<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های m_70299535</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_70299535</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-21 02:31:50</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>m_70299535</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535</link></image><item><title>دانشگاه در طوفان پرسش ها</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/دانشگاه-در-طوفان-پرسش-ها-p0yynek04p5n</link><description>در میان موفقیت‌های علمی و رتبه‌های درخشان در نانو و هوافضا، دانشگاه با چالش‌های اجتماعی و سیاسی جدی هم روبرو شد. حواشی و ناآرامی‌های سال‌های اخیر، فضای دانشگاه را تحت تأثیر قرار داد. کلاس‌های درس گاهی جای خود را به بحث‌های داغ سیاسی دادند و دیوارهای دانشکده‌ها شاهد بیانیه‌ها و اعتراضاتی بودند که نشان از دغدغه‌مندی نسل جدید داشت. این رخدادها، اگرچه در مقاطعی باعث ایجاد تنش و حاشیه در مسیر آرام علمی شدند، اما یک واقعیت مهم را هم نشان دادند: اینکه دانشگاه در ایران هنوز «زنده» است. دانشجو فقط به دنبال فرمول نیست؛ او به دنبال جایگاه خود در آینده کشور و پاسخی برای دغدغه‌های فرهنگی و اجتماعی‌اش می‌گردد. در این میان، مدیریت این فضا و تبدیلِ تنش به گفت‌وگو، یکی از بزرگترین آزمون‌های جامعه دانشگاهی بود تا اجازه ندهد شور جوانی، به زیرساخت‌های علمی و آرامش لازم برای پیشرفت آسیب بزند.در کنار این حواشی، ما با پدیده‌هایی مثل مهاجرت نخبگان هم روبرو هستیم که گاهی سایه بر امیدها می‌اندازد. اما نباید نیمه دیگر لیوان را از یاد برد. درست در همان روزهایی که خبرهای تلخ یا حاشیه‌های سیاسی تیتر اول می‌شدند، در گوشه‌ای دیگر از همان دانشگاه، تیمی داشت روی یک پروژه جدید کار می‌کرد.امروز، اتفاقات اخیر به ما یادآوری می‌کند که پیشرفتِ پایدار، فقط با دستگاه و کارخانه به دست نمی‌آید. ما به دانشگاهی نیاز داریم که در آن، پیشرفت علمی با ثبات اجتماعی و گفت‌وگوی منطقی گره بخورد. با تمام فراز و نشیب‌ها، هنوز هم قلب تپنده ایران برای فردا، در همین راهروهای دانشگاه می‌زند. نسل جدید، با تمام پرسش‌هایش، همان نسلی است که باید ویرانه‌های مشکلات اقتصادی را آباد کند. امید ما به همین جوانی است که هم می‌پرسد، هم نقد می‌کند و هم در نهایت، آستین‌ها را برای ساختن ایران بالا می‌زند.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Sat, 21 Nov 2026 00:04:59 +0330</pubDate></item><item><title>طلوع دانش بنیان ها ، وقتی دیوار تحریم پل شد</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/طلوع-دانش-بنیان-ها-وقتی-دیوار-تحریم-پل-شد-inrx7yscsbtj</link><description>تصور کنید در آزمایشگاه یک دانشگاه معتبر، تیمی از جوانان نخبه روی یک پروژه حیاتی پزشکی یا صنعتی کار می‌کنند. ناگهان خبری می‌رسد: «فروش فلان قطعه یا نرم‌افزار به ایران ممنوع شد.» این تصویر، شروعِ فصلی تازه در تاریخ علم ماست. سال‌ها بود که عادت کرده بودیم فناوری‌های پیچیده را آماده و بسته‌بندی‌شده از آن‌سوی مرزها بخریم. اما وقتی تحریم‌ها مثل یک دیوار بلند در برابر مسیرهای عادی تجارت قد علم کردند، دانشگاه با یک دوراهی بزرگ روبرو شد: متوقف شدن یا دوباره ساختن.