https://virgool.ir/feed/@m_68553780امروز چه خبر بود؟!fa2026-11-11 15:58:21https://files.virgool.ir/upload/users/4950083/avatar/BOA5Ae.jpghttps://virgool.ir/@m_68553780https://virgool.ir/@m_68553780/آخه-دل-من-دل-ساده-ی-من-khghldaxsqf0از چهارشنبه که بخشی از آن شبیه چهارنشنبه بود و پایان بسیار خوب و دلپذیری داشت عبور می‌کنیم؛ هیس!و برمی‌گردیم به امروزمی‌خواهم یک خبر درسی جالب بگویم؛ در واقع جالب‌ترین خبر از زمان شروع شدن ترم تا الان:ببینید کی کوییزشو کامل گرفته؟من.صبح، کلاس اولم که حل تمرین آقای علی کوچولو بود را نرفتم و خوابیدم و خواب‌های پریشانی هم دیدم که در آن‌ها از کلاس بعدی‌ام جا می‌ماندم. اما به نظرم ارزشش را داشت.تو دستاتو تکون میدی. همین جا آخر راهه. داریم از هم جدا میشیم. داریم میریم تو بی‌راهه.کلاس بعدی‌ام با استاد پنج واحدی بود که کوییز را با یک ارائه تبادل کرد که خودش موفقیت بزرگی است.سامانتا حال می‌کنی با ما فامیلیا! همش خبرای خوب! همش انرژی مثبت! ماشالله به من.بعد از یک ناهار شاهکار(پیتزا) با سلام و صلوات به سمت کلاس استاد شهید زنده قدم برداشتم و به یکی از اندک خرده دوستانم گفتم که در حد کنکور استرس دارم.اما اصلا سخت نبود و در واقع خیلی خوب و روان حل شد و در ثانیه‌های پایانی یک نکته را به برگه‌ام اضافه کردم که باعث شد سئوال معنا پیدا کند.معتقدم یک روز به این نکته پی خواهم برد که در آخر همین شهید زنده که از آن به شدت می‌ترسم به من بهترین نمره را می‌دهد نه استاد مواد که در صورت‌هایمان می‌خندد و بعد دستیارآموزشی‌اش از ما سخت‌ترین سئوال‌های دنیا را کوییز می‌گیرد!شهید زنده کلاس را نیم ساعت زودتر تمام کرد؛ ان شا الله که خیر ببیند.نکته حائز اهمیت امروز ایگنور شدن من توسط اکابر بود به طور کاملا محسوس؛ یعنی اینجا را پیدا کرده و فهمیده که من مکانیک دانشگاه شیراز می‌خوانم؟سرکلاس قبل از اینکه استاد بیاید داشتم به ارزشمندی دوستی‌ام با نیکیتا فکر می‌کردم و به راهی که هردو با هم تا اینجا طی کردیم.یک ساعت خوابیدم.بعد بیدار شدم و پیش نیکیتا رفتم که داشت با دو نفر صحبت می‌کرد. بهم سلام کرد و در کمال تعجب گفت میشه پشتم بهت باشه؟ من که شوکه شده بودم گفتم اوکی و بعد نیکیتا دوباره برگشت به صحبت با آن دو نفر.بله! از قدیم گفته‌اند نو که اومد به بازار...واقعا خیلی جالب است! می‌توانستی به جای ایگنور کردنم بگویی داریم در مورد فلان موضوع صحبت می‌کنیم و این دونفر این‌ها هستند و فلان...اما نه! گفتی میشه پشتم بهت باشه؟ آره! میشه و بیا این چاقو رو هم بکن تو قلبم.به هر حال این هم عاقبت رابطه‌های تک نفره!بعد هم که کلاسم داشت شروع می‌شد و رفتم پیام دادی که کجا رفتی؟اصلا مگه برات مهمه؟رفتم طلاق بگیرم.یاد آهنگ علی یاسینی افتادم که می‌گفت:تازه داره میاد دستم! نباشم زیاد از حد.می‌دانم بعد از خواندن این قسمت خواهی گفت که چقدر جدی می‌گیری؟ چقدر کشش میدی؟ مگه چی شده؟الان هم که برگشتی از من می‌پرسی ناراحتی؟نه عزیزم من ناراحت نیستم. میشه پشتم بهت باشه؟!بله شاید حرفت درست باشد و شاید این متن را دارم در حین عصبانیتم می‌نویسم اما این چیزی از تقصیر تو کم نمی‌کند و این بود بیانیه‌ی شدید‌الحن من به تو.راستش را بخواهی، الان که عصبانیتم را نوشتم حس می‌کنم که دیگر عصبانی نیستم و شاید پاک کنم این قسمت را.بعد به کلاس آقای علی‌القاعده رفتم و به نظرم تدریسش خیلی بهتر شده بود.با آقای داجس درباره‌ی قلمم کمی بحث کردیم و آقای داجس! نگران نباشید! دارد شارژ می‌شود. ظاهرا مشکل از من و از نحوه‌ی متصل کردن شارژر به قلم بوده است.کلاس‌هایم که تمام شدند رفتم تا دفترنقاشی بگیرم و لوازم‌التحریری نزدیکم، آن چیزی که مدنظرم بود را نداشت؛ بی‌خیالش شدم و به سمت داروخانه رفتم و الکل و یک‌سری وسایل آرایشی خریدم.الان هم که در حال نوشتن این متن هستم در واقع دارم انتظار رسیدن زمان شام را می‌کشم و لباس‌هایم را عوض نکرده‌ام و بوی جوراب‌هایم دارند دیوانه‌ام می‌کنند.رفتم و شام گرفتم که بهترین غذای سلفمان بود؛ تن ماهی با پلو و برنج زعفرانی و لیموی واقعی!پا به پای تو غمو دادم رفت. بد دنیا رو با تو یادم رفت. تو رو یادم هست، از شبای سرد؛ گرمی دستات، منو خوابم کرد.الان که تمامش کردم حس خماری دارم.فردا کوییز استاد مواد دارم و هیچ نخواندم. باید بروم و گریه کنم و توی سر خودم بزنم و کمی درس بخوانم و سعی کنم که متوجه موضوع شوم.نه قلب تو، بند منه. نه فکرمی همیشه. بیا به هم دروغ نگیم، اینطوری حل نمیشه. نه یاد من مونده نه تو، که قلب کی نحیفه؛ مسلما بیشتر از این حافظمون ضعیفه.Blurry_FaceBlurry_FaceSat, 17 Oct 2026 19:31:29 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/شهر-درندشته-دلت-yarrwfrtdfmtخب بهتر است بیشتر از این معطل نکنیم.قبل از هرچیز! سامانتای عزیزم! شما از آقای علی ظهوریان هم انتظار دارید شیرین باشد؟!از صبح دوشنبه شروع می‌کنم:ساعت نه و چهل و پنج دقیقه‌ی صبح آماده‌ی آماده بودم و چون نمی‌توانستم در آن یک ربع وقت خالی‌ای که داشتم ضرب‌الاجل‌هایی که تعدادشان کم کم دارد زیاد می‌شود را انجام بدهم سراغ پینترست رفتم و چیزهای خیلی جالبی پیدا کردم که همه‌شان را اگر ویرگول اجازه بدهد برایتان بارگذاری می‌کنم.