https://virgool.ir/feed/@m_66735565ادبیات دوست / کمی تا قسمتی شاعر / کارشناس ماماییfa2026-11-12 19:53:50https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_66735565https://virgool.ir/@m_66735565/کتابی-جدید-اما-قدیمی-wtuaafvake6dامروز سری به کتاب های کتابخانه ام زدم و کتاب جدیدی به نام "سنگ رو یخ" را دیدم. این کتاب مجموعه داستان های کوتاه آقای ابوالقاسم پرتواعظم است. تا به حال حتی اسم آقای پرتواعظم به گوشم هم نخورده بود چه برسد به اینکه کتابی از ایشان بخوانم. تا به امروز خودم هم نمی دانستم چنین کتابی در کتابخانه ام دارم. فکر می کنم فقط من به طور کامل و دقیق نمی دانم چه کتاب هایی در کتابخانه ام سکنا گزیده اند. آخر بسیاری از کتاب های کتابخانه ام را خودم نخریدم، بیشترشان کتاب هایی ست که پدرم زمان جوانی و نوجوانی اش خریده و چندسالی می شود به من هدیه شان کرده است و تعدادی شان هم کتاب هایی است که از افراد مختلف هدیه گرفته ام و در این بین تعداد محدودی را هم خودم خریده ام. بگذریم، کتاب "سنگ رو یخ" را که باز کردم اولش مصاحبه ای از مجله ی فردوسی با آقای پرتواعظم درباره ی "قصه و قصه نویسی"چاپ شده بود. من به لحاظ شخصیتی (شاید هم اصلا ربطی به شخصیت نداشته باشد) به قصه نوشتن و روایت کردن علاقه دارم. حتی گفتن و خواندن شعرهای روایی را دوست دارم. تاریخ دقیق مصاحبه را در کتاب نیاورده بودند اما چون خود کتاب چاپ شهریور هزار و سیصد و پنجاه و دو ست، فکر می کنم در نیمه ی اول قرن هزار و سیصد هجری مصاحبه صورت گرفته است. بسیار خواندنی و جالب بود. هنوز فرصت نکردم داستان های کوتاه کتاب را بخوانم اما از صحبت های آقای پرتواعظم در مصاحبه شان، حدس می زنم باید داستان های شان عمیق و خواندنی باشند.این هم عکسی از اول مصاحبه:نجمه سادات سیدینجمه سادات سیدیThu, 01 Apr 2021 03:12:42 +0430https://virgool.ir/@m_66735565/معاصر-یا-هم-عصر-مسئله-این-است-tofskocbhdpyامروز در فضای مجازی برای دکتر وحید عیدگاه طرقبه ای نوشتم که: " کتاب تان عالی ست. به نظر من نفسی تازه در شعر معاصر است" و ایشان به سرعت پاسخم را دادند و تشکر کردند. منظورم کتاب شعرشان بود به نام "من هم یکی از شمایم" . آنقدر شعرهای این کتاب به دلم نشسته که تصمیم گرفته ام یک جین از این کتاب سفارش دهم و به دوستانم هدیه کنم. تا به حال کتاب های زیادی هدیه گرفته ام. چندتایی هم به دیگران هدیه داده ام اما تا به حال کتاب شعر هدیه نداده ام. این کتاب اولین کتاب شعری ست که می خواهم هدیه اش بدهم. تقریبا تمام اشعار این کتاب برایم جالب، نو و قابل تحسین بودند. اغلب شعرهای این کتاب در قالب چهارپاره و نیمایی ست. یک شعر از این کتاب را مهمان من شوید تا در ادامه برایتان بگویم که چرا این کتاب را دوست دارم:من هم یکی از شمایمای چشم های دگرگونای کاسه های پر از خونای پلک های سحرخیز اما به اکراهبا آرزوی بلندی به بالای یک خواب کوتاهدیده بسی از افق سر زدن ها ولی نا به دلخواهمن هم یکی از شمایمای سرنشین های مانند من ایستادهاینجا اگر آمده در شمار سواراندر هر چه و هر کجا بوده اغلب پیادهبا چهره هایی که گوییهر یک عزیزی همین لحظه از دست دادهمن هم یکی از شمایمای هم قطاران در هم فشردهچون دوستان قدیمیسوی هم آورده روی و در آغوش هم دست بردهبی آنکه باشیم با هم صمیمیمن هم یکی از شمایمای زندگی های آکنده از ناگزیریای داستان های از واقعی واقعی ترای شخصیت های در اوج باور پذیریمانند بازیگرانی فرورفته در نقش چون عکس در قابیا مرده در خوابدر پرده ی آخر یک نمایش به نام در اعماق مردابمن هم یکی از شمایمای ذره های پراکنده ی آزمایشدر گردشی بی سرانجام در یک محیط اسیدیسرگیجه ها دیده از پرسه در چرخه ای بی گشایشچون حرکت ناخودآگاه انگشت هاتانهنگام گرداندن جاکلیدیآری چنینماین سوی و آن سوی می جنبم اماهر روز در ظرف خود بیشتر ته نشینممن هم یکی از شمایم یکی از شما، ها یکی از شماهایک چند اگر دست و پایی زدم اینک آرامچون نعش واداده ای روی آبمنه می درنگمنه می شتابمدر ایستگاهی که انبوه تن ها تنم را به بیرون براندپا می گذارم به پایینتا