https://virgool.ir/feed/@m_71198097fa2026-11-12 06:09:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_71198097https://virgool.ir/@m_71198097/تا-ریکی-های-جهان-بی-واسطه-v7p93q5f8uyvصبح با زنگ تیز و نامأنوس موبایلم از خواب پریدم. هوا هنوز خاکستری بود، و ذهنم در هاله‌ای از رویا و واقعیت گیر کرده بود. چشم‌هام نیمه‌باز بود که پیامکی از بانک رو دیدم:یادتون نره، امروز آخرین مهلت پرداخت قبض برق!چیزی توی دلم فرو ریخت، یه اضطراب غریبه، مثل سایه‌ای که توی گوشه اتاق کمین کرده باشه. گوشی رو کنار گذاشتم و زمزمه کردم:بعداً انجامش می‌دم.اما درست وقتی چشمام داشت دوباره بسته می‌شد، صحنه‌ای مبهم توی ذهنم جرقه زد: دفعه پیش که فراموش کردم، برق خونه قطع شده بود، یخچال خالی و تاریکی که همه چیز رو بلعیده بود.با دستای لرزون بلند شدم. کارت بانکی‌ام رو پیدا کردم و لپ‌تاپ رو روشن کردم. اما... چیزی اشتباه بود. صفحه اپلیکیشن بانک خالی بود، انگار هیچ‌وقت وجود نداشته. جای «پرداخت مستقیم» یه خلأ سرد و بی‌روح بود. گوشی‌ام رو گرفتم. هیچی! نه اپلیکیشنی کار می‌کرد، نه اینترنتی.به خیابون زدم، مثل کسی که گمشده‌ش رو می‌جوید. بانک شلوغ بود، یه صف بلند که انگار هیچ انتهایی نداشت. مردم زمزمه می‌کردن، ناله می‌کردن. یه نفر از ته صف فریاد زد:چرا همه چیز از کار افتاده؟!کارمند بانک با صدایی خشک و خسته جواب داد:پرداخت دیجیتال حذف شده، فقط پرداخت حضوری.دلم هُرّی ریخت. از اونجا بیرون زدم و به یه مغازه رفتم. فروشنده گفت:پول نقد داری؟ کارت قبول نمی‌کنیم.یه چیزی مثل یه گره سفت توی قلبم بسته شد. روزها گذشتن، اما هر روز انگار سنگین‌تر از قبل بود. قبض‌ها رو فراموش می‌کردم، جریمه‌ها رو به زور می‌پرداختم. صف‌ها، پول خردهایی که همیشه گم می‌کردم و استرس‌هایی که نفس‌هام رو تنگ می‌کرد.یه بار توی صف اداره برق بودم که یادم افتاد قسط وامم رو هم دیر کردم. دویدم، اما بانک بسته بود. یه پیام تهدیدآمیز روی گوشی‌ام اومد:در صورت عدم پرداخت، حساب شما مسدود خواهد شد.زندگی‌ام شده بود یه دویدن بی‌پایان، مثل کابوسی که هرگز ازش بیدار نمی‌شدی. یه شب روی مبل افتاده بودم، چشم‌هام به سقف خیره، و ذهنم پر از قبض‌های نپرداخته، صف‌های بی‌انتها و پول‌های نقدی که انگار خودشون ناپدید می‌شدن. با خودم زمزمه کردم:چطور بدون تکنولوژی زندگی می‌کردیم؟!همون موقع، یه چیزی توی تاریکی اتاق تکون خورد. انگار سایه‌ها داشتن نجوا می‌کردن. ترس تمام وجودم رو گرفت. یهو همه چیز تاریک شد و من با یه جیغ بی‌صدا از خواب پریدم.نفس‌نفس‌زنان گوشی رو برداشتم. اولین چیزی که چک کردم اپلیکیشن بانکم بود. گزینه «پرداخت مستقیم» مثل یه ستاره توی شب تاریک می‌درخشید. یه نفس عمیق کشیدم، انگار از قعر یه کابوس فرار کرده باشم. قبض‌ها همه پرداخت شده بودن. هیچ صفی، هیچ جریمه‌ای.نشستم، لبخند زدم و به سقف خیره شدم. فکر کردم:این تکنولوژی، مثل یه فرشته نجاته. حتی اگه گاهی فراموش کنیم قدرش رو بدونیم.m_71198097m_71198097Sat, 07 Dec 2024 16:56:50 +0330