https://virgool.ir/feed/@m_68180020fa2026-11-12 12:16:11https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_68180020https://virgool.ir/@m_68180020/چیزی-جز-نبودن-vjhklxou0dvmمامان‎ بزرگ روی بشقاب‌های چینیِ گل سرخی‌اش خیلی حساسیت دارد. یعنی اگر همین حالا بهش بگویی میان سلامت بشقاب‌ها و سلامت نوه‌ات یکی را انتخاب کن، قبل از جواب دادن مکث می‌کند. نه که بگوید بشقاب‌ها، اما نگاهش پر از تردید می‌شود. شاید هم توی دل بگوید بشقاب‌ها. خدا می‌داند. از مامان می‌پرسم چرا مادربزرگ بشقاب‌های گل سرخی‌اش را بیش‌تر از من دوست دارد. می‌گوید:« حساسیت با بیش‌تر دوست داشتن فرق دارد». می‌پرسم چه فرقی دارد؟ می‌گوید:« وقتی به چیزی حساسی، خواسته و ناخواسته برایت مهم می‌شود». می‌گویم مثل بابا که روی ماشینش حساس است؟ تایید می‌کند و سرش را تکان می‌دهد. احتمالا تا آینده‌ای دور که چیزی برایم حساس شود، قرار است با پرسش آره یا نه‌یِ نشانه‌ی حساسیت، اعصابش را روغن کاری کنم. اولین مواجهه‌ام با احساس ملموسِ مهم بودن، برمی‌گردد به ماشین دایی جان. آن موقع من رمان می‌خواندم. فیلم می‌دیدم. خیال می‌بافتم. توی قصه‌های ذهنم آدم‌ها همیشه در جاده بودند. توی ماشین ورِ دل هم نشسته در حال دعوا، قهر، قهقهه یا پس انداختن حرف‌های خیلی مهم. ما آخرین نفری بودیم که ماشین خریدیم. برای همین دایی گردن گیرِ سواره نظام‌مان شد. هرجا می‌رفتیم یک زنگ می‌زدیم به دایی و به پلک هم‌زدنی خودش را می‌رساند. دایی دومین حساسیت زندگی‌ام بود. یک کاپشن سوسکیِ براق می‌پوشید و موهایش را واکس می‌زد. دمِ دبیرستان دخترانه شیشه ماشین را پایین می‌داد تا خدایی نکرده کسی در این دنیا نمانده باشد که متوجه جذابیتش نشود.  از دست دادنش دقیقا آن روزی که از همه روزها کمتر آماده بودم، مصادف شد با شروع پرسش‌های بیش‌تر از مامان. پرسش درباره اینکه اگر آن چیزی که حساس‌‌اَش شده‌ای از دست برود، چه؟ مامان باز هم مثل هر هزار بارِ قبلی از جواب طفره رفته بود و من پرسش‌های بیش‌تری برای خودم ساخته بودم. وقتی دایی تصادف کرد، ما تازه ماشین خریده بودیم. بابا میان حرف‌هایش یک جوری که کسی نفهمد چقدر از اینکه قبل مرگ دایی ماشین خریده خوشحال است، به مامان گفته بود جای شکرش باقیه این ماشین رو خریدیم. مامان هم مثل هر بیست نفر دیگر خوشحالیِ بابا را فهمیده و حسابی دعوا راه انداخته بود. من از خودم پرسیدم مگر می‌شود جای چیزی که حساس‌اَش شده‌ای را با چیزی شبیه به خودش عوض کنی؟ انگار که جواب سوال‌ها در واقعیت با آن چیزی که ما در فرهنگ لغت تئوری‌مان داریم توفیر می‌کند. از مادربزرگ می‌پرسم چرا بشقاب‌های گل سرخی‌اش را انقدر دوست دارد؟ می‌گوید اصلِ جهاز مادربزرگم است. می‌پرسم اگر کسی یواشکی عوضشان کند و تو نفهمی این بشقاب‌ها، همان است یا نه، فرقی به حالت می‌کند؟ می‌گوید نه؛ نه تا وقتی ندانم. من عین هر هزاربار آرزو می‌کنم ای کاش کسی یک دایی تقلبی، به جای خالیِ دایی قبلی می‌کاشت و زندگی برمی‌گشت به همان که بود؛ به قبلِ از دست دادنش. بابا تا یک جایی از راه را، تا آنجایی که عقل گول بخورد را برایمان هموار کرد. ماشینش را شبیه به ماشین دایی درست کرد. آینه‌های بغل، رومیزیِ پشمینه جلو، عکس 30 در 40 ایستاده‌ی بهرام رادان با دستمال گردن و بلوزشلوارِ یکدست سفید، کنار آینه بغل. اما ماشین دایی برنگشت. روح رفته بود. جسم مانده بود. بزرگ‌تر که شدم در مواجهه با سوگ، راهِ بابا را در پیش گرفتم. سوراخِ نبودن چیزها را با چیزی کم ارزش‌تر از خودشان پر کردم. اصل را با نمونه تقلبیِ از مرز برگشته، جنسِ نوی آکبند را با تاناکورای شیطون بازارِ خُلازیر. بعدها این روی اخلاقم ‎ماند. پر کردن از دست رفته‌ها برای اینکه جای خالی‌شان، در خالی‌دانیِ بدنم نسوزد. کمیتِ داشته‌هایم جایش را داد به کیفیتِ نداشته‌هایم. شدم چیزی که قرار بوده چیزِ دیگری باشد. شدمِ کپی بی‌ارزشی از نمونه‌ی اصیلِ خودم. حالا نشسته‌ام پشت ماشین خودم. با رومیزیِ پشمینه‌ی روی داشبورد که نه، اما با چیز دیگری شبیه آن. چیزی جز خالی. چیزی جز نبودن. چیزی جز به یاد آوردنِ از دست رفته‌هایم. نشسته‌ام پشت فرمان ماشین، با هزار و یک سوال مهم که پرسیدنش دیگر فایده ندارد. حالا می‌فهمم مامان چرا از جواب دادن طفره رفته بود. چون مهم نیست که مادربزرگ بشقاب‌های گل سرخی‌اش  را بیش‌تر از من دوست دارد. مهم نیست جاییِ خالی دایی و ماشینش را زودتر از گلدان‌های توی حیاط پر کردیم. حتی مهم نیست که بهرام رادانِ توی آن عکس 30 در 40، چقدر بدقواره تر از پسری که توی رمان‌ها می‌خواندم، ایستاده است. حالا دارم از شیشه جلوی آینه، به انتهای جاده نگاه می‌کنم. جاده باید رد شدن را خوب بلد باشد. دارم رد می شوم.الهام اکبریالهام اکبریMon, 01 Dec 2025 16:59:50 +0330https://virgool.ir/@m_68180020/در-دنیای-تو-ساعت-چند-است-qobtj8zydro7قرار بود بگوید همه چیز را تمام کنیم، بی‌آنکه مستقیم بگوید. نمی‌دانست که آدم از چشم‌ها حرف می‌زند نه دهان. توی چشم‌هایش واژه واژه خداحافظی ریخته بود. با این همه وقتی آمد دنبالم، یک دسته گل یاس بزرگ با خودش آورده بود. آدم‌ها هرچه نابلدی داشته باشند، این یکی را خوب بلدند. خوب بلدند که ارزش باطن را با چیدمان ظاهر لجن مال کنند. با همان ماشین دنده‌ای سفید مشکی‌اش آمده بود. آن وقت که این ماشین را خرید، من هنوز دبیرستانی بودم. چیدمانش کار خودم بود. روکش صندلی‌ها، آویز آینه جلو، برچسب‌های شیشه‌ای کنار پنجره. می‌دانی چه چیزی غمگین‌تر است؟ این که بعد از خداحافظی، هربار که سوار ماشین خودش شود، هربار که چشمش بیفتد به آن شکلک‌ها و برچسب‌ها، قرار نیست یاد من بیفتد. قرار نیست عزیزمن. اگر بود که اصلا نمی‌رفت. ترسِ دیدن آن چیزها و ترس غرق شدن در خاطرات، اجازه نمی‌داد برود. حالا که دارد می‌رود، حتما با دیدن چیزی یاد من نمی‌افتد؛ وگرنه کدام آدم عاقلی، کسی که آسمان آبی هم او را به یادش می‌اندازد را ول می‌کند به امان خدا؟ توی ماشینش نشستن این بار بیش‌تر بهم چسبید. گذاشتم به پای اینکه آخرین بار است. باید خوب به یادم می‌سپردم آن پلان‌ها را. پلان نگه داشتنش در کوچه پشتی، پلان دزدکی از چشم مامان سوار ماشین شدنم و این پلان آخر، اینطور غریبانه نشستن در صندلی جلوی ماشینش. صندلی‌ای که حالا انگار به قواره کسِ دیگری‎‌ست و هرچه بیش‌تر رویش می‌نشینم، احساس می‌کنم حق زن دیگری را خورده‌ام. می‌دانی جانم، درست است قدیمی‌ها هرچه گفته‌اند حق است. درست است که هیچ حالی دائمی نیست اما چرا من همیشه خودم را با این چیزها آرام کنم؟ مگر چه خواسته بودم از تمامِ داشتن یک مرد؟ اینکه بخواهم و بی‌هیچ ماجرایی، بشود. آن روز هم اگر قبول کردم که همه چیز را تمام کنیم، فقط برای او بود. که برود خوب دورهایش را بزند، زن‌های دیگر را به قالب صندلی جلوی ماشینش جا دهد و خوب که پشیمان شد برگردد. من تا آن روز چشم به راهش ماندم. تا بگردد و این بار من باشم که دست رد به سینه‌اش می‌زنم. از تمامِ از دست دادن یک مرد، همین برای یک زن کافی‌ست. همین که او تمام‌کننده آخر باشد. دسته گل بزرگ یاس را که به دستم داد، مطمئن شدم همه چیز تمام شده. یاد چهار سال پیش افتادم که برای ماموریت رفته بود کانادا. من آنقدر گریه کرده بودم که یک ساعت مچی بزرگ دست راستم کرد و گفت ساعت رسمی کاناداست. گفت هربار دلتنگم شدی، به این ساعت نگاه کن. به عقربه‌های رویش. نگاه کن تا بفهمی توی دنیای من ساعت چند است. ساعت را که به دستم می‌انداخت برق نگاهش یک خش عمیق انداخته بود در قلبم. آن روز دسته یاس را که به دستم داد خبری از برق نگاه و خش قلبی نبود. عزیزمن. هیچوقت ذوق قلبت را به آدم‌ها گره نزن. می‌میرد. آخرین پلان هیچوقت از راه نرسید. فکر می‌کردم از ماشین که پیاده شوم و خودم را پرت کنم در پیاده رو، یک آهنگ غمگین مرتضی پاشایی پخش شود. آدم‌ها از چپ و راست بایستند و درام خداحافظی ما را تماشا کنند و شاهکاری از تک سکانس خداحافظی من و محبوبم در جهان ساخته شود. هیچ نشد. در ماشین را محکم کوبیدم که ارزانی زنان دیگر شهر باشد. آدمی هم در خیابان نبود که آن صحنه را به چشم شاهکار نگاه کند. فقط من ماندم و پیاده رو و او که به چشم به هم زدنی رفته بود. عزیز من دیدی درست می‌گفتم؟ دیدی هیچ کجای این زندگی، جایی برای کم زورها نیست. کم زورها بی سر و صدا می‌روند و پر زور و ضرب‌ها صندلی‌شان را می‌گیرند. برچسب‌های روی شیشه و آویزهای آینه را می‌کنند. سر و صدای خودشان را سوار می‌کنند. شکلک‌های خودشان را می‌آورند و کم زورها همچنان به جاده خیره‌اند. کم زورها همچنان پلان ماشین سواری را در رویایشان می‌بینند و پرزورها همان پلان را زندگی می‌کنند. حالا سال‌های زیادی از آن ملودرام خداحافظی گذشته. تمام این سال‌ها هنوز هم نتوانسته‌ام قواره صندلی ماشین دیگری شوم. نتوانسته‌ام چون فکر می‌کنم آدم یکبار می‌تواند عاشق کسی باشد. آدم یکبار می‌تواند برچسب و شکلک و روکش ماشین کسی را انتخاب کند و یک بار می‌تواند با نگاه کردن به ساعتِ توی دستش بپرسد، در دنیای تو ساعت چند است؟الهام اکبریالهام اکبریSun, 23 Nov 2025 22:56:29 +0330https://virgool.ir/@m_68180020/کاج-سفید-شرقی-qx1pj7kdcigoتاحالا توی جاده کاج‌ها را شمرده‌ای؟ تا حالا مسابقه گذاشته‌ای که هرکه بیش‌تر کاج ببیند، برنده است؟ نکرده‌ای. خودم می‌دانم. من هم از این چیزها خوشم نمی‌آمد. اما از وقتی " تو" آمدی، لایه‌های پنهان‌تری از زیر پوسته‌ام را بیرون کشیدی. من هم فکر نمی‌کردم بتوانم از بالا پشت‌بام روی سر عابرها تف کنم. روی کله‌های کچل و موهای ریخته واریخته‌شان. فکر نمی‌کردم لنگه دمپایی عزاداران حسین را توی سطل آشغال مسجد بیندازم و از یک لنگه پا راه رفتنشان به دنبال لنگه دیگر، های های بخندم. تو فکرش را می‌کردی عجیب غریب؟ فکرش را می‌کردی یک روزی دستت کاری را بکند که دلت نمی‌خواهد؟ دلت کاری را بکند که دستت پسش می‌زند؟ نه! کدام یکی از ما ابتدای جاده اینطوری بوده‌ایم که حالا انتهای جاده یقه هم را گرفته‌ایم.