https://virgool.ir/feed/@m_68519023fa2026-11-11 20:34:42https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_68519023https://virgool.ir/@m_68519023/هنر-جنگ-دانشگاه-سوهانک-wgiym2jr6fkt_داستان کوتاه_استاد علی اکبر حسنوند _آنیتا قنواتی زاده " چرا های بی جواب "صدای فریاد ترسیده زن به قدری بلند است که در تمام کوچه می پیچد. دست و پاهای زخمیش با خشونت روی زمین به سمت مقصدی نامعلوم کشیده می‌شود.صدای التماس بقیه ی اسرا به وضوح به گوش می‌رسد. زن مشکی پوش نمی‌داند باید برای پرپر شدن گل سرخ ۱۴ ساله اش اشک بریزد که جلوی چشمانش تیر باران شد و یا نگران غنچه ی کوچکش باشد که در زيرزمين سرد و تاریک خانه پنهان شده و به یقین ترسیده و بی صدا اشک می‌ریزد.وقتی بدن کم جانش را به پشت کامیون می اندازند و سربازان عراقی شروع به حرکت میکند، زن از ته دل فریادی می‌زند. فریادی از جنس غم، ترس و نگرانی. غمی که دیدن بدن بی جان پسرکش به جان دلش انداخته بود. غمی که قرار نبود حتی با سوگواری و به خاک سپردن جسمش آرام شود. غمی که بوی ترس میداد از تنها گزاشتن دخترک خردسالش میان آن ظالمان بی وجدانی که وجب به وجب خانه ها را به دنبال موجود زنده ای برای به اسارت کشیدن می گشتند. همان بی وجدان هایی که حال مطمئن بود صدای فریاد هایشان، تن غنچه ی کوچکش را می لرزاند و چشم هایش را پر از اشک می‌کند. زن دعا کرد. در اوج نا امیدی و دلسردی، دعا کرد که دست آن از خدا بی خبرها به دخترکش نرسد. دعا کرد نازگلش را پیدا نکنند.دعا کرد اگر خدا هنوز نیم نگاهی به حال آن ها می اندازد، مراقب و محافظ تنها کسی که در دنیای به خاک و خون کشیده اش برایش باقی مانده، باشد. مادر داغدار دوباره فریاد زد و فریاد زد‌. آنقدری که حنجره اش خش برداشت. آنقدری که چشم هایش از اشک خیس شد. آنقدری که چشم هایش سیاهی رفت و دنیایش در سکوت مطلقی فرو رفت. * * * بوی ترس و غم در تمام آن فضای کوچک و پر از گرد و غبار پیچیده بود. آنقدر هر دقیقه و ثانیه برایش طولانی سپری میشد که نمی‌دانست چه مدت است که در فضای سرد و تاریک زيرزمين پنهان شده و در انتظار رهایی به خود میلرزد. لحظه ها برای دخترک منتظر بی پایان به نظر می‌رسیدند و مدت ها بود که دیگر نه خبری از فریاد های عاجزانه مادرش خبری بود و نه از فریاد های خصمانه ی آن سبز پوشانِ بی رحم. همه چیز در سکوت ترسناکی فرو رفته بود گویی که قصد به پایان رسیدن نداشت‌. هربار که تردید دخترک برای بیرون رفتن از کمدی که در آن پنهان شده بود کمتر میشد، صدای ترسیده ی مادرش را به خاطر می آورد که از او می‌خواست در زيرزمين پنهان بماند تا خودش به دنبالش بیاید. اما دخترک خسته بود. ساعت ها بود که نه به درستی خوابیده بود و نه آب و غذایی خورده بود. ساعت ها بود که برای برگشتن مادرش دعا میکرد. ساعت ها بود که در غم و ترس و اشک هایش غرق شده بود و نه کسی برای بیرون آوردنش از آن حباب