https://virgool.ir/feed/@m_69478855fa2026-11-11 20:56:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_69478855https://virgool.ir/@m_69478855/رو-tifkuoslpiihآن خواب‌هایی که درونت گیر می‌کنند را می‌شِناسی؟ خوب هایشان را می‌گویم. گرچه همان چند دمی که روی می‌دهد خوب است. به پایان که رسد جایی میان شکمُ سینه‌ات جا خوش می‌کندُ برای خود چرخ می‌زند تا شاید پس از چندماه یا چندسال فراموش شود. هیچگاه نمی‌دانم به‌راستی فراموش می‌شوند یا نه. چون اگر فراموش کرده باشم که به‌یاد نخواهم آورد فراموش کرده‌ام! چه paradox آزاردهنده‌ای. اینگونه نیست به خودت آییُ ببینی دیگر هر روز به آنکس نمی‌اندیشی پس فراموشش کرده‌ای. یا اینگونه نیست یادت نیاید کاری که باید انجام می‌دادی چه بود. اگر خوابی فراموش شود، دیگر مُرده. برخی خواب‌ها تا سال‌ها از چشمان یاد پنهان می‌شوندُ یکباره در یکی از آن شب‌های پریشانت سُک‌سُک می‌کنند. ولی بودِشِ خواب‌های مرده را نمی‌توان درستی‌سَنگی کرد. تنها گمانه‌ای شاید اندوهناک هستند. چه جهانِ ناخوشایندی که مرگ خواب‌ها دست خودشان است. کاش می‌شد هر کدام را دوست داشتیم زنده بگذاریمُ مانده ها را از تیغ بگذرانیم. دلبستگی هم می‌میرد؟ اگر ت گورش را گم کند دل بس می‌شود؟ آزمودنش که زیانی ندارد؛ ت را هم بُکُشید. سِرگین‌زاده های اسلامی هر روز آدم‌های سرشار از واژه را با تیرُ تناب می‌کُشَند. دیگر کُشتَنِ ت که بهانه نمی‌خواهد.چند شبانه‌روزی می‌شود که این خواب درونم می‌پیچد. خواب‌های دلنشینم یا چشم‌اندازی چشمگیر است یا درباره کسانی که برایم ارزش دارند. این خواب از گون آدمیزاد بود. در یک خودرویی بزرگتر از خودروهای دیگر ولو بودیم. نه از آن ولو های ویژه‌ی خودرو. از ولو های خانگی ولی درون خودرو. راننده سرگرم شناسایی راه بود. به یاد ندارم کجا می‌رفتیم. روز بود. همه‌چیز آرام بودُ دیگران منگ خواب بودند. دلم نمی‌خواست منگ خواب باشند. شاید باید من هم چون آنها دهانم را می‌بستمُ خستگی‌شان را همراهی می‌کردم. ولی خب کم پیش می‌آید چنین خواب هایی ببینم. دوست نداشتم در چنین رویداد کمیابی خودم را به مردگی زنم. گمان کنم که کوشیدم از آن سستی رهایی‌شان دهم. ولی پیش از آنکه بکوشم هم به تخم کسی نبودم. خوش ندارم مردم مرا به تخمشان نگیرند. کمِ‌کم می‌خواستم تخم کسِ ویژه‌ای در آن میان باشم ولی نبودم. دیدم چاره‌ای نمانده‌، پس گفتگویی با راننده آغاز کردم. آنجا دریافتم که به تخم راننده‌ی بداخم هم نیستمُ می‌خواهد درگیر راه باشد. چکیده‌ی خواب دلنشینم این بود که دستُ پا می‌زدم تا به تخم کسی باشمُ پیروز نشدم. ولی باورمندم اگر زودهنگام بیدار نمی‌شدم سرانجام به تخم کسی می‌چسبیدم. هرچه نباشد لودگی خوراکم استُ گاهی پیش می‌آید که کسی بخندد.اینکه چرا چنین خوابی برایم دلنشین بودُ درونم می‌خزد نه از برای این است که fetish این رفتارها را داشته باشم. برای این است که گرچه در آن خودرو کسی ارزشی برایم دارا نبود، ولی بود! بودشُ همنشینی آنها بود که این مار را به جانم انداخته. همینکه بودند، بسنده بود تا خشنود باشم.