https://virgool.ir/feed/@m_69892234fa2026-11-12 10:01:04https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_69892234https://virgool.ir/@m_69892234/داستان-کوتاهدلتنگی-با-طعمِ-باروت-igqqukhk7cjq یک شبِ سردهوای صاف و بی‌رحمِ این ارتفاع، بوی تند و سنگینِ دودِ سیگارم را که میان انگشتان لرزانم می‌سوزد و به خاکستر تبدیل می‌شود، کات می‌کند. از این فرازِ مه‌آلود، بر لبهٔ آهنِ سرد و نمورِ پل ایستاده‌ام؛ جایی مشرف به سقوط. به چراغ‌های متحرک و سرخ و زردِ پایین نگاه می‌کنم؛ به جریان سیال خودروها و انسان‌هایی که از این فاصله چون مورچگانی سرگردان در هم می‌لولند و بی‌هدف به سویی می‌دوند. ناخودآگاه به یاد کات‌های موازی در فیلم‌های سینمایی می‌افتم؛ همان‌جا که قهرمان داستان در تاریک‌ترین اتمسفر، به انتهای خط می‌رسد. نسیم خنکی از سمت غرب می‌وزد، شلاقی بر پوست صورتم می‌زند و شوقی غریب از این ارتفاع در دلم سر برمی‌آورد. صدای هیاهوی مبهمی از اعماق خیابان به گوش می‌رسد؛ فریادهایی گنگ که به آسمان بلند می‌شوند. در این میان، هر کسی از آن پایین سخنی می‌گوید، انگار هر کدام نسخه‌ای برای زیستن می‌پیچند؛ یکی با صدایی رسا خدا را بزرگ می‌داند، دیگری زندگی را قمارِ سخت و ایمان را دژی سترگ می‌خواند، و آن یکی در گوش عابران، امید را تنها سلاحِ بقا در این مسلخ می‌داند. تعداد آدم‌ها در این مسیرِ پیاده‌رو هر لحظه فزونی می‌یابد و این هیاهوی کرکننده در این خیابانِ مرتفع شهری، چندان کم‌سابقه نیست.سنگینیِ نگاهم ناگهان چرخ می‌خورد و روی بنرِ تبلیغاتیِ عظیمی قفل می‌شود که انگار چند روزی بیش نیست که بر پیشانیِ دیوارهٔ مقابل نصب شده است. پروژکتورهای زرد بر روی آن می‌تابند و در کادرِ آن بنر، دختری با چشم‌های زیبا و معصوم، لبخندی ابدی به لب دارد. چشم‌هایش... چقدر شبیه آرزوست. زیبا، بزرگ، ژرف و پهناور به مانند یک دریا؛ دریایی تاریک که طوفانی سهمگین را در دل پنهان دارد. طوفانی وحشی که اینک مرگی را می‌طلبد و تنها قربانی شدنِ یک تن را می‌خواهد تا برای همیشه آرام گیرد. اما این دریا همیشه این‌گونه طوفانی و ویرانگر نبود؛ روزگاری زیبا بود و رام. زلال و بی‌پایان در انعکاسِ نقره‌ایِ نورِ ماه شب چهارده، با ماهی‌هایی سرخ و درخشان که در اعماقِ پنهانش سرگردان می‌چرخیدند و برای تک‌تکِ ثانیه‌های انسان خاطره می‌ساختند؛ لحظه‌هایی ناب و فراموش‌نشدنی. نمی‌دانم، شاید همین لحظه‌های به ظاهر ساده و شیرین هستند که در نهایت هجوم می‌آورند و انسان را می‌کشند. همین خاطره‌هایی که در ابتدا زیبا و بی‌آزار به نظر می‌رسند، اما چون در لایه‌های پنهان مغز بزرگ می‌شوند، رشد می‌کنند و تغذیه می‌شوند، در جانمان ریشه‌هایی ضخیم و زهرآلود می‌دوانند. آن‌وقت است که تغییر ماهیت می‌دهند؛ به مانند ماهیِ گوشتخوار و گرسنه‌ای می‌شوند که سدِ استخوان‌ها را می‌شکنند و انسان را از درون نابود می‌کنند.