در ابتدا، تحریم‌ها فشار سنگینی بودند؛ هزینه‌ها بالا رفت، دسترسی به منابع علمی و تجهیزات آزمایشگاهی سخت شد و پروژه‌های زیادی در صف انتظار ماندند. اما درست در همین نقطه، اتفاقی در عمقِ کلاس‌های درس و راهروهای دانشگاه افتاد. اساتید و دانشجوها متوجه شدند که دیگر نمی‌توان فقط به ترجمه و مصرف اکتفا کرد. آن‌ها مجبور شدند دست‌به‌آچار شوند.اینجاست که شرکت‌های دانش‌بنیان از دلِ یک «ناچاریِ بزرگ» متولد شدند. جوانانی که تا دیروز فقط درگیر فرمول‌های انتزاعی بودند، حالا باید دستگاهی می‌ساختند که نمونه خارجی‌اش را به ما نمی‌فروختند. تحریم، به شکلی ناخواسته، باعث شد تا اعتمادبه‌نفسِ فنی در ایران رشد کند. مهندسی معکوس شروع شد، اما خیلی زود به نوآوری رسید. ما یاد گرفتیم که چطور از دلِ محدودیت، راه‌حل بیرون بکشیم. داروهای خاص، پهپادهای شناسایی، قطعات نیروگاهی و کاتالیست‌های پتروشیمی، یکی‌یکی به دست همین تیم‌های دانشگاهی ساخته شدند.دولت هم با درک این موقعیت، بستری حقوقی فراهم کرد تا این تیم‌ها از اتاق‌های کوچک دانشگاه به سوله‌های صنعتی بروند. دانشگاه دیگر فقط جایی برای گرفتن مدرک نبود؛ تبدیل شده بود به موتور محرکِ اقتصادی که در برابر تکانه‌های بیرونی مقاومت می‌کرد. این دوره، دورهٔ گذار از «علم برای علم» به «علم برای حل مسئله» بود.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Sat, 21 Nov 2026 00:03:26 +0330</pubDate></item><item><title>فرهنگ و دانشجو</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/فرهنگ-و-دانشجو-iiydionbhwcm</link><description>ما میخوایم دوران اواخر دهه ۷۰ تا اواخر دهه ۸۰ رو بررسی کنیم . زمانی که دانشجویان از ابتدا بسیار علاقه مند به کارهای جمعی در دانشگاه بودند تا جایی که انتخابات و فضای سیاسی کاملا در دانشگاه مورد بحث قرار میگرفت و در جامعه هم بازتاب هایی داشت .کانون های فرهنگی مثل کانون های موسیقی و تئاتر و انجمن های علمی های و ... قوت بیشتری گرفتند و شروع به کارهای تاثیرگذار هدفمند کردند . علاوه بر این روحیه منتقد دانشجویان در این سالها و مطالبه‌گری‌ ها و خواسته های دانشجو موجب تغییرات و تلنگر هایی در کشور شد .موضوع مهم دیگه مورد بحث سبک زندگی اروپایی و تمایل به مهاجرت بود که در این دوران بسیار رواج پیدا کرد . با گسترش نسبی ارتباطات دانشجوها توی دانشگاه با منابع علمی اروپا و مقالات اروپایی ها و به تدریج با سبک زندگیشون آشنا میشدن و با توجه به جو عمومی به مهاجرت علاقه مند میشدند . یکی از چیزای مهم دیگه مباحث حقوق بشر و برابری زن و مرد و ... بود که در فضای دانشگاه اهمیت خودش رو نشون میداد و بعدش بیشتر وارد فضای جامعه میشد. فرهنگ و رفتار های یک جامعه بروز عقاید و ارزش ها و البته سبک تربیت اون جامعه است . و دانشگاه قطعا قطعا و قطعا یکی از مهمترین ستاره های این کهکشانه که اگه نورش میتونه اونو روشن نگه داره و تاریکیش موجب خاموشی کل کهکشان بشه .پس قدر خودمونو بدونیم و حواسمون باشه باید برای اینجا یه کاری کنیم.