https://virgool.ir/feed/@m_70421562?fa2026-11-12 05:18:14https://files.virgool.ir/upload/users/495861/avatar/ObeC3I.jpeghttps://virgool.ir/@m_70421562https://virgool.ir/@m_70421562/مثلث-برمودای-زندگیه-من-jx4lxcevc25vداستان از ۹۸/۱۱/۲۸شروع شد. داستان!!!بله داستان ،میدونم همه با این تاریخ اشنا هستید ..این همون تاریخیه که به صورت رسمی اعلام شد کرونا به ایران سرایت کرده. و این بود شروع شدن زندگی با ماسک و دستکش و امدن انواع الکل ها و محلول های ضد عفونی کننده به زندگیمون.این بود شروع تعطیل شدن خیلی از ادارجات ومغازه ها به خیال اینکه کرونا به همین زودیا میره و همچی دوباره نرمال میشه‌‌‌‌........"اولش فقط مثل یه شوخیه تلخ بود اما باید گفت که شاید از هر حقیقتی حقیقت تر بود"سرتون و درد نیارم چون میدونم هم من و هم شما این داستان را از بَر هستیم.باید بگم ما تازه وارد شده های دانشگاه بودیم و تازه داشتیم میفهمیدیم دانشگاه چیه که؟؟؟! بله همچی مجازی شد و دانشگاه برای ما ختم شد به چند تا گروه داخل واتساپ د دیگر پیام رسان هامیدونید مجازی شدن نه تنها جسم ادمهارا بلکه قلب ادمها را هم از هم دور کرد.میدونم که اگر تلفن همراه و اینترنت نبود ادامه ی زندگی از همینی که هست سخت تر میشد و پیشرفت کرونا بیشتر ولی ایناهم فهمیدم که بودنشونم خسارات جبران ناپذیری داشت.هرروز از هم دور تر شدیم ،دورتر و دورتر ،مشاغل مجازی ،اموزش مجازی،دید و بازدید مجازی،حتی خریدهامونم مجازی و.....‌جا بیرون رفتن با دوستام را بازی و کالاف دی یو تی و کوییز و...گرفت،جای چرخ زدن تو بازار و دیجی کالا و پیج های جور وا جور اینستا گرفت..میدونید واسه ادمایی که یه عمر واقعی زندگی کردن مجازی زندگی کرن سخته،نگرفتنِ دست هم وبغل نکردن هم سخته‌....خیلی وقت میشه که من موندم و اتاقمو گوشیم و وای فای روی میز .صبح تا ظهر کلاس ،ظهر تا عصر کالاف ونت گردی،عصر تا شبم خرید از سایت های مختلف ...من غرق شدن تو این فضا تو این تنهایه ،این نبودن دوستام ،کم بودن صدا،دور بودن از هم،دور بودن از الکی خندیدنامون الکی خوشحال بودنامون ،بدون ماسک و دستکش بودنامون.کرونا برمودای زندگیم شد منو گم کرد تو خودم جوری که پیدا کردنم هرروز غیر ممکن تر میشه‌غیر ممکن تر میشه چون الان بعد از گذروندن تقریبا یکسال تو این شرایط گوشیم و نت گردی هام را به دورهمی های خانوادگی و کافه رفتن با دوستان ترجیح میدم ،غیر ممکن میشه چون الان تنهاییم را بیشتر از پیش ادما بودن دوست دارم.الان تو این غرق شدن خیلی وقته به یه چیز فک میکنم به اینکه باید تکنولوژی دست پیدا کنیم(یا حتی دست پیدا کنم)که بشه باهاش بو هارا مثل عکس و ویدیو و متن ووو ارسال کرد.با اینکه مجازی خیلی هامون را به خاطر شرایط موجود غرقه خودش کرده ولی بازم دلم بوی غذاهای مامان بزرگم و اون بو های خوشمزه ای که جمعه ها توی خونشون پیچیده بود تنگ میشه ،بازم دلم نفس عمیق کشیدن و بو کردن تک به تک گل های بازار گلِ همدانیان را میخاد.کاش کرونا بره و رفتنش بشه غریق نجاتی واسه منه غرق شده و تکنولوژی بیاد که بشه بوهای خوبم مثل عکس های خوب به اشتراک گذاشت:)#روایتگر باشHadis ebrahimpoorHadis ebrahimpoorSat, 26 Dec 2020 13:28:30 +0330