https://virgool.ir/feed/@m_68782530fa2026-11-11 17:22:07https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_68782530https://virgool.ir/@m_68782530/من-می-نویسم-تا-vvm1c6dllhyyمن می نویسم تا بتوانم افکار روزمره ام را به بقیه انتقال دهم. من می نویسم تا عقایدم را به افراد دیگری معرفی کنم. من می نویسم تا ذهنم را خالی کنم . من می نویسم تا دانسته هایم را با بقیه به اشتراک بگذارم.من می نویسم تا مردم را به دنیای دیگری از این جهان ساختگی ببرم . من می نویسم تا شخصیت های جدیدی خلق کنم Sarina KhonshanSarina KhonshanSun, 23 Jul 2023 20:28:12 +0330https://virgool.ir/@m_68782530/بی-پروا-با-حباب-خود-سفر-کن-o7usnh2tnwkxاز زمین به سمت بالا می روم . در حبابی با جنس هیچ غوطه ورم . حبابی به رنگ آبی بی رنگ ؛ رنگ آب که جاری نیست و همین آن را برایم حباب من کرده . همه ساز هایم را برداشته ام و با تمام وجودم با اینکه جدایی از عزیزانم دلم را می سوزاند ، از این زمین خسته دل می کنم . هیچ کس را به دنبال خودم نمی کشانم ؛ چون می خواهم در سکوت خودم و هوای خیلی سرد اطرافم غرق شوم . جایی که فقط من باشم و من . فضا ! از زمین دور و دور تر می شوم و هر لحظه معلق بودنم چندین برابر می شود . احساس معلق بودنی که در حباب جاری ست ، فقط برای من نیست ؛ بلکه همه چیز آنجا معلق است . همه چیز از نظم خاصی پیروی می کنند و من بی هیچ بازگشتی به عقب ، ادامه می دهم . ماه را در بالای سرم حس می‌کنم . همه چیز در جلوی چشمانم کمی آبی ست که به خاطر آبی بی رنگ حبابم است . از هیجان قلبم دارد از جا می کند . ماه ! کره ای خاکی به رنگ کمی سفید . شاید آرزوی هر کسی ست که به دیدار او برود اما به نظرم آنجا هم مانند زمین است که از دید ناظران روی زمین دست نیافتنی و رویایی است . ماه زمینی است که تو عاشق آن شده ای بی آنکه از نزدیک آن را ببینی . شاید برای تو متفاوت باشم اما من بیشتر از آنکه خود ماه را دوست داشته باشم ، خودمان را که از روی ماه نگاه می کنم ، دوست دارم . از این بالا چیزی جز یکرنگی و صاف بودن ما دیده نمی شود . اینجا هیچ خبری از دعوا ها و حرص های انسان ها نیست . فقط خانه آنها که پر از خشکی، کوه ، دریا و ...است ، خودنمایی می کنند .  خانه ای شگفت انگیز که در منظومه ما تک است و ما بیش از حد بی رحمانه با آن رفتار می کنیم . هیچ چیز در اینجا ارزش ندارد ؛ حتی خودت !زمان به پایان می رسد و حبابم در حال ترکیدن است . از منظره بی نهایت زیبا باید دل بکنم و دوباره به خانه ام که سیاره ای بی نظیر است ، برگردم و شاهد تخریب آن باشم . در راه بازگشت اول سنتورم را کوک می کنم . مضراب هایم را در می آورم و شروع به نواختن می کنم . بی آنکه بنده نت های کتابم باشم ، بداهه هایی از ذهن خودم می سازم . کم کم ماه برایم کوچک می شود . پس از ساعاتی به خانه می رسم . سنتورم را جمع می کنم و آماده فرود می شوم . هر کسی در کلاس خودش را در حبابش، در محل دلخواهش می بیند . این رویایی بیش نبود ولی باز هم دست یافتنی ست . هر آنچه در تخیل ماست ، روزی به حقیقت می پیوندد . خودکار را روی دفتر می گذارم و به بقیه صحبت های خانم آقا بابایی و نویسنده های آینده اطرافم گوش می دهم .Sarina KhonshanSarina KhonshanSat, 22 Jul 2023 16:13:51 +0330