https://virgool.ir/feed/@m_71022328fa2026-11-12 01:36:54https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_71022328https://virgool.ir/@m_71022328/توی-سرم-چ-خبره-vkqoavbjykkqنمی‌دونم این‌همه فکر از کجا می‌ریزن توی سرم. انگار یه قطار بدون توقفه، پر از واگن‌هایی که هرکدوم یه دغدغه‌ان: یه تردید کوچیک، یه خاطره‌ی نصفه، یه جمله‌ی نگفته، یه تصمیم عقب‌افتاده. حتی وقتایی که سکوت دورمه، توی ذهنم شلوغه. یه جور همهمه‌ی بی‌صدا که فقط خودم می‌فهممش. یه وقتایی دلم می‌خواد فقط یه دکمه داشته باشم. یه دکمه‌ی توقف. بزنمش و همه‌ی فکرها ساکت شن. نه برای همیشه، فقط برای چند دقیقه. فقط یه‌کم خلوت، یه‌کم جا برای نفس کشیدن. گاهی سعی می‌کنم توی این شلوغی یه چیز درست پیدا کنم. یه جمله. یه احساس ثابت. یه دلیل که بگه چرا هنوز ادامه می‌دم. ولی بیشتر وقتا هیچ‌چی پیدا نمی‌کنم جز یه خستگی عمیق. خستگیِ فکر کردن، خستگیِ قوی بودن، خستگیِ وانمود کردن به خوب بودن. بعضی فکرها مثل یه آدم غریبه‌ن که وسط یه مهمونی بدون دعوت اومدن. می‌شنن گوشه‌ی ذهنم و هی حرف می‌زنن. می‌گن «نکنه دیر شده؟»... «نکنه اشتباه رفتی؟»... «نکنه هیچ‌کس واقعاً نفهمه‌ت؟» اما بازم می‌نویسم. چون نوشتن مثل یه پنجره‌ست. یه پنجره رو به خودم. شاید بازم هوا ابری باشه، اما دست‌کم یه راهی هست که از توش ببینم، بفهمم، سبک‌تر شم.فرنوشفرنوشThu, 24 Apr 2025 19:21:54 +0330