https://virgool.ir/feed/@m_67318659ای جانِ بر لب آمده، لب‌های یار را آرام‌تر ببوس که این غنچه نورس است...fa2026-11-10 23:13:54https://files.virgool.ir/upload/users/4973322/avatar/iTPUcB.jpghttps://virgool.ir/@m_67318659https://virgool.ir/@m_67318659/تکه-ای-از-تنِ-من-igc9buxulqteکودکم زاده شدهاز دنیای خیالو به دنیای بی‌روح ما پا گذاشته استاز دروازۀ ذهنِ من. طفلم، ایده‌‌ای ستنشأت گرفته از جهان رؤیاکه با جهان خاکستری‌مان آمیختهو همدمی شده برای لحظات تنهاییِ من.لحظاتی که اگر او کنارم نبوده و با روح ابریشمی خود مرا به دنیای خویش نبرده بود،می‌مردمو از من، چیزی جز تلی از گِلِ خشک شده باقی نمی‌ماند. به‌راستی،بدون او چه می‌شدم؟ می‌خواهم به کاغد ببخشمکودکی که در جان خود پروراندهو به او، از شیرۀ جان خویش نوشانده‌ام.همان که صدای گریه‌اش، لالایی شب‌هایم استو آنقدر به او وابسته‌ام، که گویی تکه‌ای از تنم است.که در حقیقت، هست. می‌خواهم به ناهمواری‌های کاغذ ببخشمطفلی را که لحظه‌هایم به او وابسته است؛چونان که بخشید، مادرش، موسی رابه امواج بی‌رحم دریابا امید اینکه گشایشی پیش رویش،پهلوی آینده‌ای روشن ایستادهو انتظارش را می‌کشد. پارۀ تنم را در آغوش می‌کشم،به تنش، لباس کلمات را می‌پوشانمو با بوسه‌ای، او را راهی می‌کنم. با هر کلمه که بر کاغذ می‌نشیند،تکه‌ای از او،از آغوشم پر کشیده و برای همیشه از من، جدا می‌شود. ولی من برایش خوشحالم؛چون اینگونه،طفلم نامیرا می‌شود،داستان دنیای خویش را برای همه بازگو می‌کندو زنده می‌ماند؛حتی بعد از من.من برایش خوشحالم._آرام_ΛЯΛMΛЯΛMThu, 05 Nov 2026 11:13:28 +0330https://virgool.ir/@m_67318659/the-days-i-write-amoh29elzageروزهایی که می‌نویسم،روحم جدا می‌شود.پرواز می‌کند و در گوشه‌ای از کوچه‌های تهران،بسیار دورتر از من، آرام می‌گیرد.جایی که مردی سی و پنج ساله با شنیدن موسیقی آرامی،به یاد نوجوانی‌اش می‌افتد.لبخندِ «او» را به‌یاد می‌آورد و از خود می‌پرسد:«حالا بدون من، خوشبخت است؟»لبخند نرمی صورتش را می‌پوشاند؛به امید اینکه پاسخ سؤالش مثبت باشد.درحالی که درد عمیقی قلبش را می‌فشاردو در لباسِ اشک سردی،از چشمان گرمش پایین می‌آید...آراܩΛЯΛMΛЯΛMTue, 03 Nov 2026 19:53:40 +0330