تاریکی تلاش می‌کرد و نه خودش می‌توانست از آن پا به بیرون بگذارد. دخترک دلتنگ بود. دلتنگ روزهایی که دغدغه او کشیدن نقاشی های مختلف بود. دلتنگ روزهایی که بوی غذای گرم و لذیذ مادرش در خانه می‌پیچد. دلتنگ خنده های مادرش بعد از دیدن پدرش بود که خسته از سرکار برگشته بود. دخترک دلتنگ روزهای ساده و آرام قبلشان بود. آرام بودنی که نفهمید چرا و چگونه به چنین غم و وحشت بزرگی تبدیل شد. نفهمید چرا اشک و گریه های مادرش دائمی شدند.نفهمید چرا درب مهد کودک ها بسته و او از دیدن دوست هایش محروم شد. نفهمید چرا دیگر پدرش به خانه بر نمی‌گردد اما مادرش هم‌چنان منتظر ساعت ها به در خیره میشود. نفهمید چرا شب ها برادرش او را محکم در بغل می‌گیرد و می فشارد تا به خواب برود گویی هر لحظه قرار است آن دو را از هم جدا کنند. دخترک نفهمید چرا هر شب با صدای ترسناکی که شبیه آن هارا فقط در برنامه های تلویزیونی دیده بود به خواب می‌رفتند و صبح ها با صدای ترسناک تری از خواب می‌پریدند. نفهمید چرا مادرش ساعت های طولانی به غذا خوردن او و برادرش نگاه می‌کند در حالی که قاب عکس پدرش را در آغوش گرفته و روی پیشانی او بوسه می‌زند. دخترک ترس نگاه مادرش را، بغض نگاه برادرش را، غیبت طولانی پدرش را درک نمیکرد. همه‌چیز و همه ی این تغییرات ناگهاني برایش در هاله نامفهومی از ابهام فرو رفته بود که نه مادرش برایش آن هارا رفع میکرد و نه برادرش. برادری که همیشه از پشت پنجره، به بازی شاد و کودکانه ی پسربچه ها نگاه میکرد اما خود پایی برای ملحق شدن به آن ها نداشت. اینکه چند دقیقه، ساعت یا روز سپری شده بود را نمیدانست. اما دختر کوچک از انتظار خسته شده بود. مادرش به او قول داده بود که برمی‌گردد اما خیلی وقت بود که خبری از او نبود. دخترک گمان کرد شاید دوباره حال مادرش بد شده است. شاید مانند چند روز قبل از حال رفته و نمی‌تواند به دنبالش بیاید. پس اینبار، تصمیم گرفت به افکارش بها بدهد. تردید را کنار بگذارد و خود به دنبال مادرش برود. آرام آرام و با بدن دردمند و خشک شده از یک جا نشستن به آرامی در کمد را باز کرد. قدم های کوتاه و پر تردیدش را به سمت در زيرزمين برداشت. با ایستادن روی نوک پاهایش کلید را در قفل چرخاند و در را باز کرد. نور خورشید به سرعت چشمانش را هدف گرفت و دخترک چشمانش را برای مدت کوتاهی بست تا به نور خورشید عادت کند. از پله های قدیمی و خاک گرفته بالا رفت و‌نگاهی به حیاط خانه انداخت. در خانه نیمه باز بود و چند تکه لباس پاره شده روی زمین افتاده بود. پارچه هایی که حدس میزد متعلق به لباس مادرش باشند. _ یوما...أين أنتی؟ (مامان... تو کجایی؟ ) با نگاهی منتظر حیاط خانه را به دنبال مادرش گشت و زمانی که اثری از او ندید به سمت در خانه رفت و وارد خانه شد. _یوما... انتی في البيت؟ (مامان، داخل خانه ای؟ ) دوباره مادرش را صدا کرد ولی باز هم جوابی نگرفت. نگاهی به پذیرایی خانه انداخت و با دیدن جسم بی جان برادرش روی ویلچر بر سر جایش خشک شد. سر برادرش روی شانه اش خم شده بود و خون تمام لباس ها و صندلی را به رنگ قرمز آغشته کرده بود. دخترک قدمی به سمت برادرش برداشت. لبانش را از هم فاصله داد تا برادرش را صدا بزند اما صدایی از گلویش خارج نشد. دوباره تلاش کرد. کنار جسم بی جان برادرش زانو زد و تلاش کرد دوباره مادرش را صدا بزند. شايد که اینبار مادرش جوابی به او بدهد و به سراغ برادرش بیاید. با چشم های لبریز از اشک آرام بدن برادرش را تکان داد. گویی میترسید که با محکم ضربه زدن به بدنش، آسیب بیشتری به او وارد کند.غافل از قلبی که دیگر از کار افتاده بود و خونی که جریانش در رگ ها را از دست داده و روحی که مدت ها بود بدنش را ترک کرده بود. دخترک ۵ ساله، آرام و بی صدا به جسم برادرش خیره شده بود‌ و نمیدانست چرا نمیتواند حرکت کند. چرا نمی‌تواند صدایش را آزاد کند و مادرش را صدا بزند. نمیدانست اگر برادرش را به حال خود رها کند بالاخره بیدار می‌شود یا نه. دخترک بار دیگر تلاش کرد. بدن برادرش را اینبار محکم تر تکان داد. اشک هایش حال با سرعت بیشتری صورتش را خیس می‌کردند. ناگهان با به یاد آوردن چیزی، انگار که جان تازه ای گرفته باشد، به سرعت به سمت اتاقش دوید و با پتوی زخیمی برگشت و جسم لاغر و نحیف برادرش را با آن پوشاند. دخترک، یاد حرف چند روز پیش مادرش افتاده بود که از او خواسته بود برادرش را گرم نگه دارد تا سرماخوردگی اش زودتر خوب شود. او در اوج نا امیدی با امید های کودکانه اش خواستار هوشیاری برادرش بود. امید داشت برادرش فقط به خواب رفته باشد و بلاخره چشم هایش را باز کند. چشم هایش را باز کند و به او بگوید مادرش کجا رفته. کجا را باید دنبال مادرش بگردد و چقدر دیگر باید برای بازگشت پدرش صبر کند. لب هایش را از هم فاصله داد ولی باز هم صدایی از گلویش خارج نشد و دخترک ترسیده اشک ریخت و پاهای سرد برادرش را بغل کرد. درخانه محکم و ناگهانی و با شدت باز شد. سر دخترک به سرعت به سمت در چرخید به امید اینکه مادرش بلاخره به خانه برگشته باشد اما با چهره ی شوک شده ی دایی اش رو به رو شد که ماتم زده به او و برادرش خیره شده بود. دخترک نمیدانست چرا دایی اش با صدای بلندی شروع به گریه کردن کرد. نمیدانست چرا بدنش را به سرعت به طرف خودش کشید و با بستن چشم هایش، جلوی دیدش به برادرش را گرفت. نمیدانست چرا نمی‌تواند حرف بزند و از دایی اش بپرسد مادرش کجاست؟ پدرش کجاست؟ و چرا برادرش چشم هایش را باز نمی‌کند. نمیدانست چرا و چگونه از خانه شان به همراه دایی اش خارج شدند و چرا اشک های دایی اش بند نمی آید. دایی ای که تا باحال هیچ وقت گریه ی او را ندیده بود. نمیدانست چرا برادرش را همراه خود نبردند و چرا مادرش به خانه بر نمیگردد. دخترک ۵ ساله در دنیایی از چرا هایش غرق شده بود. چرا هایی که هیچ جوابی برای آن ها در دنیای کودکانه اش نمی یافت. آنیتا قنواتی