https://virgool.ir/feed/@m_69161048fa2026-11-12 08:27:37https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_69161048https://virgool.ir/@m_69161048/خبرداری-آیندت-قراره-چی-بشه-uiak6av3girmنگاهم که به ساعت افتاد از جا پریدم، اِی وای! چطوری اینقدر زمان گذشته؟اصلا مگه چند ساعته که نشستم و دارم فکر می‌کنم؟اینطوری که ساعت نشون میداد یه 3_4 ساعتی گذشته بود و من حتی متوجه نیم ساعتش هم نشده بودم.به هر حال، فکر و خیال همینه دیگه، آدم و غرق خودش میکنه و همینطور ساعت ها مشغول.البته از حق نگذریم خب موضوع جذابی هم بود، شاید هم نبود و فقط از نظر من جذاب بود و دوستش داشتم.بالاخره فکر کردن به شغل آیندم و نوشتن هدف‌هام و برنامه‌ریزی برای رسیدن بهشون، خب خیلی میتونه جذاب باشه، اینکه برنامه‌ریزی کنی و سال‌ها بعد وقتی داری وسیله های قدیمیت و چک میکنی دفترچه‌ی خودت رو پیدا کنی و ببینی سال ها قبل هدف هاتو نوشتی و حالا به همشون رسیدی، حس توصیف نشدنیه و یا حتی وقتی به تک تک هدف‌هات دست پیدا کردی جلوشون تیک بزنی و بری برای هدف های بزرگتر، حس فوق‌العاده‌ای هست که تا وقتی حسش نکنیم، نمیتونیم هیجان و خوشحالیش رو درک کنیم.من که عاشق این حس و رسیدن بهش هستم و فکر میکنم که همه این حس و دوست دارن و میخوان که تجربه‌اش کنن.البته باید بدونیم که رسیدن به این حسِّ خوب و شیرین، خب یک سری سختی ها هم داره و شاید حتی یک سری سختی نه و کلی سختی!بنظر من اون سختی ها میتونه گاهی خیلی شیرین باشه، وقتی هدفت رو دوست داری و برای رسیدن بهش برنامه‌ها ریختی و لحظه به لحظه ها رو میشمری تا برسه، اون موقع هست که سختی ها شیرین و هدفت دست یافتنی تره.نکته‌ای هم که وجود داره در خصوص این موضوع این هست که، وقتی اهدافت رو مینویسی و میخوایی بهشون برسی، تو مرحله اول باید قبولشون داشته باشی و باید اون‌ها رو برای خودت مجسم کنی و رسیدن بهش رو ببینی تا برات خیلی دور جلوه نکنه و قابل دسترس تر بشه برات، من خودم به شخصه به این موضوع رسیدم و قدرت ذهن رو خیلی قبول دارم.شاید بپرسی قدرت ذهن؟ یعنی چی؟ مگه میشه؟میخوام بهت جواب بدم که آره! میشه!خیلی خوب هم میشه، خیلی از ماها قدرت ذهن رو خیلی دست کم میگیریم و شاید حتی گاهی حسابش نکنیم اما تو واقعیت، ذهن خیلی قدرت داره و تجسم کردن هر رویا و هدفی با استفاده از ذهن به دست یافتن بهش خیلی کمک میکنه.اینو من نمیگم‌ها! این یه موضوع ثابت شده ست.البته اینم باید در نظر بگیریم که اینکه فقط بنشینیم و رویا‌ و هدفمون رو تجسم کنیم با ذهنمون به چیزی قرار نیست برسیم!باید تلاش کنیم و تلاش کنیم و تلاش کنیم، راه درست رسیدن به اون رو انتخاب کنیم، تا بهش برسیم و ذهن هم در این بین به ما کمک میکنه.اما بنظرم رکن اصلی تلاشه، خیلی از جاها هم این شعار جا افتاده که: تلاش کن طلاش کن رو شنیدیم و این شعار هم نشون دهنده همین موضوع هست.آدمی که هدف داره و برای رسیدن بهش هم تلاش میکنه، قطعا به اون جایگاهی که میخواد میرسه و بالاخره یه روزی جواب تلاش هاشو میگیره و حتی اگر سختی های راه براش شیرین نبوده، وقتی به هدفش برسه، سختی هایی که از سرش گذرونده شیرین میشه براش و از خودش راضیه.درهرصورت تو مرحله اول سختی ها شیرین نباشه، تومرحله آخر شیرین میشه و بالاخره یه جایی باید شیرین بشه این سختی ها!سختی هایی که ممکنه تورو حتی به یه آدم دیگه‌ای تبدیل کنن و هزاران هزار بار، زمین بخوری و ناامید بشی و برگردی به خونه اول اما نباید جا بزنی.