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Sat, 21 Nov 2026 00:00:53 +0330</pubDate></item><item><title>سازندگی؛شروع دورانی جدید</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/سازندگیشروع-دورانی-جدید-fqgk9g1zpybc</link><description>نشانهٔ عملی این چرخش را می‌شود در ساختار آموزشی دانشکده‌ها دید. مثلاً دانشکدهٔ مهندسی کامپیوتر شریف، که خودش اولین دانشکدهٔ مستقل کامپیوتر در ایران بود (تأسیس ۱۳۶۵)، دوره‌های کارشناسی ارشدش را از سال ۱۳۶۷ آغاز کرد، اما دکتری را تا سال ۱۳۷۶ راه نینداخت . این فاصله ده‌ساله بین ارشد و دکتری، خودش گویای همین موضوع است: اول زیرساخت آموزشی و نیروی انسانی در مقطع ارشد تقویت شد، و بعد از آن بود که پژوهش در سطح دکتری و به‌تبع آن، تولید علمی جدی‌تر جا افتاد. در همین سال‌ها بود که گرایش هوش مصنوعی در ارشد هم اضافه شد (۱۳۷۷) . یعنی شریف داشت به تدریج دامنه پژوهشی خودش را از مهندسی کلاسیک به سمت حوزه‌های نوتر باز می‌کرد.اما این حرکت به سمت پژوهش، در خلأ اتفاق نیفتاد. یک نشانه کوچک اما معنادار: در سال ۱۳۷۱، نشریه «شریف» با هدف «تعامل میان اساتید ایرانی دانشگاه‌های داخلی و خارجی» تأسیس شد . این جزئیات شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما نشان می‌دهد که در همان اوایل دهه ۷۰، یک آگاهی نسبت به اهمیت پیوند علمی با خارج از کشور و انتشار پژوهش به زبان مشترک جهانی وجود داشت. شریف داشت یاد می‌گرفت که پژوهش فقط حل مسئلهٔ داخلی نیست؛ گفت‌وگو با جامعه علمی جهانی هم هست.با این حال، همین‌جا یک تناقض کوچک هم وجود دارد. دانشگاهی که در دوران سازندگی داشت پژوهش را جدی می‌کرد، همچنان با همان مسئله قدیمی دست‌وپنجه نرم می‌کرد: بخشی از نیرویی که تربیت می‌کرد، برای ادامهٔ مسیر علمی و پژوهشی، مقصدش خارج از کشور بود. این موضوع در دوران سازندگی شکل تازه‌ای گرفت؛ دیگر فقط «تحصیل در دانشگاه بهتر» نبود، بلکه به تدریج داشت به یک مسیر شغلی و زندگی تبدیل می‌شد. شریف در حال ساختن زیرساخت پژوهشی خودش بود، اما هم‌زمان، برخی از بهترین محصولات این زیرساخت، جذب دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی خارج از کشور می‌شدند. به عبارت دیگر، پژوهش در شریفِ دوران سازندگی، هم داشت ریشه می‌دواند و هم داشت نشانه‌هایی از یک شکاف بلندمدت را آشکار می‌کرد: نهادی که برای پژوهش در ایران ساخته می‌شد، در عمل بخشی از سرمایه انسانی‌اش را به شبکه علمی جهانی تحویل می‌داد.پس اگر بخواهیم جمع‌بندی کنیم، شریف در دوران سازندگی یک دانشگاه در حال «پژوهشی شدن» بود، اما این پژوهش‌محوری هنوز در ابتدای راه بود و به شدت وابسته به همان نیروی انسانی‌ای بود که بخشی از آن، مسیرش را به سمت خارج از کشور ادامه می‌داد.