https://virgool.ir/feed/@m_70151235fa2026-11-11 16:27:46https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_70151235https://virgool.ir/@m_70151235/چون-نمی-کوشیم-از-خطا-آزادیم-c5x0smddeuatاز دو فقره سرقت و چند ضربه ی سنگین و افتادن های پی در پی و مرگبار جان سالم به در برده بود که ناگهان در یک روز زمستانی بعد از پنج سال رفاقت و کار بالاخره خاموش شد. اواسط کرونا بود که توی پروژه بزرگ مشغول به کار شدم. کارم این بود که تک و تنها برم طبقه منفی شش و مهتابی های پارکینگ و نصب کنم. هیچکس اونجا نبود جز خودم و تاریکی و سکوت. یه چندتا لامپی هم که بود فقط در یه حدی فضا رو روشن میکرد که تا یه چند متر دور و اطرافم و ببینم. تنها چیزی که باعث میشد اونجا دووم بیارم و صبح تا ظهر و بعدم ظهر تا عصر کار کنم فقط پادکست بود. گوشی که آنتن نمی داد و اینترنتم کلا تعطیل. به ناچار قبل از اینکه بیام پایین چندتا پادکست تو تلگرام دانلود میکردم که رفتم پایین دیگه تنهای تنها نباشم. در واقع باید بگم من بودم و تاریکی و سکوت و صدای علی بندری و ادم های دیگه ای که نمی شناختمشون ولی کنارم بودن تا بتونم کارمو انجام بدم. اونجا بود که اهمیت تکنولوژی و ابزار هاش رو فهمیدم. پیش از این هم می دونستم ولی اونجا تونستم خودم رو به عنوان یه انسان کاملا لخت و عریان و آسیب پذیر ببینم. درست وقت هایی که شارژ موبایلم تموم میشد انگار که تنها انسان روی کره زمین باشم. یا اینکه حیات به آخر رسیده باشه و این موضوع رو با تک تک سلول هام درک میکردم و می هراسیدم. اینجور که هوش مصنوعی و ابزارهای تکنولوژیک در حال تازوندن هستن و دارن تمام دنیامون رو فرا می گیرن. من یه حس دوگانه ای دارم از این فضا و آینده ای که پیش رومون؛ هم حس ترس و هم یه حس عشق نسبت به این ابزارها. ترس به خاطر اینکه عملکرد هوش مصنوعی در همه زمینه ها از مغز انسانی و کند ما خیلی بهتر و سریعتر. و حس عشق چون فکر می کنم اگه بشر بتونه راهی برای کنترل این وضعیت پیدا کنه بسیاری از مشکلاتمون حل بشه. چند هفته قبل از اینکه برای همیشه گوشیم خاموش بشه، توی تاریکی اتاق طبق عادت مالوف در حال چرخ زدن توی فضای مجازی بودم و تنها نوری که در اتاق بود، نور صفحه ی گوشیم بود که روی صورتم افتاده بود. ذهنم فلش بک زد به بیست سال پیش در یه روستای دور افتاده ی قزوین. و یاد مادر بزرگم و صندوقچه ی اسرار آمیزش افتادم صندوقچه ای که مادربزرگم وقتی تاریکی شب همه جا رو می گرفت و خواب شیرین همه رو به مرگ موقتی فرو می برد. می رفت سراغ صندوقچه اش و بازش می کرد. و از درون صندوقچه نوری بیرون می اومد و صورت چروکیده مادربزرگ رو روشن میکرد. بعد ها وقتی ازش درباره اون نور پرسیدم، مثل همیشه که شوخی و جدیش معلوم نبود گفت که چندتا توله جن بودن که پدربزرگت اسیرشون کرده و درواقع نور متعلق به اونهاست. نوری که امروز در دل تاریکی های عصر جدید یا به قول بعضی ها عصر اطلاعات صورت مارو روشن کرده هم، میتونه همزمان بسیار سوزاننده و ویران کننده باشه یا تنها روشن کننده و گرما بخش برای انسانی که هر لحظه تنهاتر تنهاتر میشه. همه چیز بستگی به ما داره.#روایتگرباشفاطمه خالقیفاطمه خالقیThu, 31 Dec 2020 23:49:55 +0330