زادهآنیتا قنواتی زادهMon, 12 Jun 2023 12:32:44 +0330https://virgool.ir/@m_68519023/هنر-جنگدانشگاه-سوهانکاستاد-علی-اکبر-حسنوند-eqkibj0o6j6u" آنیتا قنواتی زاده "(نقد و بررسی فیلم ویلایی ها ساخته ی منیر قیدی)اینبار میرسیم به فیلم ویلایی ها؛ داستانی که زندگی روزمره زنانی که لحظه به لحظه خود را در انتظار و بی خبری سپری می‌کنند را روایت می‌کند. زنانی که با وجود اینکه خود در گودالی از نا امیدی و بی خبری مطلق سقوط کرده بودند باید روحیه خود و بچه هایشان را حفظ می‌کردند و به زندگی ادامه می‌دادند. نگرانی، ترس، دلهره و غم از جمله واژه هایی بودند که به خوبی به تصویر کشیده شده بودند.سه زن اصلی فیلم، شخصیت پردازی های موفق و عمیقی دارند. اگرچه دلیل خشم طناز طباطبایی نسبت به همسرش تا پایان فیلم هم به درستی تعریف نمی شود و پیشینه ی مد نظر مخاطب از سوی فیلمساز در رابطه با این شخصیت ارائه نمی گردد. همچنین دلیل شخصیت "سیما" برای رفتن به خارج هم مشخص نیست. آیا انگیزه خودش است یا زندگی بهتر برای فرزندانش؟ البته این دلیل که اگر من بروم شوهرم نیز به همراهم می‌اید ذکر میشود اما چون از دل شخصیت و نوع نگاه او به زندگی برنمی‌اید؛ فقط ادعایی اثبات نشده است که تبدیل به دلیل نمیشود. اتفاق موشک باران مجموعه خانه ها در دل دنیای فیلم نمی‌نشیند چون منطقش با منطق پناهگاه که می‌بایست نزدیکترین جا به خانه ها برای فرار از چنین مسائلی باشد نمی‌خواند.یکی از زیباترین تصاویر فیلم مربوط به صحنه ی بمباران است که زنان چادر به سر روی زمین دراز می کشند البته به لحاظ محتوایی این سؤال برای مخاطب پیش می آید که چه طور ممکن است در چنین بمباران سنگین و خطرناکی حتی یک نفر هم کشته نشود؟ فیلم نیز پایان مشخصی ندارد. اینکه بلاخره چه بلایی سر همسر سیما آمد و چرا فیلم با مرگ همسر خانم خیری تمام شد را نمی‌دانیم و پایان فیلم یکجورایی روی هواست.از نقاط قوت دیگر فیلم می‌توان به بازی قوی طناز طباطبایی ، پریناز ایزدیار و ثریا قاسمی اشاره کرد.آنیتا قنواتی زادهآنیتا قنواتی زادهSat, 03 Jun 2023 22:19:46 +0330https://virgool.ir/@m_68519023/هنر-جنگدانشگاه-سوهانکاستاد-علی-اکبر-حسنوند-syunkkoqntd0"آنیتا قنواتی زاده"( نقد و بررسی فیلم درخت گردو ساخته ی محمد حسین مهدویان)داستان فیلم به فاجعه‌ی بسیار غم‌انگیز بمباران شیمیایی سردشت می‌پردازد و در دل آن سرگذشت مردی کرد، با بازی پیمان معادی که برای حفظ جان همسر و فرزندان خود در تکاپو است را به تصویر می‌کشد.در  ابتدا فیلم شروع خسته کننده ای دارد. همچنین نریشن فیلم آزاردهنده بود و جلوتر از تصویر و اتفاقات دست فیلم را رو میکند. انگار که نریشن را برای پوشاندن ضعف های فیلمنامه و ناکارآمد بودن فیلم برای نشان دادن داستان خود به کار گرفتند. فضای فیلم، تا حد زیادی نشأت گرفته از سبک فیلمسازی «مهدویان» است. ورود به داستان با نمای آغازین، در واقع ورود به جغرافیای مناطق کرد نشین و فرهنگ اهالی خونگرم آنجاست و فیلمساز تا حد زیادی در ساخت این فضا موفق بوده است. زبان و گویش شخصیت های فیلم، نوع پوشش و حتی چهره پردازی آنها برای ساخت این فضا مناسب و سازگار هستند.