https://virgool.ir/feed/@m_68347875قصه ما تمام شد ، قصه ما بود همین.fa2026-11-11 20:21:59https://files.virgool.ir/upload/users/4382551/avatar/WIInrl.jpghttps://virgool.ir/@m_68347875https://virgool.ir/@m_68347875/ماشینآبی-uqeovrlu5esuروزی که پدر بزرگ و مادر بزرگ از سفر حج برمی‌گشتند یک روزی اواخر دهه شصت یا اوایل دهه هفتاد، به سنت آن روزها کل فامیل و همسایه ها جمع شده و به فرودگاه اصفهان برای استقبال رفته بودیم. جمعیت خیلی زیاد  بود و زمین خاکی را به عنوان پارکینگ در نظر گرفته بودند همگی کنار ماشین ها ایستاده بودیم ومنتظر، تا خبر برسد که پرواز حجاج به زمین نشسته است من که کودکی چهار یا پنج ساله بودم خسته از انتظار طولانی تصمیم گرفتم از خانواده و اقوام که سخت مشغول صحبت و غیبت بودند جدا شده و برای خودم گشت و گذاری کنم و چون کودک باهوشی بودم ماشین پدر را نشانه قراردادم تا گم نشوم و حدس بزنید ماشین پدر چه بود؟ یک پیکان آبی یا همان طور که برادر کوچکترم صدایش می‌زد ماشین ...آبی!با خوشحالی قدم زنان حرکت کردم و جمعیت فراوان و مردمی که با گوسفند قربانی و ساز و دهل به استقبال حجاج آمده بودند را تماشا می‌کردم. ماشین هایی که مثل ماشین عروس با کاغذ رنگی تزیین شده بودند و من با خیال کودکانه‌ام چند دقیقه ای منتظر آمدن عروس می شدم، حتی به خاطر دارم همراه با کودکانی که نمی‌شناختم به گوسفندی به زور آب و علف هم دادیم! این هیاهو چنان سرگرمم کرده بود که متوجه نشدم چقدر از خانواده دور شده‌ام! سرخوشانه برای خودم می‌گشتم تا زمانی که خواستم برگردم و آن لحظه دقیقا همان لحظه ای است که هنوز بعد از سی و خورده‌ای سال فراموش نکرده‌ام! سرم را بالا آوردم و نگاه کردم، همه ماشین ها شبیه هم بودند همه پیکان و همه آبی!اینجا بود که متوجه شدم گم شده‌ام و مثل هرکودکی، چه باهوش و چه غیر باهوش شروع به گریه کردن کردم چون پیدا کردن ماشین آبی پدر ناممکن بود! همچنان که گریه کنان بین انبوهی ازپیکان ها که بیشترشان  آبی بودند می‌دویدم، پیکان آبی کنار پایم ترمز کرد که به نظر می‌رسید با داشتن آژیر خودش را به ماشین پلیس ارتقا داده است. من را سوار ماشین کردند و من، مصرانه در میان گریه سعی می‌کردم متقاعدشان کنم که پدرم یک ماشین آبی دارد و باید پیدایش کنند. پلیس که به خاطر دارم مرد بسیار بداخلاقی بود از من نامم را می‌پرسید و من با گریه می‌گفتم "  ندا  " و ایشان در بلندگو تکرار می‌کردند "  لیلا  "  و من باز می‌گفتم " ندا " و ایشان تکرار می‌کردند دختری به نام " لیلا " پیدا شده است  و این دیالوگ بین ما ادامه داشت تا این که خداوند به من رحم کرد و خواهرم تصادفی من را در ماشین پلیس دید و نجات داد و این چنین بود که از دزدیده شدن و به گدا تبدیل شدن که البته امروزه به آن کودک کار می‌گویند یا تحویل بهزیستی داده شدن و در کل بدبخت شدن نجات پیدا کردم!با خواهرم به سمت خانواده برگشتیم. خوشبختانه همچنان سرگرم صحبت بودند و متوجه گم شدن من نشده بودند تا این که خودم دهان باز کرده تعریف کردم و بابت بازیگوشی کلی سرزنش شدم.  خسته از گریه زیاد سوار پیکان آبی پدر شدم پتو پلنگی که همیشه در صندلی پشت بود را روی خودم کشیدم و با حس امنیت کامل در ماشین آبی خوابیدم که البته زیاد طول نکشید چون پدربزرگ و مادر بزرگ آمده بودند و دست و دلبازانه انبوهی از سوغاتی نوه های فراوان را داغ داغ تقسیم کردند که طبق سنت همان دوران به پسران آدم آهنی و به دختران یک چرخ خیاطی اسباب بازی صورتی رنگ رسید و به من چون گم شده بودم دوربینی کوچک که با چند کلیک تصاویری از کعبه را نشان می‌داد را اضافه تر هدیه دادند و این‌ چنین بود که من پنج ساله یک روز پرهیجان از ترس و گریه تا شادی و خنده را تجربه کردم! پی نوشت : بعد از خواندن این خاطره برای مادرم ایشان تاکید کردند پدربزرگ و مادر بزرگ مرحومم برای کل فامیل " اتو برقی " هم سوغات آورده بودند!#دنده عقب با اتو ابزارندامقدسندامقدسSun, 23 Nov 2025 11:31:04 +0330