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:59:06 +0330</pubDate></item><item><title>نمود ما می توانیم</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/نمود-ما-می-توانیم-ommzvhuxhczy</link><description>نمونه های متعددی از ظهور و بروز این استعدا ها در حافظه تاریخی ملت ایران مانده است،اما برجسته ترین آنها عبارتند از :طراحی سیستم های اطلاعات عملیات با ابتکارات زیاد شهید حسن باقری،پل بعثت که بر  روی اروند رود ساخته شد و یک شاهکار مهندسی تمام عیار است! که 80 درصد تیم مهندسی ان دانشجویان نخبه کشوری وبودند ، اولین سری های پهپاد شاهد که توسط دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان تولید شد که بعد تر سیست اتوپایلوت آن توسط دانشجویان شریف طراحی و اجرا شد ،دستاورد های موشکی و مهندسی معکوس موشک های اسکاد بی و خود کفایی در این زمینه و ده ها یا شاید صد ها دستاورد دیگر از این قبیل،در کارنامه درخشان نخبگان فعال در جنگ تحمیلی به ثبت رسید و این شعار ما میتوانیم که بعد از انقلاب در مقابل شعار نمیتوانیمِ دوران پهلوی رواج پیدا کرد،در دفاع مقدس هشت ساله نمود پیدا کرد!</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:56:13 +0330</pubDate></item><item><title>انقلاب ما می توانیم</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/انقلاب-ما-می-توانیم-achyign6kthi</link><description>انقلاب فرهنگی را دو وجه است،یک وجه اتفاقاتی که بخاطر ذات انقلاب اسلامی رخ داد و یک وجه حوادثی که به صورت ساختاری توسط نهاد های انقلابی شکل گرفت.وجه اول ذاتی تمام انقلاب هاست! انقلاب اسلامی ایران مثل همه‌ی انقلابها، بنیانهای پیشین را تغییر داد؛ یعنی طبیعت انقلاب، تهاجم به بنیانهای پیشین است؛ طبیعت هر انقلابی این است. انقلاب اسلامی نیز به خیل عظیمی از بنیانهای غلط پیشین حمله کرد.خب حالا مراد ما از بنیانهای فرهنگی غلط چیست. مراد، گزاره‌های غلطی است که بر اذهان مردم حاکم . ذهن مردم بتدریج و تحت عوامل مختلف، تحت تأثیر گزاره‌های غلطی قرار میگیرد. حالا مثلاً در انقلاب ما یکی از گزاره‌های غلط که میشود مثال زد، مسئله‌ی «نمیتوانیم» بود. یعنی واقعاً بر ذهنیّت جامعه‌ی ما، جوانان ما، «نمیتوانیم» حاکم بود.این موضوع در صحبت های روشنفکرانه و موضع گیری های سیاسی مسئولان و متفکرین حکومت سابق هویدا بود! این یک گزاره‌ی فرهنگی رایج بود: «نمیتوانیم»؛ که این خودکم‌بینی ملّی، عدم اعتماد به نفس ملّی بود. یا مثلاً شیفتگی نسبت به غرب: هر چیز غربی از نظرشان شیرین بود؛ افتخارِ به کار بردن لغات فرنگی؛ هر لغت فرنگی را به کار میبردند، افتخار میکردند. و از این قبیل صدها مورد میشود مثال زد؛ یعنی گزاره‌های کلیدی، چیزهایی که واقعاً در زندگی بشر تأثیر میگذارد، اینها وجود داشت؛ چه در زمینه‌های اجتماعی که مثال زدم، چه در زمینه‌های شخصی، در زمینه‌های زندگی شخصی، آن فرهنگهای غلطی که رایج بود در ذهن ها، که حالا مثالهای فراوانی دارد که پرداختن به آنها موجب طول سخن میشود.انقلاب آمد اینها را، این بنیانها را، بعضی را متزلزل کرد، بعضی را بکلّی از بین برد، جایگزین کرد؛ «نمیتوانیم» را «میتوانیم» کرد؛ شیفتگی نسبت به غرب را‌، تبدیل کرد به اعتراض نسبت به غرب و انتقاد نسبت به غرب. در مسائل شخصی، خودشیفتگی و خودپسندی و میل به شهرت و مانند اینها را تبدیل کرد به ایثار، ازخودگذشتگی، عدم اصرار بر آوردن نام خود. و این چیزها خب یک چیزهای خیلی مهمّی است؛ انقلاب این کارها را انجام داد.از طرفی برخی اصلاحات ساختاری رخ داد،دروس معارف به چارت درسی دروس دانشگاهی اضافه شد،معیار های جذب هیئت علمی ها تغییراتی کرد و تشکل های متعدد  سیاسی موجود در دانشگاه از قبیل چپ ها،گروه های مختلف ضد انقلاب و... از دانشگاه ها جمع شدند.