در ادامه و با وارد شدن فیلم به روند اصلی، بازی به عقیده من بسیار عالی پیمان معادی به چشم می‌خورد و مخاطب را جذب میکند به طوری که به بیننده احساس فیلم دیدن القا نمیشود و بیننده تحت تاثیر قرار می گیرد. در نقطه مقابل بازیگری پیمان معادی، بازی ضعیف مهران مدیری به چشم می‌خورد که در ایفای نقش خود شکست خورده و بسیار تصنعی بازی می‌کند و در نقش خود به خوبی فرو نمی‌رود. یکی از نکات مثبت فیلم موسیقی حبیب خزایی فر است که در تکمیل کارگردانی و در خدمت فیلم است. و حتی موسیقی نیز در احساساتی کردن مخاطب نقش پر رنگی دارد .داستان فیلم با اینکه در به تصویر کشیدن یکی از تلخ ترین وقایع و جنایت جنگی موفق است و باعث زنده نگه داشتن نام قادر مولان پور، همسر، فرزندانش و همینطور بقیه کسانی که در این بمباران شیمیایی جان خود را از دست دادند و یا مجروح شدن می‌شود اما به جز چند جمله کوتاه به آن طرف ماجرا نمی‌پردازد.  به اینکه چه کسی این تلخی را به وجود می آورد؟ وقتی می‌خواهیم از ظلم و مظلوم حرف بزنیم باید نام ظالم را هم داد بزنیم. وقتی که دوربین، یک دوربین مستند است  و بحث، بحث روایت یک واقعه، باید حداقل نامی از مسببین برده شود. اشاره ای که حتی یکبار هم در فیلم دیده نمیشود‌. همچنین نه بلافاصله بعد از اینکه قادر همسر و فرزندانش را از دست میدهد، نه سال ها بعد در دادگاه لاهه نشانی از خشم در صحبت های قادر دیده نمیشود و نه حتی شکایتی که از یک پدر و همسر رنج‌کشیده که انتظارش را داریم نمیبینیم. پایان بندی فیلم هم همچون شروعش ضعیف و با چند جمله شعارگونه و بی ربط به داستان و برای تحت تاثیر قرار دادن بیننده به اتمام می‌رسد.آنیتا قنواتی زادهآنیتا قنواتی زادهSat, 03 Jun 2023 22:07:27 +0330https://virgool.ir/@m_68519023/هنر-جنگدانشگاه-سوهانکاستاد-علی-اکبر-حسنوند-tugkfxq9oiwh" آنیتا قنواتی زاده "(نقد و بررسی فیلم رد خون، ساخته محمد حسین مهدویان)رد خون داستان همان گروه عملیاتی فیلم "ماجرای نیمروز ۱" است که پس از هفت سال و در روزهای آتش بس جنگ تحمیلی متوجه اقدامات مخربی از گروه منافقین می شوند و درصدد رویارویی با آن ها برمی آیند. مانند بسیاری از فیلم های دنباله دار تاریخ سینما تعدادی از شخصیت های سری پیشین از سری دوم فیلم حذف شده اند و به طبع بازیگران جدیدی جایگزین آن ها گشته اند.اولین چیزی که در در خون به چشم می آید، تعادل نسبی دوربین مهدویان و کم شدن از بار مستند گونه فیلم در مقایسه با ماجرای نیمروز و اضافه شدن به بار دراماتیک آن است.