بی‌گمان که در بیداری اینچنان هم بدبخت نیستم. زَوانِ تُندُ رویِ تُرشَم هرازگاهی خودنمایی می‌کنند. داستان این است دیگران نمی‌دانند تا چه اندازه نزدم ارزش دارند؛ که این تا جایی از کوتاهی من آب می‌خورد.خوابی که خواهان مرگش بودم را اینجا جاودانه کردم. کاش می‌شد کمتر در کُشتَن پخمه باشم. کاش می‌شد آرزوهای دست‌نیافتنی را کُشت بی‌آنکه کمبود شوند. کاش می‌شد برخی روزها را کُشت بی‌آنکه شَب در سوگَش بِگِریَد. کاش می‌شد رژیم را کُشت بی‌آنکه هزاران زندگی بمیرد.از Carlos Almarazخطاب به رهبر تا قاضیای شرخرطنابِ دار گِرده، آسیاب به نوبتما مهرِ حکمو با خون می شوریموضعیت آبی قرمزه، رسیدن نازیا به قدرتخاک می شه پهلوون تو ظلمتاهآبی‌قرمز | فدائی2585/7/15sumsumWed, 07 Oct 2026 07:17:34 +0330https://virgool.ir/@m_69478855/کِن-ys8lxoiodgzwآیَدی نیست که آتش کینه‌ی ما خاموش باشد. جاودان‌تر از آتش وَهرام گُر می‌گیرد ولی رام نیست. اشک برایش هیزم استُ هَردَم کسی از ما چوبش می‌دهد. بیش از پیش شده. سَرایی نیست که میزبان زبانه‌هایش نباشد. در کاشانه‌ی ما آهنگر تیغ خشم استُ در لانه‌ی آنها سوزشگر تن. نورش را نمی‌بینند چون از دلُ دیده کورَند وگرنه سوختن گوشت چرکینِشان را بوییده‌اند که چنین هاری می‌کنند. در ایواری که آتش دور تا دورشان دیوار کند آنگاه راه گریزی نیست. آنگاه دوزخی که همواره به ما مژده داده‌اند را برپا می‌کنیم. آنگاه مرگ را خواهش می‌کنند. آتش بخشنده نیست. بخشش پاداش پشیمان است. گر آنها پشیمان باشند از برای این است که چرا بیشتر نکشتند. ایوار که به سر رسد خاکستری به‌جا نمی‌ماند. از این خاک نیستند که اینجا خاکستر شوند. نمی‌دانم ایوار را خواهم دید یا نه ولی می‌دانم بی‌گمان خواهد آمد چراکه خشم نَویدَش می‌دهد نه امیدی دروغینُ به‌راستی که راستین‌تر از خشم چیست؟! من زنده‌ام به دیدن تاوان آنها ُ بیزاری از آنان که به گاهِ خونخواهی، برای این اورک‌ها دل بسوزانند. آنان که هنوز آرزوی سازش دارند. آنان که به هر رنگی درآمدند جز رنگ همدردی ما. آنان که از هیچ کوششی برای دشنمی با ما ُ پشتیبانی از آنها دریغ نکردند. بیزارم چون واژه‌ای سِزاتَر ندانم. آنان بمالندُ آنها دار بیاویزند تا هر دار بیش از سرشک بازماندگان چو نامش که دار است هیزم شود به آتش کین ما. درپایان پلیدی است که می‌سوزد.2585/5/6sumsumTue, 28 Jul 2026 09:37:57 +0330https://virgool.ir/@m_69478855/خستوگاه-o6n3aaskdczmگاه از بی‌دینی رنج می‌برم. از نیازهایی که دانش به ندانستن در تنُ روانم رها می‌کند. نه نیازی چو هیاهوی مایگان ننگ هنگامگ که از دیشب جوری بر کوس می‌کوبند و آرامش شب را می‌درند گویی آن را جایی از مادرانشان پنداشته‌اند! نیازی از گون آسودگی. نمونه‌اش همین خستوگاه کلیسا. من گناهانم را ز ژرف(ن)ای ویرم به زوانم می‌کشانم تا پیشوای ترسا از سوی آفریدگار بی‌پدرمان (لم یولد) مرا بخشوید. دوباره، پاک می‌شوم! شاید هم پاک‌کنشان آن آیین فروآب کردن بود. نمی‌دانم بخشودن هم به آن اندازه پاک می‌کند یا نه. چندان به این پلیدی ها چیره نیستم که به هر روی ارزشی ندارد چون چگونه می‌توانم دوباره پاک شوم اگر ندانم واپسین بار کِی پاک بوده‌ام؟ نافم را به تیغ گناه بریده‌اند. من خستوگاه را برای بخشوده شدن نمی‌خواهم. من، خواهم در آنجا بندم کنند تا نشانم از یاد دیگران پاک شود. خواهم روزهایی که زندگی نکرده‌ام پاک شود تا در آغوش شب‌ها به زاده نشدن بازگردم. خواهم، من خواهم، نمی‌دانم چه خواهم. نباید هنگامی‌که چنینم دست به نوشتن بَرَم ولی چه کنم. پیش‌تر هم گفته‌ام اینگاهان است که دلم وای پندارپراکنی می‌کند. با شیوه‌ی پند گرفتن از گذشته نمی‌سازم. اگر به گذشته نگاه کنم برای این است ببینم نکند نوآوری‌ام در گند بالا آوَرَدن دچار دشوار شده ُ پیش از این نیز چنین گندی به بار آورده‌ام که هربار پی بَرَم آری! گذران زندگانی‌ام آنچنان که در زبانی دیگر گویند تنها "تکرار مکررات" است. چرا ویژه‌انگاری کنم؟ زندگانی همه‌مان! این چیزی بود که گابریل می‌کوشید از نخست تا پایان داستان نامدارش سَد سال تنهایی به جهان‌بینی خواننده بچسباند. ولی این نمی‌تواند لوپ (loop) من باشد. نباید باشد. نباید. خواهید دید که گابریل و داستان پَرتَش راست نمی‌گویند. من هم می‌بینم.از ماریوتو آلبرتینلیمی‌شنوم صدای خِرخِراز قبله‌نما می‌پرسم کعبه کدوم‌وره؟عقربه می‌کنه فِس‌فِسبازیِ لِی‌لِی بینِ دلِ رسوا و عالمِ غیبهرقصِ یه کولی‌ِ مُرده تو پوستِ یه آدمِ زندهکجا می‌بری ما رو هی‌ شعر؟حرف تو کلمه و کلمه تو جمله سِحرهآبی‌قرمز | فدائی2585/4/3sumsumWed, 24 Jun 2026 09:42:25 +0330https://virgool.ir/@m_69478855/چند-گونه-ی-کمیاب-از-گیاهان-بوم-زاد-ایران-sbv21vkjtqdo-sbv21vkjtqdoشمار گیاهان بوم‌زاد (Endemic) ایران بسیار بیشتر است و برخی از آنهایی را گلچین کرده‌ام که تنها گونه‌ی بوم‌زاد ایران از سرده‌ی خویش هستند. (واژه‌ی کمیاب از برای همین است.) همه‌ی پرتورها از iNaturalist گردآوری شده‌اند. گیاه بوم‌زاد: گیاهی که تنها و به‌ویژه بومی یک جا و زیستگاه باشد.سخن دیگری نمی‌ماند. سخنان سرکشی دارم. یک‌جا بند نمی‌شوند تا من و شما بخوانیم. اینهایی که می‌بینید توسری‌خورهایشان هستند. از یک سخن‌چین سرکش شنیدم که می‌خواهند گروهی به بیرون از کشور کوچ کنند؛ گفت دهان من و شما برای خواندن آنها ناپاک است؛ گفتم خب زیر لب یا با سدای وُژدان‌مان! که نه... آوای درون‌مان!! این هم نه... آن یکی سدای سَرِمان!!! می‌خوانیم؛ گفت زندگی بهتر می‌خواهند. کودن‌ها نمی‌دانند مرز بسته است. من هم پول سخن‌شکن ندارم برای آنها دهم. پول‌هایی که بی‌رنجش گرفته‌ام را داده‌ام دار و گیاه ببینم. این به کنار، بگو کودن‌ها! شما که آن‌سوی مرز هیچ خریدار ندارید. کسی به شما بها نمی‌دهد. اگر هم نیم‌نگاهی بیندازند، خواهند گفت که دروغ هستید. پیش پای شما همین چند ماه پیش گروه بزرگی از شمارگان، دست و پا شکسته توانستند کوچ کنند. آمار درستش را هنوز نمی‌دانیم ولی می‌گویند که بسیار بودند. چیزی دوروبر چهل هزار!! تا اینجای کار هم چالش کم‌آبی این ویران‌کده را از میان برده‌اند. چند ماهی‌ست برای تک‌تک‌شان خون دل می‌خوریم و آب‌ها روی دست‌مان مانده. گمان می‌برید سرانجامِ کوچ‌شان چه شد؟ نادیده گرفته شدند، دروغ خوانده شدند و ناسزا بارشان کردند. ما دردهایمان هم بوم‌زاد است.. پس بتمرگید سرجای‌تان و دیگر چنین بلندپروازی‌ها به سرتان نزند! از این گیاهان زیبا و پرهیخته بیاموزید. سدای‌شان در نمی‌آید. مگر شاید باد تندی وزش کند و بشنوید که به آرامی فریاد می‌زنند: «منم با خودت ببر!!!!» ولی خب به روشنی آشکار است که شوخی می‌کنند. چون پیداست که هیچ گیاهی به جای «مرا هم» نمی‌گوید «منم».شمار دردهای بوم‌زاد (Endemic) ایران بسیار بیشتر است و برخی را هم نمی‌توانم گلچین کنم. هیچکدام پرتوری برای گردآوری ندارند و اگر پرتوری به چشم‌تان خورده، در اندازه‌ی پیش‌نمایش هم نیست. درد بوم‌زاد: باید بدانید.سخن دیگری نمی‌ماند. تا اینجا بس است. سخن از گیاه بود. برگردیم به همان.گونه‌ای گل برفی | Galanthus golestanicus | شهرستان گرگان | abolfazlsharifianچتر گرزی | Dicyclophora persica | پیرامون شهر بیشاپور | jokbrocksگلپرک | Trigonosciadium brachytaenium | فریدن | mitradaneshvarسرده‌ای مارچوبگان | Alrawia bellii | شهرستان سمیرم | benoit_segererگونه‌ای نگون‌سار | Cyclamen elegans | استان مازندران | erfunmbiسرده‌ای مازریونیان | Daphne stapfii | شهرستان پلدختر | iiukolovگونه‌ای نارون | Ulmus boissieri | استان اسپهان | emoqهر سبزه که بر کنار جویی رسته‌استگویی ز لب فرشته‌خویی رسته‌استپا بر سر سبزه تا به خواری ننهیکان سبزه ز خاک لاله‌رویی رسته‌استترانه‌های خیام | صادق هدایت2585/2/31sumsumThu, 21 May 2026 17:12:00 +0330https://virgool.ir/@m_69478855/گَردونِ-پَست-oqzvkbm5igjs-oqzvkbm5igjsسرشت و منش در زادماه نهفته‌اند. گناه ز دوژ اهریمن جان می‌گیرد. سرخ‌پوستان به خون نیاگان‌شان پوشیده‌اند.کبودی شب زیر چشمانم نشسته. گونه‌هایم تاب سنگینی‌اش را ندارند. گران‌تر از شب‌های پیش است. پندار چنین گیهان بِسامانی را گنگ و نیم‌پهلو در لبانم می‌خواند. رو به پایین می‌سُرَد و کمی آرام‌تر از ناگهان، ناپدید می‌شود. دمی دیگر همچو پَرهیبی از موهای کبود * او* در بالای سرم نمایان است. تارگون و زیبا، نرم نرمک راهش را به گردون پست پیدا می‌کند تا سایه‌اش را از من بدزدد. آرام آرام رو به بالا رفته و اینک به کنار دیوارکوب‌ها رسیده. یا از بام می‌گذرد یا از پنجره. گمان می‌کنم که بام باشد. راهش را کژ می‌کند و از پرده‌های کبودرنگ چهاردیواری که مرا از نگاه کردن به سپهر کبود باز می‌دارند، گذر می‌کند. اینجور که پیداست کبودی‌ها تن و یادم را دوره کرده‌اند.