فکر کردن در مورد آینده برای من خیلی جذابه و دوست دارم ساعت ها بشینم، فکر کنم و برنامه‌بریزم و نقشه بکشم براش...اونقدری که حتی متوجه گذر زمان نشم همینطور که الان نشدم!"دوباره و دوباره"شیرین استدآبادیشیرین استدآبادیFri, 20 Oct 2023 13:45:34 +0330https://virgool.ir/@m_69161048/باتو-nxfotor8vy9yاین روزا خیلی درگیرم هم فکری هم کاری بعضی روزا اینقدر خسته میشم ک دوست دارم بیخیال همه چی فقط برم خونه و بخوابم ولی از طرفی هم یه حس خوب دارم حسی که عجیبه، تازه‌ اس و تکرار نشدنی امروز بالاخره موفق شدیم وسیله هارو ببریم خونه بعد از اینکه آخرین جعبه رو روی زمین گذاشتیم یکم نشستیم استراحت کنیم تا بعد شروع به چیدن کنیم توی ذهنم مدام دکور خونه رو می‌چیدم و برنامه می‌ریختم که چیو کجا بزارم؛ ذهنم پر از فکر بود پر از دلواپسی و استرس؛ پر از احساس‌های عجیبی که تا حالا سراغم نیومده بود اما روی هم رفته احساس شیرینی بود و باعث حس وصف نشدنی توی وجودم شده بود.یکم که خستگیمون رفع شد شروع کردیم به کار بعد گذشت یک ساعت حتی نصف وسایل هم چیده نشده بود و اونجا بود که اون حس استرس از بقیه حس ها پیشی گرفت؛ اخه اون روز کلاس داشتم، اونم با یه استاد سخت گیر... با اینکه استرسم تشدید شده بود تمام سعیمو کردم کارام و سریعتر پیش ببرم که هرجور شده خودم و برسونم به کلاس اون روز، اما متاسفانه نشد و اولین غیبت رو از اون کلاس برای خودم ثبت کردم، البته اینجوری که داره پیش میره نه تنها امروز بلکه فردا هم همین مشکل رو دارم و فکر نکنم به کلاس های فردا هم برسم. ببین اول ترمی چه غیبت‌هایی رو برای خودم ساختم...بالاخره چیدن وسایل هم تموم شد و از اون چیزی که فکرش و می کردم دلنشین تر شده بود اما موقع چیدن وسیله ها متوجه شدم چند تا از چیز رو به کل فراموش کرده بودیم و حالا باید دنبال خرید اون ها می بودم اینقدر که هر روز مسیر خونه تا بازار و پاساژ هارو رفتم و آمدم تا اون وسیله‌ای که باب دلمه و تو ذهنم رو پیدا کنم؛ الان دیگه خانواده و دوستان می‌تونند ازم به عنوان جی پی اس مخصوص بازار استفاده کنند اما به قول قدیمی ها: هرکی خربزه میخوره باید پای لرزشم بشینه دیگه...ولی بازم همه این سختی ها و بدو بدو کردن‌های این چند وقت مملو از حسی شیرین بود؛ حسی که قرار نیست دیگه تکرار بشه.....هرچی به روز موعود نزدیک تر میشم، به جای اینکه شدت کارام کاهش پیدا کنه مثل اینکه برعکسه و داره افزایش پیدا می کنه و منم و استرس شیرینی که روز به روز بیشتر میشه.خب همین چیزاست که باعث میشه لحظه ها به یادماندنی و موندگار بشه و وقتی آدم توی خاطرات گذشته غرق میشه ناخودآگاه گوشه لبش لبخندی پدیدار بشه...الانم که دارم اینو می نویسم خسته و داغونم کلی هم با همه بحث کردم و مثلا باهاشون قهرم، هرکسی یه چیزی میگه یکی میگه از استرس، یکی میگه فشار عصبی و کلا هرچی میشه یه اسمی مشکلی چیزی میزارن روی من.چند روزیه که وقتی از بیرون میام بیشتر به فضای خونه نگاه می کنم یه حسیه که نمیتونم بیانش کنم شاید دلتنگی‌ شاید ناراحتی یا حتی خوشحالی وقتی به خونه نگاه می کنم یاد لحظه به لحظه خاطراتی میوفتم که توی این خونه داشتم به این فکر میکنم که قراره چند روز دیگه از اینجا برم برم و هروقت که برمیگردم مهمون باشم و شاید اینجای ماجراست که یکم سخته....❤️شیرین استدآبادیشیرین استدآبادیSat, 07 Oct 2023 16:08:17 +0330