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:54:35 +0330</pubDate></item><item><title>MITایران</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/mitایران-otaobp3clr5x</link><description>شاه از عملکرد دانشگاه تهران رضایت نداشت و به دنبال نهادی بود که هم استانداردهای علمی بین‌المللی داشته باشد و هم از آن تحرکات سیاسی که در تهران دیده می‌شد، خبری نباشد. به همین دلیل، محمدعلی مجتهدی، رئیس دبیرستان البرز و از استادان دانشکده فنی، مأمور تأسیس آن شد و در کمتر از یک سال، دانشگاه را با ششصد دانشجو در رشته‌های مهندسی برق، مکانیک، متالورژی و شیمی راه انداخت. هزینه‌ها هم عمدتاً از محل کمک‌های شرکت نفت تأمین می‌شد تا دانشگاه وابسته به دولت نباشد.از نظر سیاسی و نسبت با دانشجو، ماجرای شریف از همان ابتدا یک تناقض در دل خود داشت. قرار بود محیطی آرام و نخبه‌پرور باشد، اما دانشجویانش خیلی زود سیاست را به داخل دانشگاه آوردند. یکی از نمونه‌های مهم، سید مجید شریف واقفی بود که در همین دانشگاه انجمن اسلامی تأسیس کرد و بعدها به سازمان مجاهدین خلق پیوست؛ فعالیت‌های او باعث سیاسی شدن فضای آریامهر و ناخرسندی مؤسسان شد و پرونده‌اش زیر نظر ساواک قرار گرفت. این یعنی شریف، برخلاف انتظار اولیه، خیلی زود به یکی از کانون‌های کنش سیاسی دانشجویی تبدیل شد.نکته جالب دیگر اینکه خودِ ایده «صنعتی» بودن، شریف را از دانشگاه تهران جدا می‌کرد. اینجا از روز اول هدف، تربیت مهندس و متخصص برای صنعت بود، نه یک دانشگاه جامع با دانشکده‌های حقوق و ادبیات. مجتهدی برای تأمین استادان به خارج سفر کرد و هفتاد نفر از فارغ‌التحصیلان ایرانی دانشگاه‌های آمریکا و اروپا را استخدام کرد. نظم و انضباط آموزشی هم بسیار سخت‌گیرانه بود، تا حدی که روش او را شبیه سیستم دبیرستانی توصیف کرده‌اند. بعدها در دوران دکتر امین، ساختار مدیریتی و آیین‌نامه آموزشی مدونی شکل گرفت و استادان تمام‌وقت شدند. اما همین دانشگاه که با حمایت شاه و برای فرار از سیاست تأسیس شد، در دهه‌های بعد به یکی از نمادهای علمی کشور و در عین حال، بستری برای شکل‌گیری بخشی از نیروهای سیاسی و متخصص ایران تبدیل شد؛ داستانی که نشان می‌دهد هیچ نهادی را نمی‌توان از قبل، کاملاً بست.با این حال، اگر به خروجی‌های شریف در همان سال‌های پیش از انقلاب نگاه کنیم، نکته‌ای که این تصویر را کامل می‌کند، مسیر پیش روی بسیاری از دانشجویان پس از فارغ‌التحصیلی است. برای بخش قابل‌توجهی از نخبگان این دانشگاه، مقصد اول نه بازار کار داخلی یا ادامه تحصیل در همان‌جا، بلکه رفتن به خارج از کشور و تحصیل در دانشگاهی بهتر بود. این الگو تا حدی ریشه در خودِ ساختار دانشگاه داشت: شریف با الگوبرداری از آمریکا و با پیوند با دانشگاه‌هایی مثل ام‌آی‌تی ساخته شده بود و سیستم آموزشی‌اش شباهت زیادی به سیستم آمریکایی داشت . همین شباهت، مسیر ادامه تحصیل در دانشگاه‌های آمریکایی را برای دانشجویان شریف هموارتر می‌کرد. حتی در سال‌های منتهی به انقلاب، وقتی بحث انحلال دانشگاه آریامهر مطرح شد، جمعی از استادان در نامه‌ای به نخست‌وزیر وقت، یکی از نگرانی‌هایشان را «خروج این نسل برای ادامه تحصیل به خارج کشور» عنوان کردند . این جمله نشان می‌دهد که در همان زمان هم، رفتن دانشجویان به خارج به‌عنوان یک مسئله شناخته‌شده وجود داشت. به عبارت دیگر، شریف در تربیت مهندسان نخبه موفق بود، اما در نگه داشتن آن‌ها برای ساختن ایران، آن‌طور که در ابتدا تصور می‌شد، کمتر موفق عمل کرد.