گردون پست، آسمان کوتاه و گسترده و مه‌واری است که شبانگاهان میان ما و سپهر پدیدار می‌شود. پندارها، سوداها، امید و ناامیدی ها و هرچه ازین گون، از سرتاسر هَرباسپ (زمین) در آن شناور می‌شوند و به سوی دلی (چه بیراد و چه خواب) می‌شتابند. همه‌ی پندارها خاستگاه دارند که دل پدیدآورنده‌شان است ولی تنها اندکی از پندارها خواستگاه نیز دارند و می‌کوشند تا به دل دلخواه برسند. نکند یکباره گمان ببرید در همان شب نخست تیر این پندارها به آماج برخورد خواهد کرد که چنین چیزی یک در بسیار است. من از پندارها و سوداهای زندگانی همه‌ی جانداران دارای آگاهی و اندیشه در گذشته و اکنون (چشم به راه واژه‌ی آینده نباشید؛ پیشگوها نیرنگ‌باز هستند.) سخن می‌گویم. اندازه‌ای هست که بشود بی‌شمار نامیدش! پس پیداست که پیمودن راه خواستگاه از میان این انبوه بی‌شمار در شب نخست شدنی نیست. به راستی که برای بیشتر این دست از پندارها در هیچ شبی شدنی نیست و با گذشت چند ایوار، یا در میان توده‌ی پندارهای دیگر گمگشته و سرگردان می‌شوند و یا به خاستگاه‌شان برمی‌گردند. آری دل به دل راه دارد ولی تنها برای شمار اندک و برگزیده‌ای. برای آن پندارهای دیگر که خواستگاه ندارند و بیشترین هستند، می‌توان نوشت رسشگاه دارند! به دیگر سخن همینجور در گردون پست رها می‌شوند تا به خاستگاه خود بازگردند و یا پس از گذشت دورَکی (که می‌تواند هزاران سال هم به درازا کشد!) از روی بخت و سرنوشت به یک دلی (رسشگاه) برسند. شبانه هزاران^3 پندار بی‌خواستگاه (که برای آسانی به گزیده آن را "پندار" می‌نامیم.) به دل‌های ناگهانی برخورد می‌کنند. ولی از آنجا که هزاران^2 زبان گوناگون (بیشتر زبان‌های مرتگ؛ و تنها دربرگیرنده‌ی زبان‌های گفتاری نیست چون پندار می‌تواند هر چیزی باشد.) در این هرباسپ بوده و هست، کم پیش می‌آید که ما این پندارها را به درستی دریابیم. نمونه‌ی کمیابش بند نخست این نبشته که سیاوی شب در لبانم خواند و نمی‌دانم از دل کدام دیوانه‌ای ریشه دوانده تا به من رسیده.دیردمانی‌ست که پندارهایم خواستگاه ندارند. چون می‌دانید، پندارهای پیشینی که به سوی دل * او* پر دادم در همان شب نخست از پای درآمدند و بیشترشان چنان دَبَنگ بودند که راه برگشت هم گم کردند و اکنون در گردون پست برای خود پرسه می‌زنند. به ریختی دگر: از یاد بردمشان.نمی‌خواهم همه گناهان را به گردن آنها بیاویزم. به هر روی، اینکه هنگام مستی و سستی دلم وای پندارپراکنی به سوی *او* می‌کند برای کارکرد آن بیچاره‌ها آشفتگی می‌آورد. جدا از این‌ها، اندیشه‌ای از خیابان ویرم گذر کرد که چه دروغ‌های شگرفی می‌شود با ابزارهای مستی و سخن‌بازی سرهم نمود. می‌توان به هنگام می‌زدگی هر چه گفت و سپس مستی را وَهانَگ کرد. انگار که باده در خود به جز کمی سرخوشی و سرچرخی، انگلی واژه‌دان دارد که زوانت را در گفتمان با دیگران هار می‌کند! یا آن چرندی که درباره گونه‌ها گفتم این را در سرم انداخت که از برای سخن‌بازی می‌توانی بگویی: «برایت نَگِریستَم چون گونه‌هایم تاب سنگینی سرشک برخاسته ز اندوه دوری‌ات را نداشتند...» و اینگونه دلسنگی‌ات را در کون خویش فرو دهی. هرچند این خوش‌باوران با کمیابی‌شان روزگار را برای ما فریبکارها سخت کرده‌اند.