https://virgool.ir/feed/@m_70466831fa2026-11-11 16:28:08https://files.virgool.ir/upload/users/486950/avatar/ABsY3g.jpeghttps://virgool.ir/@m_70466831https://virgool.ir/@m_70466831/تازه-پیدایش-کردم-apkv6x0axvtlحوالی ظهر بود برای تقدیر از کادر درمان چندین جعبه گل خریده بودم تا در روز های سخت بیماری من هم به اندازه خود کاری کرده باشم ، با چند نفر از دوستان گل ها را تا در ورودی بیمارستان بردیم اجازه ورود ندادند اما وقتی جعبه های گل و چشمان نا امید ما را دیدند گفتند کمی صبر کنید ، ناگهان حراست گفت پشت سر من بیایید خیلی خوش حال شدیم رفتیم به محل تعویض شفیت گفت همینجا بایستید چند دقیقه گذشت که ده دوازده پرستار با لباس و ماسک مقابل ما ظاهر شدند از دیدن ما و گل ها خیلی هیجان زده شدند گل ها را به آنها دادیم چند عکس زیبا هم گرفتیم و رفتیم ، هنوز چند ساعت از دیدار ما نگذشته بود که حس کردم کمی گلو درد دارم ، خیلی توجه نکردم گفتم یک لیوان چای درستش می کند اما نکرد ، حالم همین طور بد و بدتر می شد تب کردم خیلی هم شدید یقین کردم که کرونا کار خودش را کرده و من مریض شدم ، از طرفی نمیتوانیم کسی را ببینم از سوی دیگر هیچ کسی را اجازه ملاقات نمی دادم ، خودم را در واحد بالای خانه ی خودمان حبس کرده بودم ، حالا من بودم و علائم بیماری و ترس از مرگ ، کم کم روحیه خودم را باختم برای اولین بار بود که هر چه آستامینوفن میخوردم و دارو مصرف میکردم تبم قطع نمی شد دوست داشتم کسی مدام حالم را چک کند تا شاید کمی از دیدن علائم بدنم امیدوار شوم ، اما در آن شلوغی بیمارستان ها که خودش خطر بسیاری داشت ، نمی شد هر روز رفت و اکسیژن خون را اندازه گرفت ، یا ضربان قلب را چک کرد برای همین من مانده بودم و یک خانه خالی و سوت و کور و فکر خیال مردن ، گوشی ام را برداشتم تا شاید چرخ زدن در فضای مجازی کمی از فکر کردن به کرونا و خطر مرگ مرا دور کند اما برعکس شد چون شبکه های اجتماعی پر شده بود از اخبار کرونایی و مرگ میر ، اطلاعیه های فوت برخی مخاطبان هم که خودش مصیبت دیگری بود هر روز هم همه خبرگزاری ها آمار مرگ را اعلام میکردند بقیه هم که شده بودند آتش بیار معرکه و پیاز داغ این بیماری را زیاد تر می کردند ، دیگر جرئت نداشتم حتی به گوشی دست هم بزنم مدام می گفتم کاش یکی بود لااقل می گفت الان اکسیژن خون ات عالی است ضربان قلب ات نرمال است چرا بی خودی نگرانی چرا انقدر استرس داری در همین فکر بودم که لحظه ای نگاهم به پشت گوشی افتاد کنار لنز دوربین یادم آمد که گلکسی اس ۸ پلاس سنسور ضربان قلب دارد گفتم چه فایده آنچه مهم است اکسیژن خون است گفتم برای سرگرمی هم که شده نرم افزار سلامت را باز کنم و ضربان قلبم را چک کنم دستم را روی سنسور گذاشتم انگشتم با نور لیزر قرمز شد نرم افزار ارور داد گفت باید انگشت را درست قرار دهید دوباره امتحان کردم ضربان را گرفت کنار عدد ضربان یک درصد هم وجود داشت نمی دانستم مربوط به چیست ولی زده بود ۹۸٪ علامت کنارش را نگاه کردم ، وای خدای من این درصد اکسیژن محلول در خون بود ۹۸٪ یعنی عالی یعنی من هیچ مشکلی نداشتم فقط حس تلقین بیماری بود که من را زمین گیر کرده بود واقعا هیچ وقت انقدر اس ۸ ام را که قدیمی هم شده بود دوست نداشتم با خودم گفت دمت گرم رفیق ممنون که خیالم را راحت کردی از آن روز به بعد حالم هر روز بهتر می شد چون هر وقت استرس داشتم با گوشی و چک کردن اکسیژن خون آرام می شدم واقعیت این بود من مدت ها بود کرونا را شکست داده بودم اما خبر نداشتم او به من گفت آرام باش حالت خوب است ممنونم گلکسی ممنونم اس ۸ #روایتگر_باش #روایتگرباشعکسی از آن روز بیاد ماندنیاحمد محمدزادهاحمد محمدزادهSun, 20 Dec 2020 18:02:47 +0330