رد خون درباره جنگ افکار و آدم‌هاست، چه خودی‌ها با هم و چه با دشمن . رد خون درباره آن لحظه‌های ویژه از زندگی کاراکترهایش است که نه تنها مجبور به انتخاب میان علایق و باورهایشان می‌شوند، بلکه تغییر می‌کنند و شاید حتی تبدیل به کس دیگری می‌شوند. مانند تبدیل شدن عباس به فرد بی رحمی که همسر خود را به حال خودش رها می‌کند تا بمیرد.در رد خون دیگر از کارکردن‌های جمعی "ماجرای نیمروز "و رفاقت و صمیمیت بین بچه‌های سپاه خبری نیست و  کارکترهای رد خون نیز آدم‌های فیلم قبلی نیستند. هفت سال گذشته و این هفت سال جنگ و آشوب روی آن ها تاثیر گزاشته و تغییر کرده‌اند. بیشترین نمونه تغییر را در شخصیت صادق می‌بینیم. صادق این بار یک مامور اطلاعاتی مشکوک و بدبین هست که به همه کس و همه چیز سوء ضن دارد و حتی در برخورد با نزدیک ترین دوستانش وقتی بحث کار در میان باشد از هیچ‌چیزی فروگذار نمیشود و با آن ها هم مثل بقیه با جدیت تمام برخورد می‌کند. یکی از نقاط قوت رد خون پرداختن به آن طرف ماجرا یعنی افراد سازمان مجاهدین خلق و اردوگاه آن ها و آشنا شدن بیننده با طرز ساز و کار و تفکر و عقایدشان است. چیزی که در ماجرای نیمروز ۱ به چشم نمی آمد.بازی قوی جواد عزتی پرقدرت تر از ماجرای نیمروز ۱ به چشم می‌خورد و مخاطب را جذب میکند. در انتهای فیلم جواد عزتی، سخت‌ترین و در عین‌حال تلخ‌ترین تصمیم همه این سال‌هایش را می‌گیرد. یکی از نزدیک ترین رفیق و همکارش کمال و همچنین افشین را خلع سلاح می‌کند و مات و مبهوت زیر باران می‌نشیند درحالی که او همیشه تنها کسی در فیلم بوده که باورها و عقایدش را به خاطر عشق یا رفاقت زیر پا نزاشته و تا آخر خط هم بر همین منش می‌ماند. مرد خشمگین و سخت پوست که نفوذ به درونش برای تماشاگر در هر دو فیلم غیرممکن می‌نمود، حالا پس از از سر گذراندن احتمالا سخت‌ترین لحظه زندگی‌اش زیر باران مات و مبهوت مانده و این اولین باری است که تماشاگر فرصت پیدا کرده به خلوت و سکوت او ورود کند.فیلم رد خون در مقایسه با ماجرای نیمروز، از صحنه های تاثیرگزار و دراماتیک بیشتری برخوردار است و آن یکنواختی روند ماجرای نیمروز ۱ در آن دیده نمیشود.و اما شخصیت پردازی کارکتر ' سیما ' دچار ضعف و ابهاماتی بود. در طول فیلم متوجه می‌شویم که تنها و مهم ترین دلیل سیما برای عضو سازمان شدن دختر اوست و در صحنه ی تجمع زنانِ تشکیلات و خواندن اعترافاتشان سیما شروع به خواندن نوشته هایش می‌کند و از دلتنگی اش برای دختر خود می‌گوید اما هنگام مواجهه با دخترش در سکانس پایانی فیلم هیج واکنش خاصی در چهره و یا دیالوگ او نمایان نمیشود. حتی زمانی که با افشین راجب اینکه دیدگاهی که در ابتدا از سازمان مجاهدین داشته متفاوت بوده و بعد با چهره واقعی سازمان روبه رو می‌شوند صحبت میکند اثری از پشمانی یا دلزدگی در دیالوگ و چهره اش وجود ندارد و بیشتر اعتماد او به سازمان مشخص است. و مشخصا این صحنه ها تاثیری که باید بر مخاطب داشته باشند را ندارند  و درک شخصیت سیما را برای آن ها دشوار تر می‌کند.