خب امیدوارم چیزی را از قلم نینداخته باشم.اتفاقات شایان به ذکری دیروز افتادند که اولینشان همزمان رسیدن من و روشن به ساختمان کلاسمان بود؛ یک لحظه با هم چشم تو چشم شدیم اما من فکر کردم که زشته سلام کنم و او هم احتمالا همین فکر را کرد پس سریع‌تر از من وارد ساختمان شد و پشت سر هم به سرعت از پله‌ها بالا رفتیم؛ البته سرعت او بیشتر بود و از دامنه‌ی دیدم دور شد. وقتی به در کلاسمان رسیدیم که همان کلاسی است که نیکیتا قبل از من آنجا کلاس دارد و استادشان بدل سعید جلیلی است، دیدم که مثل همیشه هنوز کلاسشان تمام نشده است و مجبور شدیم چند دقیقه منتظر بمانیم؛ روشن به ته راهرو رفت و من همانطور پشت در ماندم.سرکلاس استاد پنج واحدی آخرین بخش درس شنبه را مرور کرد که باعث شد آن قسمتی را که متوجه نشده بودم را بفهمم و علاوه بر آن موضوع دیگر را هم فهمیدم؛ اینکه روشن وقتی سرکلاس خنده‌اش می‌گیرد سریع دستش را می‌گذارد روی صورتش و جدی می‌شود.یادتان باشد چهارشنبه‌ی هفته‌ی بعدی کوییز یک نمره‌ای داریم؛ از بحث تئوری و نرم‌افزار و به لطف آن آقا پسری که استاد را سئوال پیچ کرد تا فلسفه‌ی آن قطعه کد آماده را توضیح دهد و استاد هم برخلاف میل باطنیش، بحثی که چهارسال بود که سرکلاس‌ها دیگر نمی‌گفت را کرد و گفت از که آن بخش هم ممکن است سئوال بیاید. خیلی ممنون.ناهار قورمه‌سبزی داشتیم؛ الان اصلا یادم نیست که املای درستش قرمه است یا قورمه؟ قبلش فکر می‌کردم که مثل سری قبل خیلی بدمزه باید باشد اما سورپرایز شدم(یا سوپرایز؟)؛ مثل اینکه سرآشپز با ما آشتی کرده است!مثل همه‌ی شنبه‌ها و دوشنبه‌ها، استرس کلاس استاد شهید زنده را داشتم و برای بار چندم مطالب جلسه‌ی قبل را مرور کردم و بله! دیدی دلشوره‌هام بیجا نبودن؟! البته یک خوبی که کوییزهای خود استاد دارند این است که خودش جواب را در بین راهنمایی‌هایش می‌گوید. من بعد از دیدن دستیار آموزشی‌اش، آقای علی‌القاعده، فهمیدم اینکه درس را متوجه می‌شوم، معجزه‌ی شهید زنده است نه عقل و شعور من! استاد کلاس را نیم ساعت زودتر تعطیل کرد؛ الحق که برگزیده‌ی خداست.رفتم و ضدآفتابم را تمدید کردم و آبی به سر و صورتم زدم و آماده شدم برای اینکه دوساعت استاد استاندارد بیاید و خرامان خرامان راه برود و به یک زبان دیگر حرف بزندو خاطره‌های بامزه تعریف کند و من حتی یک کلمه‌اش را هم نفهمم.اما امروز فرق می‌کرد؛ خیلی خوب همه‌چیز را توضیح داد و من تقریبا هشتاد درصد مطالب را فهمیدم؛ بنازم! کمی از روحیه‌ی همکلاسی‌هایم و خود استاد اگر بخواهم بگویم این است که وقتی استاد داشت خاطره‌ی مرگ یکی از دانشجویان اینجا را در کانادا می‌گفت، همه‌ی کلاس خندیدند(به جز من که دستم را گذاشته بودم روی صورتم و وحشت‌زده به بقیه نگاه می‌کردم).و در نهایت، از ساعت ده و نیم تا پنج بعد از ظهر کلاس‌هایم تمام شدند و من به سمت خوابگاه، مثل تبعید شدگان بازگشته به وطن، پرواز کردم.تا ساعت یک بیدار بودم و درس می‌خواندم(ساعت دوازده شروع به درس خواندن کردم) و تا قبلش هم با نیکیتا حرف‌هایی زدیم که احتمالا هیچ‌کداممان هیچ‌کجا نمی‌توانیم برای کسی تعریف کنیم و البته درس‌های نیکیتا را مسخره کردیم(با خودش). در طول مدت درس خواندنم به یک آهنگ شاهکار رسیدم که اسمش شهر درندشت از محسن یگانه است و از آن موقع تا الان آهنگ دیگری گوش ندادم.من تیکه‌های عشقتو رو تلی از خاطره‌هاش سوزوندم و منتظرم طوفان که شد خاکستراش!صبح امروز خواب ماندم اما نترسید! به موقع رسیدم(صبحانه نخوردم).استاد مواد در طول کلاس مثل همیشه نبود و شوخی نمی‌کرد و مدام بین صحبت‌هایش مکث می‌کرد و سئوالی را به بحث‌های فلسفی می‌کشاند. آخرش که سفره‌ی دلش را برای ما آدم‌های بی‌جنبه باز کرد فهمیدیم که یکی از زیردستانش مشتری را دزدیده است و استاد هم در فکر است که با این آدم باید چکار کند؟الان که می‌میری براش ولی یه جایی آخراش، میفته از سرت هواش؛ میبینمت صبر داشته باش.نکته‌ی مثبت کلاس استاد بروجردی جای خوبی بود که برای نشستن پیدا کردم و با کیفیت زیاد همه‌ی مطالب درس را دنبال کردم.ناهار، تجربه‌ی جالبی نبود؛ ساندویچ کوچک سوسیس یخ با سیب زمینی له شده بود. سیر نشدم و دیگر تکرار نخواهد شد.بعد از خرید ما یحتاجی مثل شیرکاکائو و شیرموز و شیر پرچرب، با کتفی که از حمل کردن پلاستیک سنگین خریدهایم درد می‌کرد، به خوابگاه برگشتم.و خوابی که قرار بود یک ساعت و نیم باشد، سه ساعت و نیم طول کشید.بعد که بیدار شدم، بسته‌ی پستی برایم آمد و اینجا رو داشته باشید(برای آقای داجس):واااااااااااااااااااااای!آخجووووووووووووووووونمیییییییییییییییییییییی!هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا!بی‌نظیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییره!خدایا شکررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررت!ممنوووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووون!عالییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییه!آره دیگه.مشغول درس خواندن و نوشتن ضرب‌الاجل‌های شدم و هم‌اتاقی‌هایم همه‌شان با هم تصمیم گرفتند بروند بیرون.