرم کلاس پنجم بود ماجرایی اتفاق افتاد که من را به تامل واداشت. آن زمان پسرم عاشق فوتبال بود و جایی که زندگی می‌کردیم اکثر ساکنین مثل بیشتر دوست‌های او اهل مکزیک بودند و ما جز اقلیت بودیم. موقعی که داشتیم با ماشین از کنار کامیونی که تقریبا کل خیابان را گرفته بود و راه را بند آورده بود، عبور می‌کردیم یک مرتبه گفت: «مکزیکی‌های کودن»از چیزی که از زبانش شنیدم بسیار جا خورده بودم. ماشین را به کنار هدایت کردم و ترمز را کشیدم: «معذرت می‌خوام، چی گفتی؟»هرگز صورتش از خاطرم نمی‌رود؛ کاملا گیج بود. نه دلیل عصبانیتم را می‌فهمید و نه می‌دانست کجای حرف‌اش غلط بوده.«این کامیون چمن‌زنیه. فقط مکزیکی‌ها سوار اینا می‌شن.»خدای من، همان‌ جا بود که انزجارم از این جور پیش‌داوری‌های نژادی به اوج خودش رسید.«پس تو فکر می‌کنی همه مکزیکی‌ها کودنن؟»چرخه‌های توی ذهن‌اش را دیدم که به کار افتادند.«اسم سه تا از بهترین دوستات رو بگو.»لبخند زد و گفت: «میگل، جو و جوآن.»«اونا کودن‌ هستن؟»«نه، جوآن هفته پیش توی پروژه‌ی درس علوم بهم کمک کرد چون بلد نبودم باتری رو به چرخ وصل کنم.»«پدر و مادرش چی؟ کودنن؟»«نه، مامانش دکتره.»«پس چرا همچین حرفی زدی؟ همه دوستای تو مکزیکی‌ان و بیشترشون تو تعطیلات کریسمس برای دیدن خانواده‌هاشون میرن مکزیک.»اشک در چشم‌هایش جمع شد.چیزی که آزارم داد این بود که من فرزندم را طوری بار آورده بودم که به تفاوت‌های بین خودش و دوستانش اهمیتی ندهد و به تربیتی که داشتم افتخار می‌کردم اما حالا بخاطر ناتوانی جامعه در بی‌اهمیت دانستن تفاوت‌های بین آدم‌ها و برخورد‌های تکراری که همیشه با ملیت‌های مختلف وجود داشته خشمگین بودم. رفتارهایی که پسر من را هم تحت‌تاثیر قرار داده بود.سال‌ها بعد زمانی که سال دوم دبیرستان بود از مدرسه تماس گرفتند و گفتند بخاطر دعوایی که داشته موقتا اخراج شده. وقتی سوار ماشین شد با عصبانیت از او پرسیدم: «چرا کتک‌کاری کردی؟ من تو رو جوری تربیت‌ نکردم که اهل جنگ و دعوا باشی.»نگاهش که کردم اخم‌هایش در هم بود. دوباره پرسیدم: «با کی دعوا کردی؟»«فکر کنم اسمش شان بود.»«فکر کنی؟ تو حتی اسمشم نمی‌دونستی اونوقت کشوندیش طرف کمدها و زدیش؟»«نه...»از پارکینگ خارج شدم و سعی کردم نفس عمیقی بکشم و به خودم مسلط باشم.«چرا؟»دست به سینه شد و سوال کرد:«چی چرا؟»«چرا با کسی که حتی اسمشم نمی‌دونی درگیر شدی؟»چیزی نگفت. وقتی به خانه رسیدیم نتوانستم بی‌خیال باشم. بنابراین به مدرسه زنگ زدم و خواستم با مدیر که قبلا حضور نداشت صحبت کنم. به او گفتم می‌خواهم بدانم دقیقا چه شده. آقای مدیر توضیح داد اخیرا پسری به مدرسه آمده که اسمش لیل است و لکنت‌ زبان دارد. او گفت آن روز گروهی از پسرهای بزرگتر لیل را دوره کرده بودند و اذیتش می‌کردند. وقتی لیل می‌خواسته آن‌جا را ترک کند پسرها به زور او را می‌گیرند و هلش می‌دهند سمت دیوار. همان موقع بوده که پسر من خودش را وارد ماجرا می‌کند و جلوی آن‌ها درمی‌آید.پرسیدم:«واسه این اخراجش کردین؟»«سرکار خانم، ما حواسمون به همه چیز هست اما نمی‌تونیم نسبت به خشونت بی‌توجه باشیم. پسر شما یه پسر دیگه رو زده و ما باید پاسخگو باشیم.»«چه انتظاری داشتین؟ می‌خواستین بی‌اعتنا راهش رو بکشه و بره؟»«معلم‌ها بالا و پایین راه‌پله حضور دارن. می‌تونست به اونا بگه.»«اگه اینطور که شما می‌گید معلم‌ها بالا و پایین راه‌پله باشن پس چرا خود اونا غائله رو فیصله ندادن؟»آن لحظه چیزی برایم روشن شد؛ اینکه جامعه از ما می‌خواهد به کسی که محتاج کمک ماست اعتنا نکنیم و آن‌هایی را که سکوت نمی‌کنند و به حمایت از دیگران برمی‌خیزند مجازات می‌کند. آن روز وقتی تلفن را قطع کردم پسرم را برای خوردن بستنی بیرون بردم. او سه روز تمام مشغول بازی ویدیویی و وقت گذراندن با دوستانش و پیتزا خوردن با آن‌ها بود. به پسرم گفتم به او افتخار می‌کنم که به فکر دیگران هست و از آن‌ها دفاع می‌کند.چند سال پیش توی شهر کوچک ما سیلی به راه افتاد. ماشینم توی سیلاب گیر کرد و وقتی خودم را به خانه رساندم دیدم او دارد با عجله بیرون می‌رود. پرسیدم: «کجا میری؟ هنوز بارون میاد.»«کلیسای بپتیس. دارن پناهگاه می‌سازن، برم ببینم چه کمکی می‌تونم بکنم.»از در که خارج شد اشک‌ها روی صورتم جاری شدند. نمی‌توانستم بیش از این به انسانی که تربیت کرده بودم ببالم.باید به فرزندمان مهربانی را یاد بدهیم. آن‌ها بزرگ می‌شوند و رهبران آینده ما می‌شوند، رٲی می‌دهند، کسب‌و‌کار راه می‌اندازند و خودشان صاحب فرزند می‌شوند.مهربانی همه جا را فرامی‌گیرد.مهربانی کردن می‌تواند یک لبخند ساده به روی کسی باشد که روز سختی را می‌گذراند یا دفاع از حق مظلومی.ما والدین وظیفه داریم کاری کنیم مهربانی در وجود کودکان‌مان ریشه بدواند و به آن‌ها بیاموزیم که برای خودشان و کسانی که به کمک نیاز دارند قدرتمند باشند.بچه‌ها معصوم‌اند. اجازه ندهید پیش از اینکه خودتان آن‌ها را روشنفکر و آگاه بار بیاورید جامعه شخصیت‌شان را شکل دهد.فتانه خیشابهفتانه خیشابهThu, 22 Jul 2021 19:53:15 +0430