هر کس بخواهد از شرم بگوید پاسخش در نامگ‌های صادق هدایت است.دمانی به گردون پست نیازی نداشتم. راه میان من و *او* برای پندارپراکنی باز بود و سرراست. من هم بی‌کار نماندم و با تیزبینی فراوانی که مادرزادی به دست آورده‌ام، آن راه بلند و پهن را گام به گام با دستان خود آتش زدم. دو سال و بیشتر یا سه سال و بیشتر به درازا کشید. دشوار و سخت بود ولی خب نمی‌توانستم در ویران کردن و به گند کشاندن بد باشم. آری بزرگ‌نمایی می‌کنم و همه‌چیز هم که به گردن من نیست ولی این پیرامون کسی را برای سرزنش کردن نمی‌بینم. می‌دیدم هم دلم نمی‌آمد سرزنش کنم. در میان زبانه‌های دوزخی که بپا کرده‌ام، گاه شکافی پدیدار می‌شود و *او* موشکی کاغذی برایم پرت می‌کند. من هم دودل می‌شوم که از دل سخن بورزم یا باز همچون سدها روز گذشته واژگانی که برای من نیستند را روی آن موشک کنار هم بچپانم. همیشه یک گزینه بوده. اگر از دل نویسم هم دانسته موشک را به آتش سو می‌دهم. سدها روز و یک واژه از دل نگفتم. واژگان این نبشته هم هیچکدام برای من نیستند. زیر لب می‌گویم * تو* و اینجا می‌نویسم *او*. همه‌شان را وام گرفته‌ام. از همه‌شان پشیمانم. گر برای من بودند هم اینچنین بود. از کودکی تاکنون درباره همه‌ی واژگانی که گفته‌ام و نوشته‌ام، چه آنها که از برای خود و دلم بودند و چه آنهایی که وام‌گرفته یا دزدیده‌ام، پشیمانم. ولی دیگر نمی‌خواهم از پخش هیچکدام‌شان شرمگین شوم.دمان بسیاری از پگاه می‌گذرد. گردون پست نیست که پندارهایم را در خود گم کند؛ پس اینجا می‌گذارم‌شان. دو سه کس را دارم که اگر ازشان بخواهم درد دلم را بخوانند یا گوش دهند با مهربانی می‌پذیرند. (هرچند این‌ها درد دل نیستند. یک مشت پراکنده‌نویسی برخاسته از بی‌خوابی هستند.) ولی از این کار خوشم نمی‌آید. گرچه خوش دارم گوش شنوای آنها باشم و تا هنگامی‌که دهان باز نکنم گوش پرتوانی هستم. (آری درخت هم می‌تواند هنجامش دهد و من خشنودم که با اینچنین جاندار سپنتایی سنگیده می‌شوم.)درباره جستارهای ویژه‌تر می‌توانم خود را نگاه دارم و تا به کنون هم داشته‌ام. ولی برای نگهداری از چرندیاتم دیگر توان ندارم (نه که پیش از این داشته‌ام!) و نیاز است که رهگذری دو بندش را بخواند و ناسزایی برای دمان تباه شده‌اش ول دهد که همین برایم بسنده باشد.Attack on Titan S04E17نزدیک‌ترین پرتوری بود که توانستم برای گردون پست پیدا کنم. از آنجایی که نمایه‌های کهن این پدیده هزاران سال پیش نیست شده‌اند، خرده‌گیری از پرتور بالا روا نیست.به‌روزرسانی برای کارکنان ایستگاه‌های گیهانی و ... را پیگیری خواهم کرد. نمی‌پنداشتند آدمی این‌چنان از خاک زمین دور شود مگر به ریخت دود!گویی خیام پنداری رهسپار گردون پست بود که چنین سرود:از آمدنم نبود گردون را سودوز رفتن من جاه و جلالش نفزودوز هیچکسی نیز دو گوشم نشنودکاین آمدن و رفتنم از بهر چه بودترانه‌های خیام | صادق هدایت2585/1/24sumsumThu, 16 Apr 2026 11:26:46 +0330