https://virgool.ir/feed/@m_69134636ای که مرا خوانده ای، راه نشان بده در شب ظلمانی ام، ماه نشانم بدهfa2026-11-11 15:55:08https://files.virgool.ir/upload/users/4396994/avatar/i6B5St.jpghttps://virgool.ir/@m_69134636https://virgool.ir/@m_69134636/جاده-ای-که-ما-را-جدا-کرد-hv0r6soxceaoهر وقت سوار ماشین می‌شوم و به جاده می‌زنم، یاد آن سفر می‌افتم. یادِ آن بعدازظهرِ دلگیرِ آخرِ تعطیلات. سفر تمام شده بود و داشتیم برمی‌گشتیم. جاده‌ی برگشت همیشه بوی بنزین و دلتنگی می‌دهد، اما آن سفر... بوی نگاه‌های دزدکی می‌داد. بوی شیرین و گسِ «خواسته شدن» در عینِ «نرسیدن».دو خانواده بودیم که تا یک دوراهی مشخص، مسیرمان یکی بود. دو ماشین پشت سر هم. اما برای من و او، جاده فقط بهانه‌ای بود برای نفس کشیدن در هوایی که دیگری در آن نفس می‌کشید. من در ماشین عقبی نشسته بودم و او در ماشین جلویی. همیشه او رانندگی می‌کرد... یعنی، آن‌موقع‌ها می‌کرد. تمام دنیای من خلاصه شده بود در پژویی که جلوی ما حرکت می‌کرد و دستی که گاهی از پنجره سمت راننده بیرون می‌آمد و با ریتم آهنگی که نمی‌شنیدم، روی سقف ضرب می‌گرفت.خوب یادم هست. برای ناهار توی یک رستوران شلوغ بین‌راهی ایستادیم. از آن‌هایی که بوی کباب و صدای قاشق‌چنگال تویش می‌پیچد. بزرگترها برای اینکه کار را راحت کنند، تصمیم گرفتند برای همه یک مدل غذا سفارش بدهند. پدرم با صدای بلند گفت: «آقا برای همه قورمه‌سبزی بیارید، غذای ملیه، همه دوست دارن.»سرم را پایین انداختم. به خاطر پیچ‌های جاده ماشین‌زده شده بودم و حالت تهوع داشتم. حتی فکر کردن به چربی خورش حالم را بد می‌کرد. نمی‌خواستم ساز مخالف بزنم، داشتم با خودم فکر می‌کردم که باید با نان و ماست خودم را سیر کنم.ناگهان صدایش را شنیدم. آرام اما محکم گفت: «سارا قورمه‌سبزی دوست نداره. براش جوجه بگیرید.»سکوت شد. همه برگشتند. نگاه‌ها سنگین بود. تعجب نکرده بودند که از کجا می‌داند، چون ما با هم بزرگ شده بودیم؛ تعجب کرده بودند که چطور جرئت کرده وسط حرف بزرگترها بپرد و از من دفاع کند. در چشم‌هایشان می‌خواندم: «چه پررو!» قلبم مثل گنجشک می‌زد. سرم را بالا آوردم. او به من نگاه نمی‌کرد، داشت با دستمال سفره‌اش بازی می‌کرد، انگار حرفی کاملاً عادی زده بود. یکی از بزرگترها سعی کرد فضا را عوض کند: «آره، راست میگه، بچگی‌هاش هم دوست نداشت.» اما هر دو می‌دانستیم. این یک دفاع بود. این یعنی «حواسم بهت هست»، حتی وقتی بقیه حواسشان نیست.بعدتر، وقتی غذا آمد، با حواس‌پرتی شیشه سس کچاپ را برداشتم و روی برنجم خالی کردم. یک عادت عجیب که همیشه مسخره‌ام می‌کردند. سرم را که چرخاندم، دیدم او هم دارد دقیقاً همان کار را می‌کند. بشقاب‌هایمان شبیه هم شد؛ قرمز و عجیب. یک لحظه نگاهمان گره خورد. حس داغی نگاهش را روی پوست صورتم حس می‌کردم.این اوجِ ما بود. تمامِ ما همین بود: هماهنگی در سکوت و نگاه‌های داغ. چون در واقعیت، ما «عاشق‌های توسری‌خوری» بودیم؛ اسیرِ یک عشق افلاطونی و ممنوعه. شاید در دلمان هزار بار به سمت هم دویده بودیم، اما در دنیای واقعی، حتی یک قدم هم جلو نگذاشتیم و برای هم نجنگیدیم. قدیمی‌ها راست می‌گویند: «عاشق بزدل، عشق را ضایع می‌کند.»ما بچه‌های خوبی بودیم. زیادی خوب. به حرف بزرگترها گوش کردیم. نگاهمان را دزدیدیم. و اجازه دادیم جاده، در آن دوراهیِ لعنتی، ما را از هم جدا کند. ماشین آن‌ها به چپ رفت و ما به راست. بدون هیچ خداحافظی دراماتیکی. فقط رد لاستیک‌ها و غبار.سال‌ها از آن روز گذشته. رابطه‌ها سرد شد و رفت‌وآمدها قطع. اما یک نخ نامرئی و آزاردهنده باقی ماند. یک «خبرچین»... از همان‌هایی که در همه خانواده‌ها پیدا می‌شوند، که همیشه سعی می‌کرد دختر خودش را به او نزدیک کند. اگر کوچکترین موفقیتی به دست آورده بود، حتماً خبر نامزدی یا ازدواج او را مثل پتک توی سر من می‌کوبید تا دلم را بسوزاند. اما... سکوت. هیچ خبری نیست. و در قانون نانوشته‌ی ما، این بی‌خبری یعنی او هنوز تسلیم نشده. یعنی تلاش‌های دیگران برای پر کردن جای خالی من، بی‌فایده بوده.شاید این تنهایی، این مجرد ماندن هر دوی ما، تنها راهی بود که توانستیم خاموش و بی‌صدا، برای عشقمان بجنگیم. شاید او هم هنوز طعم آن کچاپ روی برنج زیر دندانش مانده باشد. نمی‌دانم. فقط می‌دانم سرنوشت، گاهی در یک سفر جاده‌ای ساده، با بوی بنزین و قورمه‌سبزی، مسیر زندگی آدم را برای همیشه تغییر می‌دهد.#دنده_عقب_با_اتو_ابزارساراساراMon, 24 Nov 2025 20:34:03 +0330