من هم ضرب‌الجلم را تمام کردم و مشغول یوتیوب‌گردی شدم و برنامه‌ام این است که بعد از انتشار این پست دوباره برگردم پای درس چون میگن اگه شل بگیری سفت می‌خوری و منم میخوام که سفت بگیرم تا شل بخورم(مستم به خدا).هم‌اتاقی‌هایم تازه برگشتند و باید بروم ببینم کجا رفتند و چه خبر بوده؟ولی شما فردا می‌فهمید.یادم رفت بگویم روشن به یکی از پیام‌های من در گروه ری‌اکت عالی بود، داد و به هم‌گروهی‌ام نه! این چه معنی‌ای می‌تواند داشته باشد؟!Blurry_FaceBlurry_FaceWed, 14 Oct 2026 00:18:55 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/ولی-من-مواد-شریفو-میاوردم-ijj2xfnkp4izساعت پنج صبح که آلارم گوشی‌ام زنگ خورد، فکرش را هم نمی‌کردم ساعت ده و نیم شب بخواهم چنین چیزهایی را بنویسم! قبل از هر چیزی بگویم که چشم‌هایم را از خستگی به زور باز نگه داشتم و وقتی پلک می‌زنم دوست ندارم چشم‌هایم را باز کنم. حیرت‌انگیز است!آلارم را خاموش کردم و یک‌ساعت بعدش از خواب پریدم و توانستم یک‌ساعت درس بخوانم قبل از کوییز که باید بگویم مثمر ثمر نبود؛ یک سوال از سه سوال را اشتباه متوجه شدم و از قضا آن یک سوال دو قسمتی بود. قسمت جالب صبح تحلیل‌های رفتاری کاملا جدی من با نیکیتا در حالی که داشتم قهقهه می‌زدم در مورد آدم‌هایی که می‌دانند لاغرند بود؛ می‌گفتم آنها ناخودآگاه دستشان را روی شکم‌شان می‌گذارند؛ مثل علی‌کوچولو. و گفتم اینکه آنها می‌دانند لاغرند در تمام ابعاد زندگیشان تاثیر می‌گذارد حتی رو مدل راه رفتن و چت کردنشان و مدام در حال صاف کردن لباس‌شان و بعضا بالا کشیدن شلوارشان هستند؛ در مورد این مسئله، دوست جدید نیکیتا موقع ناهار نظراتی را بیان کرد که نمی‌توانم درموردش حتی فکر کنم چه برسد به نوشتن! برخلاف اینکه نصف کوییز را بر باد دادم اما حس خوبی درموردش دارم چرا که روش حل آن مدل سئوال‌ها را فهمیدم. ادامه‌ی کلاس استاد مواد مثل همیشه بامزه بود و چندبار خندیدم اما الان دقیقا یادم نیست به خاطر چی بود؟!الان یادم آمد اما حال نوشتنش را ندارم. آخر هفته برای حاضران ان شا الله اگر خاطرم باشد تعریف می‌کنم. کلاس بعدی کلاس استاد بروجردی بود که چون آن دختر ردیف جلویی نگذاشت که کنارش بنشینم و گفت که جای کسیه و در آخر هم کسی آنجا ننشست مجبور شدم به آخر کلاس بروم و استاد همه‌ی گفته‌های مرا درمورد بزرگ و پررنگ نوشتن را فراموش کرده بود و من هم خجالت کشیدم دوباره این موضوع را متذکر شوم. در مورد استاد بروجردی باید بگویم که او یک مهربانِ جدی و با ملاحظه است و در کانال و گروه‌های درسی کلاسش مطالب خارج از درس و تکمیلی زیادی می‌گذارد؛ دوست دارم برایش نامه بنویسم و بعد از تشکر از او برای تدریس بی‌بدیلش از او خواهش کنم که بزرگ‌تر و پررنگ‌تر بنویسد. بعد از یک ناهار مفصل به همراه نیکیتا و دوست جدیدش و کباب با فلفل تند و گوجه و پلو و برنج زعفرانی و بحث در مورد نظریاتم در مورد آدم‌هایی که می‌دانند لاغرند با دوست جدید نیکیتا، سر کلاس استاد زائر رفتم و تمام یک‌ساعت و نیم را در گوشی و بازی‌های آفلاین گذراندم. بعد از کلاس من و نیکیتا همدیگر را پیدا کردیم و منتظر آقا پسری که قرار بود کتابش را بهش برگردانم ماندیم و من وقتی داشتم به نیکیتا می‌گفتم: حاجی من اصلا یادم نیست قیافه‌ی پسره‌ رو. از صد متری آن پسر را شناسایی کردم و کتاب را به او برگرداندم و برای علاقه‌مندان، باید بگویم که چشم‌هایش سبز بود و تا کتاب را به او دادم فرار کرد و خنده‌ام گرفت. من و نیکیتا تصمیم گرفتیم برویم به یکی از پارک‌هایی که تا قبل از رفتن نمی‌دانستیم می‌تواند در عین خلوتی انقدر مرموز و وحشتناک به نظر برسد. هم در رفت و هم در برگشت مترو خیلی شلوغ بود و در راه برگشت، این شلوغی باعث شد من اشتباهی روی پای یک خانم پیر اما موجه که من و نیکیتا تخمین می‌زدیم باید مدیر جایی باشد و آدم حسابی‌ای چیزی، پا گذاشتم و خیلی معذرت‌خواهی کردم. اما شلوغی باعث نشد من و نیکیتا در مورد آن دوست سابقمان که احتمالا پیش فرض ذهنش این بوده که مهندسی علم و مواد دانشگاه شریف را با رتبه‌ی ۱۲۳۵۵۶۷۸۹۷۶۵۴۳۴۵۶۷۸۹۲۳۴۵۶۷۶ می‌آورده است صحبت نکنیم. فکر می‌کنم حداقل سی بار نیکیتا با لحن او گفت: ولی من مواد شریفو میاوردم... از مترو تا مقصد کمی پیاده‌روی داشت و ما درباره دانشگاه تهران حرف زدیم که اگر بخواهم آنها را بنویسم باعث نفرت‌پراکنی می‌شود؛) در پارک هم رفتار انواع آدم‌های مختلف را تحلیل کردیم و خیلی زود هم برگشتیم تا انواع آدم‌های مختلف ما را خفت نکنند. در راه برگشت در مورد اهداف‌ والای زندگی صحبت کردیم و پیراشکی خریدیم. دیگر چیزی برای نوشتن به ذهنم نمی‌رسد؛ خیلی خوابم می‌آید. Blurry_FaceBlurry_FaceSun, 11 Oct 2026 23:22:36 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/بهتر-از-این-نمی-شد-fsxzvt7qgv41طبق صحبت‌هایی که با سامانتا داشتم قرار بر این شد که از این به بعد مثبت‌اندیش و خونسرد باشم و به اصطلاح، ولیش کنم! و با توجه به این مسئله که سامانتا از هرگونه طنزی حمایت می‌کند، این شما و این متد جدید من برای نوشتن در مورد وقایع اتفاقیه. سامانتا! اگر داری این متن را می‌خوانی، بحث سیاسی‌ای که دیشب در ماشین داشتیم هنوز تمام نشده‌ است و آخر هفته ان‌شاالله پرانرژی‌تر و پرمحتواتر و آرمانگراتر و بامزه‌تر برمی‌گردم.