در همین میان، طنینِ قدم‌هایی آرام بر روی بتنِ پل، سکوتِ ذهنی‌ام را می‌شکند. شخصی نزدیک می‌شود؛ مردی ورزشکار، بلندقامت و برومند با خطوطِ چهره‌ای استوار و صورتی که به زیبایی و دقت، کوتاه و اصلاح شده است. او با فاصله‌ای محتاطانه می‌ایستد و زیاد نزدیک نمی‌آید؛ انگار مرزِ حریمِ انزوای مرا می‌شناسد. نگاهش را به افقِ تیره می‌دوزد و می‌گوید: «سلام، جای قشنگی است برای تماشا.» بی‌آنکه سرم را بچرخانم، پُکِ آخر را به سیگار می‌زنم و می‌گویم: «بله، زیباست.» اما در لایه‌های پنهان دل می‌گویم نه به زیباییِ روزهای قبل از این ویرانی. مرد سیگارِ روشنِ مرا نشان می‌گیرد و می‌گوید: «نه به تنهایی. هیچ چیز در تنهایی کامل نیست.» سرم را تکان می‌دهم و می‌گویم: «آره، هیچ‌جا در این جهان تنهایی زیبا نیست.» مرد لحظه‌ای سکوت می‌کند، تامل می‌کند و سپس با لحنی که بوی پرسشی عمیق می‌دهد، می‌پرسد: «اسمت چیست؟» نگاهش نمی‌کنم، به جادهٔ مه‌آلودِ پیش‌رو خیره می‌شوم و می‌گویم: «غریبه.» و در دل به حالِ غربت و تنهاییِ خود زار می‌گریم؛ غریبه‌ای تلخ که چند ثانیهٔ بعد، دیگر وجود فیزیکی نخواهد داشت.نگاهم را از مرد می‌گیرم و یک‌بار دیگر به میان شلوغی و ترافیکِ کورِ پایین چشم می‌دوزم. ناگهان شلوغی محو می‌شود و او را می‌بینم که در آن کادرِ هیاهو، چون همان دریای بی‌کران و زلال ایستاده است. فردی ناشناس با او سخن می‌گوید اما گوش‌های من چیزی نمی‌شنوند؛ گویی کل جهان سایلنت شده و پروژکتورِ کائنات تنها روی او زوم کرده است. انگار که هیچ‌کس جز من و او در این سیاره وجود ندارد. رنگ به چهرهٔ گندمگونش ندارد، ردی از خستگی بر سیمایش نشسته، اما هنوز برای من همان دریای بی‌انتهاست؛ تلاطمی بکر و ابدی که هیچ‌گاه موج‌هایش در من فروکش نمی‌کند. در همان لحظه، او نیز سر بلند می‌کند، لبهٔ پل را نگاه می‌کند و مرا به خوبی در این ارتفاع می‌بیند... اما تصویر تار می‌شود؛ کسی او را در آغوش می‌کشد. آرزویم در حصارِ بازوانِ دیگری است؛ چون طوفانی سرکش که به زور مهار شده باشد. پیراناها دارند کارشان را می‌کنند. نگاهش می‌کنم؛ از این فاصله، بی‌هیچ حسی، بی‌هیچ اشک و واکنشی. کرختیِ مطلق تمام سلول‌هایم را فتح کرده است؛ وقتی همه‌چیز از دست رفته، دیگر هیچ‌چیز در این جغرافیا اهمیت ندارد.سکوت سنگینی همه‌جا را فرا می‌گیرد، اما این یک سکوتِ واقعی نیست؛ در فضای تاریکِ سرم، هزاران صدا با هم فریاد می‌زنند و ضجه می‌کشند. آن ماهیِ گوشتخوارِ خاطره‌ها، زنجیر پاره کرده و با دندان‌های تیزش دارد بافت‌های مغزم را متلاشی می‌کند. دستم حرکت می‌کند؛ اسلحهٔ سرد را مستقیماً روی شقیقه‌ام می‌گذارم. باد، صدایِ شلیک را پیش از آنکه از لوله خارج شود، در خود می‌بلعد#داستان_کوتاه #سقوط#روایت_درونیخارج شود، در خود می‌بلعد.سیاوش مهبودیسیاوش مهبودیWed, 10 Jun 2026 06:38:14 +0330