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:49:47 +0330</pubDate></item><item><title>اولین دانشگاه نوین ایران</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/اولین-دانشگاه-نوین-ایران-dmxyckcqcxnr</link><description>ایده اولیه را دکتر محمود حسابی در سال ۱۳۰۷ به علی‌اصغر حکمت، وزیر معارف وقت، پیشنهاد داد، اما چند سال طول کشید تا طرح تفصیلی آماده و در نهایت در هشتم خرداد ۱۳۱۳ قانون تأسیس دانشگاه تهران در مجلس شورای ملی تصویب شود . روایت حکمت از لحظه‌ای که این طرح را به جلسه هیئت وزیران برد، هم گویای همین دوگانگی است: او گفت تهران با همه آبادانی‌اش «حیف است» که عمارت مخصوص «اونیورسیته» نداشته باشد، و رضاشاه پس از اندکی تأمل فقط گفت «بسیار خب! آن را بسازید» . همین یک جمله کافی بود تا بودجه‌ای اختصاص یابد و باغ جلالیه، میان زمین‌های خالی آن روزهای شمال تهران، برای دانشگاه انتخاب شود؛ هرچند بعضی وزیران بهجت‌آباد را ترجیح می‌دادند و دورافتاده بودن جلالیه را ایراد می‌دانستند، اما نظر شاه بر همه چیز غالب شد .از نظر سیاسی، دانشگاه تهران از همان آغاز نه صرفاً یک نهاد آموزشی، که بخشی از پروژه بزرگ‌تر دولت‌سازی بود. پیش از آن، جوانان برای تحصیل به فرنگ می‌رفتند و برخی برنمی‌گشتند یا با افکار چپ و مخالف بازمی‌گشتند؛ رضاشاه خودش گفته بود این جوانان «بلشویسم در چمدان» سوغات آورده‌اند . پس دانشگاه در داخل کشور، هم راهی بود برای صرفه‌جویی و کنترل بیشتر، و هم تلاشی برای تربیت نسل تازه‌ای از کارمندان و متخصصانی که وفادار به ساختار باشند . این نگاه، نسبت دانشگاه با دانشجو را از همان روز اول دوگانه کرد: دانشجو فرصت بی‌سابقه‌ای داشت که در خاک خودش علم بیاموزد، اما هم‌زمان بخشی از ماشین اداری تازه به حساب می‌آمد که قرار بود صندلی‌های ادارات نوپا را پر کند . به عبارت دیگر، دانشگاه تهران اولین دانشگاه نوین ایران بود، اما نه زاییده یک جنبش اجتماعی مستقل، بلکه نهادی که از بالا و با اراده حکومت متولد شد .از نظر فرهنگی و اجتماعی، تأسیس این دانشگاه یک تغییر جهت مهم بود: آموزش عالی از انحصار مدارس سنتی و حوزه‌ها بیرون آمد و نهادی غیردینی و دولتی شکل گرفت. اولین دانشکده‌ای هم که عملاً سنگ بنای کار شد، دانشکده حقوق و علوم سیاسی بود؛ جایی برای تربیت قاضی و کارمند حقوقی، تا کم‌کم سایه روحانیون از نهادهای قضایی کم شود. دانشگاه تهران در نخستین سال فعالیتش با حدود ۱۱۹۸ دانشجو و ۱۰۹ استاد کار خود را آغاز کرد ، و اگرچه این اعداد در مقیاس امروز کوچک به نظر می‌رسند، در آن روزگار معنایی بزرگ داشتند: اعلام این که ایران می‌خواهد متخصص و دانشمند را در خانه خودش تربیت کند، نه صرفاً وارد کند. اما این «خانه» از همان ابتدا زیر نگاه دولت بود، و دانشجو، پیش از آنکه یک اندیشمند مستقل باشد، عضوی از یک نهاد دولتی محسوب می‌شد.