دیشب با نیکیتا نقطه‌بازی کردم و حتی با اینکه او به روش‌های غیرقانونی و جادوی سیاه، برای بردن رو آورد، من بردم. بله سامانتا جانم! ما دوباره تا ساعت دو نصفه‌شب بیدار بودیم و درس می‌خواندیم و به موضوعات بی‌مزه، درحد گریه کردن می‌خندیدیم و نمی‌توانستیم حرف بزنیم یا حتی به همدیگر نگاه کنیم. حتی صبح هم که بیدار شدیم و سرکلاس‌ها و در راه رفت و برگشت از دانشگاه هم وقتی به آن موضوع بی‌مزه فکر می‌کردم خنده‌ام می‌گرفت. دفتر نقاشی‌ای که جزوه‌ی همه‌ی درس‌هایم را در آن می‌نوشتم تمام شد؛ به همراه تمام خودکارهای نوک نمدی‌ام. در حال حاضر در سررسید کوچکی که نمی‌دانم چرا بین آن همه دفتر خوبی که در خانه داشتم، آن را آوردم می‌نویسم. امروز از یک تا شانزده فروردین نوشتم. عالی است. کلاس اولم حل تمرین بود و نمی‌دانم به خاطر تعداد کم حاضرین بود یا اینکه من ردیف اول نشسته بودم اما علی کوچولو سئوال که می‌پرسید به من نگاه می‌کرد تا جواب بدهم و البته من هم جواب بعضی از سئوال‌ها را می‌دادم اما وقتی ایده‌ی خاصی نداشتم خودم را مشغول به تنظیم صندلی‌ام نشان می‌دادم تا دنبال جواب از دهان شخص دیگری بگردد. خیلی جالب است که می‌تواند سئوال‌های دانشگاهی را با روش‌هایی شبیه روش‌های کنکوری حل کند. من تا قبل از دیدن حل تمرین‌هایش فکر می‌کردم که حل سئوال در دانشگاه یعنی خرحمال‌کاری ولی او طوری سئوال‌ها را حل می‌کند که واااو. کلاس بعدی، استاد پنج واحدی به همراه دستیار آموزشی‌اش آمدند از ثانیه‌ی اول تا آخر را درس داد و در آخر هم تمرین داد تا در خانه حل کنیم در حالی که قرار بود بیست دقیقه زودتر بگذارد برویم پی کارمان. دیگر یک ربع آخر به هیچ چیزی به جز ناهار سلف که پیتزا بود فکر نمی‌کردم و سرم گیج می‌رفت و حس می‌کنم مهم‌ترین قسمت درس را از دست دادم. بهتر از این نمی‌شود. پس از خوردن بهترین ناهاری که از شروع تحصیل در این دانشگاه خورده بودم پیش نیکیتا و دوست جدیدش رفتم و عکسی که از تخته گرفته بودم و خیلی اتفاقی دستیار آموزشی استاد پنج واحدی که به او از این به بعد روشن خواهم گفت، در عکس افتاده بود را نشان دادم و نیکیتا با صدای خیلی بلند گفت: این همونه که شبیه میمونه؟ گفتم: نه بابا! گفت: ازش خوشت میاد؟ گفتم: نه عزیزم! و بعد پشیمان شدم از اینکه بحث روشن را در مکان عمومی پیش نیکیتا مطرح کردم. بار آخرم بود. معذب‌کننده‌تر از این نمی‌توانست باشد. خدایا شکرت. با استرس به سمت کلاس استاد شهید زنده رفتم؛ در حالی که نمی‌دانستم می‌خواهد کوییز بگیرد یا نه. نگرفت. برگشتم و یک ساعت خوابیدم که می‌توانم جزو سنگین‌ترین و عمیق‌ترین خواب‌هایم طبقه‌بندی‌اش کنم و حتی بعد از آب زدن به دست و صورتم و پیاده‌روی تا دانشکده، هنوز خوابم نپریده بود. یک نکته‌ی بامزه در مورد قیافه‌ی دانشکده‌ام: خیلی شبیه سازمان‌های مافیایی است. یعنی اگر بخواهم یک لوکیشن برای فیلمبرداری یک فیلم مافیایی انتخاب کنم، دانشکده‌ام را انتخاب می‌کنم. جدا خیلی لذت می‌برم وقتی در دانشکده راه می‌روم. دستیار آموزشی استاد شهید زنده، مثل خودش حرف می‌زد و در انتقال مطالب قدرتی کم‌تر از عراقچی در مذاکره داشت! تمام تلاشش را می‌کرد تا ما چیزی نفهمیم. من خیلی سعی کردم تا با پرسیدن سئوال، بفهمم که موضوع درمورد چیست اما به سختی شکست خوردم. شرایط بی‌نظیر است. موقع برگشت از کلاس آخرم هم طبق معمول روشن را دیدم که تنها ایستاده بود و طبق معمول سرش در گوشی بود. و وقتی داشتم از پله‌های دانشکده پایین می‌آمدم، سامورایی را دیدم که طبق معمول با یک گله از دوستانش بود. فردا قطعا کوییز دارم اما خیلی خسته هستم برای درس خواندن؛ فرح‌بخش است. برنامه‌ام خوابیدن و صبح زود بیدار شدن و درس خواندن است اما تو فردا می‌فهمی که من چقدر به برنامه‌ام متعهد هستم. پ.ن: عکس‌ گل‌ها برای انتشار حس مثبت‌اندیشی هستند. Blurry_FaceBlurry_FaceSat, 10 Oct 2026 22:00:16 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/زنده-باد-روز-وصال-دوستداران-nmipvwkfkl4yسه شنبه تا نصفه‌شب عشق ابدی دیدیم و رفتارهایشان را تحلیل کردیم و صبح ساعت هفت با شنیدن آلارم گوشیم دلم می‌خواست سرمو بکوبم تو دیوار؛ هوا خیلی سرد بود و بیرون آمدن از تخت، آن هم تخت من که تخت بالایی است واقعا از حل کردن هر سه کوییزی که چهارشنبه داشتم سخت‌تر بود.تربیت بدنی عالی بود(ورزش نکردیم) و کاش همیشه همینجوری باشد(غیرممکنه)؛ تایم کلاس کلا پانزده دقیقه بود و همه لباس‌هایشان را عوض کردند به جز من و خیلی جالب بود که مربی گفت این جلسه ورزش نمی‌کنیم و در حالی که همه ناراحت شدند و در حال پوشیدن لبا‌س‌های بیرونی‌شان بودند من شادمان برگشتم خوابگاه و یک‌ساعت خوابیدم و بعد از کمی درس‌ خواندن دوباره آماده شدم و با کوله بار سنگینی از لپ‌تاپ راهی دانشگاه شدم(در آخر هم لازم نبود لپ‌تاپ را ببرم)جوری که لپ‌تاپم سنگین و قدیمی است:کوییز استاد پنج واحدی خیلی راحت و خوب بود و بخش تحلیل‌اش را در تایم کلاس با ماشین حساب انجام دادم و بخش نموداری‌اش را همانطور که استاد اجازه داد در خانه‌ی سامانتا و نمی‌خواهم در مورد سطح هوش اکابر حرف بزنم که کل مدت کوییز صفحه‌اش سفید بود(یه لحظه نگاهم به برگه‌اش خورد)؛ خدا به من صبر بدهد.