آنیتا قنواتی زادهآنیتا قنواتی زادهSat, 03 Jun 2023 22:02:44 +0330https://virgool.ir/@m_68519023/هنر-جنگدانشگاه-سوهانکاستاد-علی-اکبر-حسنوند-tiiwt0sgmzs1"‌ آنیتا قنواتی زاده "(نقد و بررسی فیلم ماجرای نیمروز ساخته ی محمد حسین مهدویان)ماجرای نیمروز، دو داستان است در یک فیلم. یکی داستان عشق یک مامور جوان اطلاعاتی به دختری در سازمان مجاهدین و دیگری رقابت تفکرها و عقیده ها در سازمان اطلاعات در برخورد با منافقین.پرده برداری از تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق، نمایش مبارزات گروه های انقلابی برای مقابله با این سازمان و جلوگیری از جنایات آن ها، قربانی خشونت و ترور شدن مردم بی گناه و شخصیت های موثر در انقلاب اسلامی از جمله مهم ترین سوژه های قابل پرداخت برای روشن تر ساختن چهره واقعی سازمان مجاهدین به شمار می رود با این حال، یکی از نقاط ضعف فیلم گستردگی موضوع و سردرگمی داستان پردازی و نویسنده است. فیلم برای کسانی ساخته شده که آشنایی زیادی با سازمان مجاهدین داشته باشند.ابتدای فیلم بیش از حد به معرفی سازمان و رابطه ی کاراکتر ها گذشت.از طرفی اصلا به مجاهدین و تشکیلات آنها به صورت جزیی پرداخته نشد و این درک فیلم را برای آن دسته از افراد که آشنایی چندانی با این سازمان ندارند دشوار می‌کند. داستان اصلی نیز دیر شروع شد و دیر اوج گرفت و اکثر حوادث عملیاتی در یک سوم پایانی شروع شد و پایان یافت.شخصیت‌های فیلم هرکدام دارای نماد تفکری خاص و رفتاری منحصر به‌ فرد‌ند. صادق از ابتدا شخص زیرک و باهوشی است که برخلاف حامد، رحیم و مسعود افکار روشنفکرانه و خوشبینانه ندارد، راحت اعتماد نمی‌کند و همه را زیر نظر دارد و جواد عزتی در به تصویر کشیدن شخصیت صادق بسیار موفق بود. نقطه مقابل او، کمال است که بیشتر احساسی عمل می‌کند تا متفکرانه و حوادث و اتفاقات تلخ روی نحوه عملکرد او تاثیر مستقیم می‌گذارد. اگر بخواهیم به رشد شخصیت های این فیلم بپردازیم، می‌توانیم به تغییر رفتار برخی از کاراکتر ها مانند مسعود اشاره کنیم که در ابتدا شخصی روشنفکر، خوش بین و مهربان است که حتی حاضر به بازجویی از عباس نمی‌شود اما بعد از از دست دادن برادرش به یکی از بدترین شکل های ممکن، رفتار خشن تر و عجولانه تری از خود نشان می دهد.بازی ها نقطه قوت فیلم بودند.یعنی ما با توجه به چهره ها مدام در حال قضاوت کردن و گول خوردن بودیم.اینکه چه کسی خائن است سوالی بود که مخاطب مدام از خود میپرسید و در بین شخصیت های فیلم دنبال خائن میگشت و مدام گول میخورد.فیلم در به تصویر کشیدن هزینه های بسیاری که جوانان بی تجربه کشور برای امنیت این مرز و بوم پرداخت کردند بسیار موفق بوده است. خون های بسیاری که ریخته شد، خانواده های بسیاری که عزیزان بی گناهشان را از دست دادند و فداکاری های بسیار زیاد تا ایران در کمال امنیت بماند.آنیتا قنواتی زادهآنیتا قنواتی زادهSat, 03 Jun 2023 21:53:50 +0330