https://virgool.ir/feed/@m_66805680fa2026-11-11 13:46:42https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_66805680https://virgool.ir/@m_66805680/ماشین-آبی-رویاها🌌-b0tkfrbvtr1m#دنده عقب به گذشته با اتو ابزاراولین باری که پیام اتوابزار برای یک خاطره ی ماشینی رو دیدم یه لبخند عمیق رو صورتم نقش بست.!درست برگشتم به ۱۶ سال پیش، چشمامو بستم و مثل یه فیلم یه کتاب از جلو چشمام لحظه به لحظش رد شد و اون نورو برای هزارمین بار تو درونم زنده کرد، شایدم خیلی بیشتر انقدر زیاد که حسابش از دستم دررفته،هرجایی از این زندگی که نور قلبم داشت خاموش میشد اون اتفاق،اون روز، اون ماشین آبی مثل جرقه عمل میکردو منو مثل یه دست غیبی از تاریکی های مطلق ذهنم بیرون میاورد..!یه دختر بچه ی ۶ ساله بودم یه روز از مهد که با مادرم برمیگشتیم از سر خیابون خونمون یه کمری آبی آسمونی پیچیدو به سمت خیابون اصلی حرکت کرد!خدایا چشمام داشت برق میزد،به نظرم از اولین کمری هایی بود که خریداری شده بود یا شایدم من اولین بار بود داشتم ماشین به اون زیبایی رو میدیدم،تو دنیای صورتی کودکانم اون رنگ آبی چه غوغایی به پا کرده بود،چه جدلی بین صورتی کیتی و عروسکام و ماشین آبی رویایی داشت شکل میگرفت.!سرمو برگردوندم تا جایی که دیگه ردی ازش باقی نمونه نگاهش کردم،یه نگاه عمیق،انگار میخواستم با چشمام التماس کنم برگرد میخوام باز ببینم،هنوزم باورم نمیشه یه دختر بچه چطور میتونه انقدر شیفته یک ماشین بشه؟!یه نگاه به مادرم کردم و با تمام خواهش و تمنایی که از درون یک انسان میتونه سر بزنه به مادرم گفتم ایشالا خدا به شوگر من(شوهر من)از این ماشینا بده.!مادرم خندیدو گفت ایشالا.!کل اون شب راجب اون ماشین آبیِ آسمونی برای پدرم حرف زدم میخواستم فریاد بزنم به کل دنیا بگم من امروز قشنگترین‌ ماشین عمرمو دیدم،کل شب موقع خوابیدن بهش فکر کردم به اون رنگ قشنگی که داشت.قضیه از جایی جالب تر شد که فرداها و فرداهای بعد از اون بازهم من ماشین مورد علاقمو دیدم..؛ظهر به ظهر که مادرم منو میبرد مهد،اون کمری آبی جلوی درمانگاه سرخیابونمون پارک شده بود،یقین پیدا کرده بودم که حتما ماشین یک خانوم یا آقای دکتره.! و با همه ی قلبم مشتاق بودم که صاحب ماشین رو ببینم ولی هیچ وقت نمیشد گاهی زودتر از تایم برگشتنم میرفتو گاهی هم هنوز اونجا بود.هرباری که از کنارش رد میشدم،موهامو درست میکردم و سعی میکردم قشنگتر و با ناز تر از همیشه راه برم،چون به این فکر میکردم من قراره صاحب این ماشین بشم پس باید مرتب و به اندازه اون زیبا باشم.!یه مدت زیادی به همین روال گذشت تا اینکه یه روزه زمستونی بود داشتیم با مادرم از مهد برمیگشتیم که از دور دیدم یه آقای متشخصی کیف به دست داره میره سمت همون کمری آبی،رسید بهش درشو باز کرد،کت و کیفشو گذاشت رو صندلی عقب و نشست پشت فرمون و حرکت کرد،هرگز هرگز فراموشش نمیکنم خیلی به نظرم زیبا بود،یه صحنه معمولی بود ولی چون مدت ها منتظرش بودم برام بی اندازه قشنگ بود،رسید بهم و رد شدو بازم از همون سر خیابون دور زد و من انگار که داشتم انیمیشن موردعلاقه امو تماشا میکردم،درست مثل اولین باری که دیده بودمش نمیتونستم چشم ازش بردارم،نگاه کردم همچنان نگاه..تا اینکه محکم با یه چیز خیلی سفت و سختی برخورد کردم و در یک آن طعم خون کل دهنمو پر کرد.!من برخورد کرده بودم به داربست،و انقدر شدت برخورد زیاد بود که لب بالای من نه یه خراش ساده بلکه کاملا از داخل باز شده بود،به خودم اومدم دیدم کل صورتم خون مادرم شال گردن دور گردنمو باز کردو با تمام توانش فشار داد به لب های من و همینطور هم منو گرفته بود و با قدمای سریع به سمت خونه حرکت میکرد،تا برسیم خونه کل شال گردن خونی شده بود و مادرم مجبور به این شد کلاه سرمو برداره و بگیره جلوی دهنم،خیلی درد داشتم خیلی و تو افکار بچه گانم به این فکر میکردم اگه بدون لب بمونم چی؟!