کلاس بعدی، دستیار آموزشی استاد مواد آمد که من تا قبل از آمدن نمره‌های دوتا کوییز به او علی کوچولو خواهم گفت ولی بعد از آن ممکن است به میمون تغییر نام پیدا کند؛ حالا کی ضرر می‌کنه؟و بعد از یک هفته انتظار، بالاخر کلاس‌هایم تمام شد وبوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی ریگ آموی و درشتی راه او زیر پایم پرنیان آید همی آب جیحون از نشاط روی دوست خنگ ما را تا میان آید همی ای بخارا! شاد باش و دیر زی میر زی تو شادمان آید همی میر ماه است و بخارا آسمان ماه سوی آسمان آید همی میر سرو است و بخارا بوستان سرو سوی بوستان آید همی آفرین و مدح سود آید همی گر به گنج اندر زیان آید همی در کل مدت سفرم با مترو هندزفری در گوشم بود و احتمالا به قیافه‌ی جدی و متفکرم نمی‌خورده است که در حال گوش دادن به چنین آهنگ‌های مبتذلی بوده باشم.وای! تو پارتی! ما، زدیم قاطیمامان بهار از مترو آمد دنبالم و به او گفتم که امروز انقدر سخت و خسته‌کننده بود که عصاره‌ی جانم کشیده شده است.و نکته‌ی اخلاقی این پست این است که بعد از کوییزها و درس‌های سنگین و سحرخیزی اجباری و تنهایی کشیدن کثیر و باران‌های پاییزی و غذای سلف و ساندویچ‌ مرغ انار و گردوی بدمزه و نوشابه‌هایی که باز نمی‌شوند و شیرطالبی‌هایی که مزه شیر و شکر می‌دهند و شب‌بیداری و خلاصه بگویم: بعد از رنج بردن بسیار، تو هم بالاخره به سامانتای خودت می‌رسی و او با تمام خستگی‌اش به حرف‌هایت گوش خواهد داد.Blurry_FaceBlurry_FaceThu, 08 Oct 2026 17:23:27 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/درود-بر-سه-شنبه-و-مرگ-بر-تنهایی-x5e4chd8wfgx‌دیشب تا ساعت دو سه نفری بیدار بودیم و روی یک مسئله‌ی درسی فکر می‌کردیم(آن‌ها ایده می‌دادند و من تحقیرشان می‌کردم). به نیکیتا گفتم تو مثل مامانایی مسئله رو حل می‌کنی که بعد بچه‌شون گریه می‌کنه و میگه: ولی خانوممون یه جور دیگه گفته! این روش قدیمیه. در آخر مسئله را به جپت دادم و روش حل کردن او ترکیبی از روش‌هایی بود که چندساعت اخیر را به مسخره کردنشان گذرانده بودم. خدا کوییز فردا را بخیر کند. امروز سرکلاس استاد مواد خیلی خندیدیدم اما به شما چیزی درباره‌اش نمی‌گویم به چند دلیل: ۱-دلتان بسوزد به ما خیلی خوش گذشت و شما هیچ‌گاه نمی‌فهمید که استادی که فردا کوییزش باعث گریه‌ و الان باعث یخ کردن دست‌هایم می‌شود، امروز چقدر بامزه بود. ۲-عمده‌ی جوک‌ها و شوخی‌هایش را از یاد برده‌ام. شرم باد. ۳- انقدر استرس دارم و ومضطرب هستم که اصلا حال نوشتن چیزهای خوب را ندارم. ۴-امروز خیلی غمگینم. ۵-ساندویچ مرغ و گردویی که گرفتم خیلی بدمزه است. باید تمرکزم را بگذارم روی تمام کردنش. و جدای از این‌ها...ببینید کی امروز نطقش سر دوتا کلاسی که داشته باز شده و دوتا جمله به اساتید گفته؟! سرکلاس اولم که استاد مواد بود از او خواستم یک مبحث را دوباره توضیح دهد و سرکلاس استاد بروجردی چون ته کلاس نشسته بودم و او خیلی کم‌رنگ و کوچک می‌نوشت، جلوی دویست نفر دستم را بلند کردم و وقتی اجازه‌ی صحبت داد بلند شدم و با صدای بلند، نه مثل صدایم سرکلاس استاد مواد که گرفته و میومیویی بود، گفتم که: بخشید میشه یکم پررنگ‌تر و بزرگ‌تر بنویسید؟ و واقعا خیلی تاثیرگذار بود و استاد تمام نوشته‌هایش را پاک کرد و بزرگ‌تر نوشت. بهترین استاد تمام دوران‌ها. در نوع خودش موفقیت بی‌نظیری بود. بعد رفتم سلف و طبق معمول هرچه به نیکیتا پیام دادم که: حاجی کجایی؟ او جواب نداد. به هرحال حتما سرش با دوست جدیدش گرم بوده؛ ایشالا که خوشبخت بشن. ناهار را در تنهایی مطلق خوردم درحالی که هیچ‌کس در سلف تنها نبود(همراه اول) و تنها هم برگشتم و کسی نبود که کیفم را بیاورد و مجبور شدم خودم با دستای کوچولوم کیفم را بیاورم. یک نکته‌ی جالب هنگام پیاده‌روی اگر شما هم مثل من از تغییر مسیر دادن برای عبور سایر رهگذران خسته شده‌اید و دوست دارید در همان قسمت پیاده‌رو که سایه است به راهتان ادامه بدهید: اگر پایین را نگاه کنید نفر روبرویی مجبور به تغییر مسیر می‌شود. به عنوان مثال من از وقتی این موضوع را کشف کرده‌ام به صورت انتخابی تغییر مسیر می‌دهم: برای بچه‌های کوچک، پیرزن‌ها و مردهای مشکوک به خفت‌گیری. صبح که داشتم به طرف دانشکده می‌رفتم با خودم گفتم: الان باز دوباره از کنار سامورایی رد می‌شوم ولی در کمال تعجب این اتفاق نیفتاد. دو احتمال وجود دارد: ۱-یا انقدر خوب انتخاب واحد کرده که مجبور نیست نه صبح در دانشکده باشد. ۲-یا انقدر بد انتخاب واحد کرده که ساعت هشت یا زودتر کلاس دارد.