تو را از خیلی وقت پیش‌ها شناخته بودم. بابا گفته بود اون گناه داره اذیتش نکن. خدا کچلش کرده. من ترسیده بودم که خدا یک وقت من را هم کچل کند. برای همین تو را هیچ وقت اذیت نکرده بودم. آن روز هم سوار یک ماشین شده بودیم تا بابای من با مامان تو بیش‌تر آشنا شود، من نتوانسته بودم خودم را نگه دارم. بهت گفته بودم کچل کچل کلاچه، روغن کله پاچه و تو های های گریه کرده بودی.بابا من را تنبیه کرد. گفت حالا که نمی‌توانی همانطور که هست قبولش کنی، خودت شبیه‌اش می شوی. بابا شبِ همان روز من را درست مثل تو کچل کرد. نمی‌دانی از پشت ماشین که نگاه می‌کردم، دیدن کله کچل یک دختر و پسربچه روی صندلی عقب ماشین سبز پاستیلی بابا چه حال سورئال‌مندانه‌ای داشت. شبیه دو تخم‌مرغ هفت‌سین که یکی سرش به آجیل نگاه می‌کند و آن یکی تهش به تنگ ماهی. من حرصم درآمده بود از این کار بابا. از اینکه می‌خواست من را شبیه تو کند؛ شبیه یک دختر بچه مریض و کچل. همان شب توی رختخواب تصمیم گرفته بودم تو را شبیه خودم کنم. شبیه به خودی که به یکباره از زیر کالبدم سبز شد. گشتم و یک رشته‌ی نخ‌کش شده پیدا کردم و آنقدر کشیدمش که رسیدم به آن نقطه کور. آن جایِ تاریک خودم. جایی که پیش از این حتی ندیده بودمش.آن روز دوباره توی ماشین تو را دیده بودم. مامان تو و بابای من روی صندلی جلو نشسته بودند و دری وری نثار هم می‌کردند. بابا ماشین را به سمت یک روستای دور افتاده در شمال سُر می‌داد و فاتح بود از اینکه توانسته با کچل کردن من، مخ مامان تو را بزند. تو یک کلاه لبه‌دار صورتی سرت کرده بودی که کچلی‌ات نزند توی چشمم و نخواهم مسخره‌ات کنم. گفتم تا حالا توی جاده کاج‌ها را شمرده‌ای؟ گفتی نه. گفتم تا حالا برای آدم‌های ماشین کناری زبانت را درآورده‌ای؟ گفتی نه. گفتم تا حالا به آدم‌هایی که نمی‌شناسی فحش بد داده‌ای؟ بازهم گفتی نه. و من همه را یادت داده بودم. از شمردن کاج‌ها شروع کرده بودیم. کاج‌های سفید شرقی که دو طرف جاده سبز شده بودند. تو کاج‌های این ور جاده را می‌شمردی و من کاج‌های آن‌‌ور را.آخرش که رسیدیم به روستا باران می‌بارید. تو کاج‌های خیلی کمتری از من شمرده بودی؛ چون من به تو نگفته بودم که هر یک کاج را دوتا شمرده‌ام و هر دو تا را چهارتا و هرشش تا را دوازده تا. تو گفتی این آخرین سفرت است و من نفهمیدم یعنی چه. گفتی داری میمیری. گفتی بعد از مرگت، حواسم به مامان جانت باشد. چندتا برچسب ستاره از توی مشتت بیرون آوردی و گفتی مامان اینا رو داده بهم. هربار که داروهامو سر وقت می‌خورم یه ستاره هدیه می‌گیرم. اگه ستاره‌هام بشه 50 تا دونه، مامان برام جایزه میخره. چندتا از ستاره‌ها را دادی دستم. چندتا را چسباندی به شیشه ماشین. من ستاره‌ها را نگه داشتم.تو آرام و بی‌صدا رفتی عجیب غریب. حتی آن تف‌های غلیظ روی سر عابران هم نتوانست نگهت دارد. تو رفتی و ستاره‌ها ماندند. تو رفتی و کاج سفید شرقی ماند. تو رفتی و مادرت ماند. آن کلاه صورتیِ لبه‌دار. حتی عزاداران حسین هنوز یک لنگ در هوا مانده بودند. مانده‌ام چطور ستاره‌هایت را از روی شیشه ماشین بکنم. مانده‌ام چطور بخار دهانت را از روی پنجره پاک کنم. مانده‌ام بین آن پسرکی که قبل از این جاده بودم و آن پسرکی که تو ازم ساختی، کدام را انتخاب کنم. کاش کمی زودتر از آنکه بمیری، گونه‌ات را بوسیده بودم. کاش کمی از ستاره‌هایت را در آسمانم می پاشیدی.الهام اکبریالهام اکبریTue, 18 Nov 2025 01:33:48 +0330