https://virgool.ir/feed/@m_69949395کارشناس ارشد حقوق جزا و جرمشناسی وکیل پایه یک دادگستریfa2026-11-12 13:28:56https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_69949395https://virgool.ir/@m_69949395/عمو-رضا-bbmwtprwxhjzیک خانواده بود و یک عمو رضا. عمو رضا، حَمّال بود. داخل گاراژ کار می کرد. پیِ کامیون ها می دوید و بار آنها را خالی می کرد تا چِندر غاز، کف دستش بگذارند. شغلش هر چه که بود، عمو رضا بود، برای همه مان. شش تا دختر و پسر قد و نیم قد داشت. رامین و شاهین، شهرام و شهروز، شهریار و بنفشه. ظاهراً، عمو رضا، عاشق دختر بود و اینقدر استخاره گرفت تا خوب آمد. رامین، پسرش، تعریف می کرد که بابایم تا بوق سگ، توی گاراژ است و وقتی می‌آید خانه، اول گرد و خاک کیسه ها را از روی بدنش پاک می کند و مادرم هم برایش گُرّ و گُر، چایِ یک رنگ می ریزد و بساط تریاک و وافور و زغالِ سرخ شده را برقرار می کند. یک بار هم، زن عمو سوسن گفت که عمویت اگر تریاک نکشد، راه هم نمی تواند برود، چه برسد به اینکه حَمّالی کند. اما توی کَتِ ما که نمی رفت. اگر عمو رضا ضعیف بود، پس این همه پسر عمو و دختر عموی قد و نیم قد، از کجا آمده بودند. به قول عمه گل شکر، رضا هر وقت بیکار می شود بچه درست می کند. مشهود بود که عمو رضا تریاک نمی کشید تا بتواند حَمّالی کند، بلکه حَمّالی می کرد تا بتواند، بعدش، تریاک بکشد و بچه درست کند. تازه، به قول عمه گل شکر، قدرتِ خدا، بچه هایش یکی از یکی خوشگل تر و با نمک تر. عمه گل شکر، بچه اش نمی شد. حال و حوصله بچه ها را هم نداشت. اما بچه های عمو رضا برایش فرق داشتند. می گفت اینها از نان و شیرِ حلال درست شده اند. این بچه ها روی زمین نمی مانند. شوهرِ عمه گل شکر، اسمش جبارِ پیری بود. ابزار و یراق و کود شیمیایی و سَمّ و لوازم باغداری و کشاورزی می فروخت. عمو رضا، جبار سینک صدایش می کرد و هر وقت هم میخواست آزارش بدهد، با صدای بلند می گفت آخ، پیری پدر سگ. عمه گل شکر اعصابش خرد می شد. عمو رضا می گفت منظورم دورانِ پیری است و با پدرِ جبار، خرده بُرده ای ندارم. اما، همه می دانستند که منظور عمو رضا چیست. عمو رضا حَمّال بود، زن عمو سوسن هم کدبانو نبود. اما در سه تا کار تخصص داشت. اول، همراهی با عمورضا در تولید مثل. دوم، درست کردن زغال و چاق کردن قلیان و سوم هم، درست کردن کلوچه هایی که بین همه ی خانواده، معروف بود. با روغن حیوانی و آرد و آب و شکر و بدون هر گونه افزودنی مجاز یا غیر مجاز دیگر. این کلوچه ها، فلسفه ی مخصوص به خود را داشت. عمو رضا، در ساعت کاری، نمی توانست غذا بخورد، چون دائما باید از این طرف به آن طرف، مثل سگ پا سوخته می دوید و برای همین، توی جیبش، پر از این کلوچه ها بود. عمو رضا مثل نی قلیان بود. او، با قد صد و شصت و وزن زیر پنجاه کیلو، کیسه های بالای پنجاه کیلو را روی دوشش قرار داده و جابجا می کرد. او، نمی دانست فیزیک یعنی چه، ولی به خوبی قوانینش را اجرا می کرد و بعضاً، تغییرشان می داد. فوتِ کوزه گریِ عمو، در ابزاری بود که پشت گردن و کمرش می بست و بین کیسه ها و کمرش را فاصله می انداخت و فشار کیسه ها در تمام بدنش تقسیم می شد. عمو رضا، بعدها، زیر بار همان کیسه های آرد و گندم، تاب نیاورد و جان باخت. حَمّال برای من، هیچ وقت فحش محسوب نمی شد...  اردشیر ابراهیمی صحنهاردشیر ابراهیمی صحنهSat, 12 Jul 2025 21:15:50 +0330