هنگام برگشت هم باز او را ندیدم. دوباره دو سناریو محتمل است:۱-یا انقدر خوب انتخاب واحد کرده که حتی ساعت ده و نیم هم کلاس ندارد. ۲-یا انقدر بد انتخاب واحد کرده که تا ساعت ده و نیم سرکلاس است. بعد که به خوابگاه برگشتم یادم رفت که کسی در اتاق نیست و باید کلید بگیرم و بنابراین دوبار رفتم و برگشتم و جالب این بود که هم‌اتاقی فیلم‌بازم فکر کرده بود که کسی در اتاق نیست و کلی‌وقت داشته دنبال کلید می‌گشته. یاه یاه یاه. حدود یک‌ساعت و نیم خوابیدم و در این فاصله دو هم‌اتاقی دیگرم هم آمدند و چون خواب بودم هیچکدام متوجه حضور من نشدند تا اینکه نیکیتا وارد اتاق شد و چراغ را روشن کرد و من هم روی تخت نشستم و او که داشت سراغ من را می‌گرفت و به حافظه‌اش برای فهمیدن برنامه درسی من رجوع می‌کرد و می‌گفت که: فکر کنم تا ساعت چهار کلاس داره نه؟‌ من را دید و گرخید. الان هم فقط من و هم‌اتاقی فیلم‌بازم در خوابگاهیم و آن دونفر برگشتند به شهر و دیارشان و فقط من هستم که فردا ساعت هشت و نیم صبح تربیت‌بدنی دارم و دوتا کوییز و تازه هیچ دوستی هم ندارم؛ از هیچ طیف و جنسی. من:من و نیکیتا امروز یاد گذشته‌ها کردیم و دبیر ریاضی و حسابان۱ را به خاطر آوردیم(خانوم ص)؛ برای من به شخصه خانوم ص کسی بود که باعث شد ریاضی را واقعا متوجه بشوم و فکر می‌کنم تنها معلمی بود که من و دوست‌هایم همه متفق‌القول بودیم که بهترین و جالب‌ترین و مهربان‌ترین دبیر دوران دبیرستانمان بود. وقتی به دانشگاه آمدم به دلیل اینکه در طول سال دوازدهم خیلی مدیر و معاون دبیرستانم مرا رنجانده بودند دیگر با کسی در کادر مدرسه در ارتباط نبودم که بگویم چه شد و کجا قبول شدم و فلان، ولی همیشه دنبال موقعیت یا روز به خصوصی بودم که به خانوم ص پیام بدهم و طبق معمول یادم می‌رفت و در زمان یا مکان اشتباهی به یاد می‌آوردم. نوشتن این پست‌ها بهانه‌ای شد تا این پست را برایش بفرستم و بگویم که همیشه دعاگویش خواهم بود و هیچ‌گاه فراموشش نخواهم کرد. امیدوارم از پست‌هایم خوشش بیاید. باید بروم و درس بخوانم. حتی با اینکه تنهاترین آدم دانشگاهمان هستم. حتی با اینکه خوابم به هم‌ریخته و صبح‌ها شنیدن صدای آلارم گوشی‌ام وحشتناک‌ترین اتفاق هرروز است. حتی با اینکه از خانه دورم. حتی با اینکه می‌دانم فردا هم دوباره کوییز‌ها را خراب می‌کنم و دست از پا درازتر برمی‌گردم خوابگاه و وسایلم را جمع می‌کنم و می‌روم پیش سامانتا و به او نمی‌گویم که احمق‌ترین آدم دانشکده من هستم چون قلب کوچکش می‌شکند. درمورد سامانتا باید بگویم که مطمئن هستم وقتی پست‌هایم را برایش بخوانم واکنش خاصی نشان نخواهد داد؛ همانطور که وقتی داشتم اساتیدم را با نهایت خلاقیتم بهش معرفی می‌کردم واکنش خاصی نشان نداد. سامانتا! بهم ثابت کن که مثل باقی تحلیل‌هایم، این یکی هم اشتباه است؛)منتظر هم‌اتاقی فیلم‌بازم هستم تا برگردد و بگوید از اسمی که برایش انتخاب کردم راضی است یا نه تا بتوانم پستم را منتشر کنم. خیلی دوست دارم پست‌هایم را به همکلاسی‌های دانشگاهم نشان بدهم و بگویم: ببین چقدر قشنگ نوشتم! چه قلمی دارم! دست مریزاد! ولی نمی‌توانم چون احتمالا دستگیر می‌شوم یا اخراج و منفور ولی نکته‌ي مثبتش این است که حداقل اکابر می‌فهمد چقدر از او بدم می‌آید و گروهش را عوض می‌کند و من در آخرین ثانیه‌ی حضورم در این دانشگاه لعنتی، یک نفس راحتی می‌کشم. باید بروم نوشابه‌ی شامم را در یخچال بگذارم؛ کنار دو نوشابه‌ی دیگری که آنها را هم نتوانستم با دست‌های کوچکم باز کنم. فردا هر سه را به خانه‌ی سامانتا می‌برم به عنوان غرائم جنگی. نمی‌دانم هم‌اتاقی فیلم‌بازم کجا رفته و کی برمی‌گردد و من که نمی‌توانم همینطوری به مهمل‌سرایی ادامه بدهم؛ بنابراین همین‌جا کفایت مذاکرات را اعلام می‌کنم و می‌روم تا به ادامه‌ی استرس کشیدن و کاری نکردنم برسم. خدا یار و نگهدارتون. Blurry_FaceBlurry_FaceTue, 06 Oct 2026 21:58:54 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/الهی-صبح-روز-بعد-را-نبینی-jh1hubriksqeالان که دارم این متن را می‌نویسم، در سلف دانشگاه در حال نخوردن خورش فسنجان هستم و قرار است در ادامه توضیح دهم که چرا دیروز ننوشتم چه خبر بود؟اکابر در میز روبرو نشسته و یک ثانیه هم دست از نکاه کردن به من بر‌نمی‌دارد و حتی دستش را هم برایم تکان می‌دهد اما من به او توجه نمی‌کنم؛ حالم به هم می‌خورد ازش؛ در واقع عنوان این پست را تقدیم به او می‌کنم؛ با نفرتی بی‌پایان.به خدا می‌گویم: حالا که من اکابر همگروهی شدم به اندازه‌ای برایم سنگین است که دیگر هیچ اتفاق بدی در طول ترم نباید برایم بیفتد.آبریزش بینی یادگاری مریضی هفته قبل است و اینجوری است که: الان خوبم ولی یک ثانیه بعد ممکن است بهمن بیاید و خفه شوم.نکته قابل ذکر بعدی این است که ظاهرا وحشتناک‌ترین هم‌دوره‌ای‌های دنیا را در بین دانشکده‌مان دارم؛ هرچقدر هم تلاش کنم هم‌رنگ آنها شوم، در بیشعوری، آنها سرآمد دانشگاه هستند؛ علی برکت الله. حالا شاید بپرسی از چه نظر وحشتناک هستند؟ و باید بگویم؛ از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود.الان سرکلاس بهترین استاد دنیا هستم که همین حالا گفت حتی نیاز نیست سرکلاسش وقتی وارد می‌شود از جایمان بلند شویم.حدود یک ساعت از وقتی کلاس شروع شده می‌گذرد و مثل اینکه لازم است یک اسم جدید برای استاد این درس انتخاب کنم.