حالا سال‌ها گذشته و دانشگاه تهران هنوز همان باغ جلالیه را دارد، با همان سردر فلزی که حکمت امیدوار بود «تا ابد برقرار» بماند . اما پرسشی که از همان روز اول همراه این دانشگاه بود، هنوز هم تازه است: آیا این نهاد جای اندیشیدن است یا جای تربیت کردن؟ شاید بشود گفت اولین دانشگاه نوین ایران، از همان آغاز هم وعده پیشرفت داشت و هم سنگینی تعریفی که دیگران برایش نوشته بودند.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:47:39 +0330</pubDate></item><item><title>دار چه فنی!</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/دار-چه-فنی-drs3ebycpzr7</link><description>این مواجهه با علوم غربی در تایخ سابقه دار است و محدود به دوران معاصر ما صرفا نیست.در دورانی که معروف به عصر ترجمه هست نیز ما مورد تهاجم فرهنگی از طرف خیل علوم یونانی ترجمه شدیم اما آن مواجهه ما با مواجهه دوران عباس میرزا تفاوتش از زمین تا اسمان است.در ان دوران مواجهه از طرف علما و دانشمندان کاملا فعال و نقادانه بود و توانست آن حجم عظیم کتب و علوم ترجمه و وارداتی را در خود هضم کند.اما در عصر قاجار و بعد از عباس میرزا،این مواجهه تا حد زیادی منفعلانه و با پذیرش لوازم فرهنگی غربی در زمینه های مختلف از جمله شیوه و روش اموزش علمی بود!ادامه این مسیر به ایجاد تشکیلات های منور الفکری و نظریات شاذی از جمله اینکه:ما برای پیشرفت و ترقی باید از سر تا پا غربی بشویم ،منتهی شد...برخلاف اقدامات ارزشمند دانشمندان در عصر ترجمه در ،در دوران معاصر برخورد ما با علوم غربی کاملا منفعلانه و بوده و باعث تغییر فکری  فرهنگ نهاد علم،جامه و حتی حاکمیت وقت شد...</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:44:59 +0330</pubDate></item><item><title>غرش توپ های تزار</title><link>https://virgool.ir/@m_70299535/غرش-توپ-های-تزار-los394ixl77y</link><description>ژوبر نماینده فرانسه، در اردوگاه جنگی عباس میرزا را ملاقات میکند و نقل میکند که عباس میرا از سر درد از او سوال هایی میپرسد.پیشرفت های علمی و تکنولوژیک غرب عباس میرزا را به فکر فرو میبرد و این سوالات را از نماینده فرانسه  مطرح میکند:نمیدانم این قدرتی که شما (اروپایی ها)ها را بر ما مسلط کرده چیست و موجب ضعف ما و ترقی شما چه؟شما در قشون جنگیدن و فتح کردن و بکار بردن قوای عقلیه متبحرید و حال انکه ما در جهل و شغب غوطه ور و به ندرت آتیه را در نظر میگیریم.مگر جمعیت و حاصل خیزی ثروت مشرق زمین از اروپا کمتر است؟آیا آفتاب که از قب ازارسیدن به شما به ما می تابد تاثیرات مفیدش در سر ما کمتر از شماست؟یا خدایی که مراحبش به جمیع ذرات عالم یکسان است خواسته شما را بر ما برتری دهد؟گمان نمیکنم!اجنبی حرف بزن!بگو من باید چه کنم که ایرانیان را هشیار نمایم؟پاسخ به این سوالات، اعزام دانشجو به فرنگ برای یادگیریِ علمِ روز بود.</description><category>m_70299535</category><author>m_70299535</author><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 23:37:17 +0330</pubDate></item></channel></rss>