در هر آنجا که پیش آیدم گور خود را کنم گمیا گور خود را بیابمببینید چقدر زیبا آقای عیدگاه بدون آوردن کلمات اتوبوس و مترو، فضای آنها را توصیف کرده است. انگار شاعر سوار متروی شلوغی مثل متروی تهران است و شعر را با نگاه به آدم های در مترو سروده است و فضای شعر پیش می رود تا در آخر مترو می ایستد و مسافران پای خود را با فشار جمعیت به بیرون و پایین می گذارند و گور خود را گم می کنند یا گور خود را پیدا می کنند (چقدر کنایه ی گور را گم کردن اینجا خوش نشسته است)نیما در جایی گفته است:" در هیچ جای دنیا شکل آفرینش های ادبی مردم عوض نشده مگر اینکه شکل زندگی اجتماعی مردم عوض شده باشد." گروهی از شاعران در طول تاریخ هم عصر خودشان شعر گفته اند اما معاصر خودشان شعر نگفته اند. فرق است بین هم عصر بودن و معاصر بودن. هر چیزی که در عصر ما وجود داشته باشد، هم عصر ماست اما لزوما معاصر ما نیست. آثار معاصر در واقع با در نظر گرفتن گفتمان ها و نوع زندگی اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی و دیگر جنبه های زندگی در زمان شکل می گیرد و اثری که با توجه به این گفتمان ها خلق می شود، اثر معاصر نامیده می شود اما اثری که در زمان ما با توجه به گفتمان های گذشته خلق می شود، صرفا هم عصر ماست. به نظر من شعرهای آقای عیدگاه شعر های معاصر ماست و خود ایشان هم خوشبختانه هم عصر ما هستند.نجمه سادات سیدینجمه سادات سیدیWed, 24 Mar 2021 01:41:36 +0430https://virgool.ir/@m_66735565/صفتی-که-دوستش-ندارم-xywocvp6dayuمی توانم بگویم از تلاش مداوم و انتظار کشیدن متنفرم. همیشه دوست داشته ام در کمترین زمان ممکن و با حداقل تلاش به اهدافم برسم. اگر درخت بودم احتمالا درختی یکساله می شدم که در زمان کوتاهی هم جوانه بزنم، هم رشد کنم، هم شکوفه بدهم و هم میوه اما درختان یکساله فقط یک سال زندگی می کنند و من دوست ندارم بعد از یک سال تمام شوم. از طرفی با شناختی که از خودم دارم، نمی توانم از آن درخت هایی باشم که چند سال برای رشد کردن یا میوه دادن صبر می کنند. من اگر بذر بامبو بودم جدای از اینکه هر روز کله ام را از خاک بیرون می آوردم و اطرافم را نگاهی می انداختم، بعد از جوانه زدن وقتی می دیدم آنقدری که می خواستم رشد نکردم، بلند می شدم، خودم را از خاک می کشیدم بیرون، می تکاندم و در کل بی خیال درخت شدن می شدم. شاید هم بهتر می بود از آن درختانی باشم که هر سال میوه می دهند. اما مگر یک آدم می تواند مثل یک درخت هر سال میوه های تکراری بدهد؟ به گمانم نمی تواند. شاید هم بتواند! مثلا من خودم گاهی چنان به ورطه ی تکرار می افتم که حتی هیچ میوه ای نمی دهم چه برسد به میوه های تکراری! تن به تکرار می دهم اما از تلاش مداوم و انتظار کشیدن در می روم. نمی دانم چه شد که این صفت ناپسند وبال گردن زندگی ام شد. وقتی به علتش فکر می کنم، وراثت و محیط و نظریه های فروید و خاطرات کودکی چون اقماری دور سرم می چرخند و یکی پس از دیگری از مدار خود خارج می شوند و به سنگینی توپ بسکتبالی بر سرم فرود می آیند. راستش را بخواهید من همیشه برای رسیدن به زندگی بهتر، از نوشتن پرهیزکرده ام. تصمیم گرفتم درس بخوانم، سرکار بروم، ادامه تحصیل بدهم، موفق شوم و نگذارم حواسم به زندگی پرت شود! اما مگر می گذارد؟ زیبایی های زندگی را می گویم! الان برای من آفتاب، از این آفتاب تر نمی شود. باران از این باران تر نمی شود. درخت از این درخت تر نمی شود و این نارنگی روی میز _که برادرم می گوید گرامانتی ست_ از این نارنگی تر نمی شود. و من تصمیم گرفته ام سعی کنم با وجود اینکه وقت پلک زدن ندارم و از تلاش مداوم و انتظار کشیدن در می روم، 200 روز یادداشت روزانه بنویسم. راستی حالا که از درخت گفتم بیایید چند بیت شعر هم از محمدجواد آسمان بخوانیم:اگر بارانی از آن دست های نرم می باریداگر یک بار حل می شد صدایت در صدای مناگر یک چشم، تنها تندر یک چشم سر می زداگر سیلی فرو می ریخت دریا را به پای مندرختی می شدم این بار تا هر ناخن دستمکمی از آبی چشم تو بردارد برای من...نجمه سادات سیدینجمه سادات سیدیMon, 08 Mar 2021 02:21:04 +0330