خطاب به بهترین استاد دنیای سابق! تو نباید بر اساس دانسته‌های ردیف اول یعنی همان سه نفری که یک پیش‌مطالعه‌ای روی درست داشته‌اند، درس بدهی. اینکه کسی در حین درس از تو سوال نمی‌پرسد به خاطر این است که هیچ‌کس نفهمیده تو درباره چه موضوعی داری صحبت می‌کنی؟! خلاصه که امروز سر کلاست تجربه‌ی جالبی نداشتم و حتی بعد از یک ساعت سرم گیج می‌رفت و تار می‌دیدم. الان که دارم می‌نویسم هم‌اتاقی‌هایم بلند بلند دارند حرف می‌زنند و نمی‌توانم توصیفات خلاقانه‌ای درباره کلاست بنویسم تا عمق فاجعه را بفهمی. زین پس تو را استاد استاندارد صدا می‌زنم نه به خاطر شیوه‌ی کلاسداری‌ات، بلکه به خاطر اینکه این کلمه را خیلی بامزه ادا می‌کنی. و اما درباره‌ی کلاس قبلی؛ کلاس استاد شهید زنده! استاد وارد شد و بعد از یک سلام الکی، سریع رفت سراغ ماژیک و سوال را روی تخته نوشت و گفت که: کوییز دوم! در این بین اضافه کنم که: درحال گوش دادن با صدای بلند به آهنگ قطعا غیرمجاز پارتی از تاک داون هستم(توصیه نمی‌شود.) که بتوانم تمرکز کنم ولی ظاهرا روش اشتباهی را انتخاب کردم چرا که نمی‌توانم دست از فکر کردن به متن آهنگ بردارم مخصوصا اونجاش که میگه: تو شبیه حیفایی و منم طرفدار لبنانم. از این به بعد تکه‌های آهنگ‌هایی که گوش می‌دهم را داخل این باکس‌ها می‌نویسم. بله داشتم تعریف می‌کردم. و بعد از نوشتن سوال کوییز گفت که: یه دیقه وقت دارید. ۵۹، ۵۸، ... صادقانه بگویم که من آمادگی لازم را نداشتم و از یک سوال سه قسمتی، دو قسمت را نوشتم؛ البته به صورتی که نصف مسئله را ذهنی حل کردم و ممکن است نمره‌ی آن دو قسمت را هم نگیرم وقتی هم که کلاس تمام شد به طرف میز استاد رفتم تا سوالی از قسمت آخر درس بپرسم، همراه با من، ده نره خر دیگر هم به طرف میز استاد هجوم بردند و تعداد انقدر بالا رفت که ترجیح دادم ابتدای جلسه‌ی بعد سوالم را مطرح کنم. این هم از این. یه موقعم اگه ددی زنگ زد، با سیسیا دورهمیم من. تو واسم یه دو سه تا بچه هم بیاری که خدا بده برکت.و حالا که داریم دنده عقب می‌رویم، بهتر است سری هم به اتفاقات کلاس استاد پنج واحدی بزنیم و هنرنمایی‌های اکابر که آخر سر من را هم بر باد می‌دهد: اول از همه که استاد گفت چهارشنبه کوییز داریم(هم از نرم‌افزار و هم از مسائل تئوری این جلسه و جلسه قبل) و بعد هم از جزوه سوالی داد که حل کنیم و بعد اکابر که ردیف اول نشسته بود شروع کرد به استفاده از هوش مصنوعی(که استاد، استفاده از آن را حرام اعلام کرده بود.) چون خودش یک احمق طبیعی است و وقتی استاد فهمید و گفت که تمامش کند او بس نکرد و بعد از تحقیر شدن توسط استاد و هزار بار شنیدن اینکه: بذار کنار. هم تمام نکرد آن بازی کثیف را و در آخر هم برگه را گذاشت روی میز استاد و استاد هم گفت که: این تنها برگه‌ای است که صحیحش نمی‌کنم. چرا من ناراحتم؟ چون اکابر همگروهی من است و به خاطر اینکه اولین مواجهه استاد با او اینچنین بوده است قطعا روی نگاهش به کار گروهی ما تاثیر می‌گذارد. از دهنم آتیش میاد زیرش بگیری فندکو.به نیکیتا گفتم من بدبخت‌ترین آدم این دانشگاه هستم. وقتی برگشتم خوابگاه بلند بلند به زمین و زمان فحاشی کردم که یقینا نمی‌توانم اینجا و هیچ کجای دیگر آنها را بیان کنم. جدا امیدوارم کسی از دانشکده‌مان پست‌های مرا نبیند چرا که روزگارم به اندازه‌ی کافی سیاه هست. خطاب به آنهایی که حس می‌کنند از دانشکده‌ی من هستند و فهمیده‌اند که چه کسی پشت این اکانت است: ببین بچه‌جون! خیلی ناراحت نشو به دو دلیل: ۱- من رو خدا زده. ۲- حتما حقت بوده که درموردت اینطوری نوشتم.و یک حقیقت باورنکردنی در مورد سامورایی: هر موقع من در حال وارد شدن یا خارج شدن از دانشکده هستم او از کنارم رد می‌شود. داداش منظوری داری با دو متر قد؟ امروز دیدم از تمام دوستانش هم قدبلندتر بود. دلم به حال شما خوانندگان می‌سوزد چرا که قسمت‌های مهم این پست پاک شده‌اند. و در آخر هم درمورد دیروز: چرا دیروز چیزی ننوشتم؟ ۱-خیلی خسته بودم و سرم شلوغ بود. ۲-من این اکانت را به خاطر این زدم که برای یک نفر بنویسم چه خبر بوده و دیشب هم به آن یک نفر زنگ زدم و همه‌چیز را تعریف کردم. ۳-یادم رفت و وقتی یادم آمد دیگر خیلی دیر بود و باید می‌خوابیدم و صبح هم آلارمی را که گذاشته بودم تا بلند بشوم و بنویسم را خاموش کردم و خوابیدم. بهم میگه اکس مکساشو بلاک کرده، منو انتخاب؛ ولی تو دایرکت انقلاب کرده، جلو دوربین حجاب.به راستی دیروز چه خبر بود؟ من مست؛ مستِ تکیلا. ندادین چرا ویلا؟اگر یادتان باشد گفته بودم صبحش کوییز دارم و درمورد آن مسئله باید بگویم که زمانش خیلی کم بود که یعنی:و در ادامه‌ی روز هم برگشتم و مایحتاجی برای بقا، امثالِ کارامل ماکیاتو خریدم و دو ساعت خوابیدم و بعد از چند ساعت تلاش برای وصل شدن به فیلترشکن برای انجام پروژه، با نیکیتا یوتیوب گردی کردیم و وقتی چراغ‌ها خاموش بود و می‌خواستم بخوابم، ناگهان سایت وصل شد و پروژه انجام شد! دلم برات تنگ میشه وقتی ساعت هماهنگ میشه.خیلی چیزهای دیگر درمورد این دو سه روز یادم بود که بنویسم اما الان مغزم یاری نمی‌کند و هیچ‌کدام را به خاطر نمی‌آورم. در دانشگاه که راه می‌روم حس می‌کنم همه‌ی آدم‌ها می‌دانند من در ویرگول چه نوشته‌ام و خیلی حس بدی است که نمی‌توانم تشخیص بدهم نوع نگاهشان به خاطر این است که بعد کلاس‌هایم شبیه مرده‌ها به نظر می‌رسم و شبیه زامبی‌ها راه می‌روم یا اینکه صفحه‌ی من در ویرگول را پیدا کرده‌اند و فهمیده‌اند که من هستم و درباره‌شان نوشته‌ام. کارامل ماکیاتویی که خریدم، مزه‌اش خیلی توی ذوقم زد؛ دیگر نمی‌خرمش.