خلاصه رسیدیم خونه و مادرم با هزاران ترفند اون همه خون ریزی رو بند آورد اما لبم انقدر ورم کرده بود که هنوزم اون حس سنگینی رو بعد از گذشت چند سال میتونم حس کنم،تا یک هفته نمیتونستم دهنمو باز کنم و لبمو خیلی تکون بدم ولی بیشترین دردی که داشتم درد لبم نبود..!دردم از این بود که دو روز بعد که بهتر شده بودم و باز میخواستم برم مهد دیگه اون کمری آبی اونجا نبود،ظهرها رفتنی و عصرا برگشتنی چشمم تو کل خیابون میچرخید که بازم ببینمش ولی نبود همون روز آخرین روز بود و بعد از اون رفته بود و تنها یه درده لب برای من ۶ساله باقی گذاشته بود.!حس میکردم زندگی برام عوض شده،دنبال رویاهام بودم تو اون ماشین و خیلی چیزهارو انگار بهش گره زده بودم ولی رفته بود و هرگز هم بعد از اون ندیدمش.همون روزا بود با اون همه دردی که برام باقی مونده بود تصمیم گرفتم دکتر بشم تو رویای بچگیم فکر میکردم ۱۰ سال بعد از این هم باز کمری لوکس ترین و قشنگ ترین ماشین دنیاست،فکر میکردم بازم تمام خواستم اینه که همسرم فقط باید کمری آبی داشته باشه!نه اینجوری نبود ولی برای اون موقع ها ازش راضیم خیلی هم راضیم چون برای چندین سال این رویارو با خودم حمل میکردم و شده بود بزرگترین انگیزه من،یه دختر دبستانی که تا میخواست از زیر تکالیفش در بره یاد اون کمری آبی میفتاد و بیشتر از نیاز تلاش میکرد تا همیشه شاگرد اول مدرسه باشه؛یا وقتی که فقط ۹سال داشت ولی با دخترای ۱۶،۱۷ ساله به بالا همکلاس میشد و هیچ هم صحبتی نداشت دلش میخواست دیگه زبان نخونه ولی فقط یبار از دهن فلان کس شنیده بود تمام کتابای پزشکی انگلیسی،پس از فردای همون روز تصمیم گرفته بود که زبان بخونه،یا چه روزایی که بعد از همه میخوابید و قبل همه از خواب بیدار میشد و چقدر سخت بود مقابله با نخوابیدن،درسته!بزرگ شده بودم، دیگه کمری نمیخواستم ولی رویاهایی که با کمری ساخته بودمو چرا؟!من به واسطه اون کمری یاد گرفته بودم رویای بزرگ داشته باشم،پرورش آرزوهارو یاد گرفته بودم من دیگه کمری نمیخواستم ولی اون موضوع ریشه کرده بود درون من؛من یاد گرفته بودم هرجا خسته شدم به اون ماشین فکر کنم تا باز قوی تر از قبلم از جام بلند شم،من به خودم قول داده بودم که دیگه هرگز تو زندگی به خودم اجازه ندم بازم یه کمری دیگه از دست بدم،من باید به خودم وفادار میموندم؛اون کمری آبی مال من نبود و میتونست هرجا که میخواد بره ولی چیزی که مال من باشه فقط باید در کنار من و مال من باقی بمونه من خیلی چیزا یاد گرفته بودم ازش و‌همچنان دارم یاد می‌گیرم.کمری آبی؛اتو ابزار یه بهانه شد،یه بهانه خوب تا بخوام از اینجا ازت تشکر کنم که مرسی سالها بخشی از انگیزه من بودی و اجازه دادی سرنوشتمو بسازم و دکتر بشم،!شاید اگه هیچ وقت نمیدیدمت الان اینجا نبودم و با کوچک ترین شکست های درونی و بیرونی زندگیم عقب میکشیدم و جنگیدن رو یاد نمیگرفتم،مرسی که بهم اولین از دست دادنو آموختی تا من یادم بمونه هیچ چیزی موندگار نیست چه خوش رنگ ترین روزهای زندگی و چه تاریک ترین روزها، من قوی تر از اینم که بخوام با از دست دادن ضعیف بشم چون من از ۶ سالگی یادگرفتم که بتونم از،از دست رفته ها نور و انگیزه برای فرداهای زندگی بسازم.ماشین ها در گذر زمان نقش های زیادی رو به خودشون گرفتن،ماشین تا ابد برای من کمری آبیِ و نقشش همیشه نقش یک ناجی ِ،یک نور در تاریکی،یک انگیزه برای روزهایی که ماندن و ساختن آسان نیست ولی باید تابید،مثل باد وزید و مهربانی را سرخ،ملایم و‌ روشن به همه جا کوچاند؛و باید شنید آن را که بر فراسوهای انتظار بام های سبز امید آیین زیبایی را زمزمه میکند،آن که در انتهای ابدیت می‌خنداند و بال های پرواز شکسته شده را التیام می‌بخشد،آن که همیشه در قلبم زمزمه میکند:سوگ نباید! امیدها چه میشوند؟جریان او در این تن تا آرزوها، تا رویاها و تا فرداهای بلند پیوسته دوخته شده است.ماهماهMon, 24 Nov 2025 23:48:25 +0330