شاید هم خریدم. انقد هایم نمی‌دونم رو چیامو.Blurry_FaceBlurry_FaceMon, 05 Oct 2026 20:54:30 +0330https://virgool.ir/@m_68553780/هشت-ساعت-و-پنجاه-و-شش-دقیقه-تا-پایان-دنیا-ee5gckdyqbsyاز آخرین باری که به این فضا آمدم سال‌ها می‌گذرد و دلیل اینکه زودتر برنگشتم این بود که ویرگول برایم حس قبرستان داشت. تمام دوستان و دشمنانم در اینجا رفته‌اند پی زندگی‌هایشان و فکر می‌کردم دلیل اینکه دیگر اینجا نیستند من هستم که تقریبا زودتر از همه رفته بودم و راستش را بخواهی کمی معذب بودم که برگردم و بنویسم؛ مثل وقتی که مجبوری در خانه‌ی آن فامیلتان برای اولین بار بمانی و از خانه که در این تشبیه، همان منطقه‌ی امنم است، دور باشی.اشتباهی طوری القا کردم که انگار عادت دارم از حاشیه‌ی امن خودم بیرون نیایم اما ببخشید! من خیلی وقت است که چیزی به حتی شبیه به حاشیه امن ندارم.دقیقا از روی که وارد این دانشگاهِ لعنتی شدم که احتمالا خیلی از کنکوری‌های ۱۴۰۵ امروز با دیدن رتبه‌هایشان قید آن را زدند؛ معذرت می‌خواهم اما برای حفظ حریم شخصی و اندک خرده دوستانم در این دانشگاه شگفت‌انگیزِ لعنتی، همینقدر درباره دانشگاهم به تو اطلاعات خواهم داد.این صفحه را احداث کردم تا بنویسم امروز در دانشگاه لعنتی‌ام چه خبر بود و فردا و فرداهای پس از آن؛ البته اگر ضرب‌الاجل‌ها و برنامه‌هایی که در آن چند ماهِ مجازی برای زمان حضوری شدن چیده بودم اجازه‌ی استمرار بدهند.نگران نباش! حواسم هست معنی اصطلاحی که چند ثانیه پیش ساختم را بنویسم: اندک خرده دوستان یعنی همان تعداد کمی از آدم‌هایی که کمی با هم سلام علیکی داریم.تمام نام‌هایی که به کار می‌برم ساخته‌ی ذهن مریضم هستند اما خیالتان راحت باشد! اتفاقات کاملا واقعی هستند.خب به نظرم وقتش است که ببینی امروز در دانشگاه لعنتی‌ام چه خبر بود؟!امروز خیلی جالب شروع نشد و حتی جالب هم ادامه نیافت اما درباره‌ی شروعش توضیحی نمی‌نویسم چون با نیکیتا موضوع را حل و فصل کردیم و من دوست ندارم دوباره درموردش فکر کنم.و اما درباره ی ادامه‌ی روز...یعنی زمانی که استاد پنج واحدی گفت که یک همگروهی برای پروژه‌تان انتخاب کنید و یکی از اندک خرده دوستانم که دقیقا کنار من نشسته بود، به طرف دیگری برگشت و مشغول صحبت شد و من هم تعلل کردم و از او نخواستم که با هم همگروهی شویم و این، فرصتی را برای اکابر که من در خفا از او متنفرم ایجاد کرد که بیاید و من را وادار به همگروهی شدن با او بکند و بله! فکر می‌کنم مجبور به حذف ترم باشم.در دانشکده از کنار سامورایی که رد شدم قدم تا پایین شانه‌هایش بود که باعث شد من با حسرت به او نگاه کنم در حالی که احتمالا او اصلا متوجه حضور من هم نشد و حتی شاید اگر قیافه‌ی من را نشانش بدهند اصلا نداند که با من در یک دانشکده درس می‌خواند و چند بار از کنار هم رد شده‌ایم و توجه من به استایل‌های نامتعارفش جلب شده است.نیکیتا برای بار ۱۲۳۴۵۶۹۵۹۴۹۳۹۲ام مشغول لاک زدن روی ناخنش می‌شود تا بتواند ناخن شکسته‌اش را روی انگشتش نگه دارد که به او می‌گویم دیگر وقتش رسیده تا رها کنی و بگذاری که ناخنت برود پی سرنوشتش.یعنی من و نیکیتا یادمان می‌ماند که امروز در انتهای ادامه‌ی ناجالبش، بهترین روز از زمان شروع دانشگاهمان بود؟ یادمان می‌ماند که یک ساعت زیر درختان بلند خوابگاه نشستیم و باران خاکی و اسیدی رویمان می‌ریخت و مثل داستان حضرت ابراهیم، آن قطره‌های خطرناک برایمان حکم شکوفه‌های بهاری را داشت؟ یعنی یادمان می‌ماند که بخشی از مسیر دانشگاه تا خوابگاه را دویدیم؟ یادمان می‌ماند که چایی نبات با کیک شکلاتی خوردیم و درباره معنای دوستی حرف زدم و رندوم‌ترین خاطراتم را تعریف کردم و در تعریف کردن آن‌ها به اصطلاح over share کردم؟ یعنی عکس‌هایی که از گربه‌ها و درخت‌ها گرفتیم را نگه می‌داریم؟دستیار آموزشی استاد پنج واحدی وقتی که برایش تکلیفم را در قالب پی دی افی که در پاورپوینت ساخته بودم، فرستادم در حالی که باید دستنویس تحویلش می‌دادم، جواب سلامم را داد و گفت ممنونم در حالی که من از او باید ممنون می‌بودم که برگ سبز و تحفه‌ی درویشی مرا قبول کرد؛ البته نباید فراموش کرد که تحفه‌ی اصلی خود اوست و بقیه به گرد پایش هم نخواهند رسید؛ حتی سامورایی؛ به هر حال موی بلند تا یک جایی می‌تواند پرچمدار باشد نه تا زمانی که چشم سبز و موی قهوه‌ای و زاویه‌‌ی فک روی کار نیامده باشند!دیگر خیلی دارد دیر می‌شود و فکر کنم نیکیتا هم رفت که بخوابد. زمانی که شروع به نوشتن این متن کردم ساعت چهاردقیقه از نیمه شب گذشته بود و من امروز صبح کوییز استاد مواد دارم که از جلسه‌ی اول کلاسش به ما نسبت به کوییز امروزش هشدار داده بود.باید بخوابم. تو هم باید بخوابی.اما اگر خدا بخواهد فردا برمی‌گردم؛ با دست پر یا خالی؟پ.ن: اگر دوست دارید بدانید چرا این نام کاربری را انتخاب کردم آهنگ stressed out از گروه Twenty One Pilots را گوش بدهید.Blurry_FaceBlurry_FaceSun, 04 Oct 2026 01:22:11 +0330