https://virgool.ir/feed/@m_66662700fa2026-11-12 12:17:07https://files.virgool.ir/upload/users/4862376/avatar/eoMrkz.jpghttps://virgool.ir/@m_66662700https://virgool.ir/@m_66662700/عنوان-رسیدن-به-درک-و-فهم-بالا-ag2yt5hxgri9رسیدن به درک و فهم بالا. وقتی ما میخواهیم دنیا را بفهمیم و از درون رشد کنیم باید چیزهایی که بهشون وابسته هستیم را ول کنیم و از درون روی خودمان کار کنیم اول از درونمان خود را درمان میکنیم بعد از بیرون شروع به درمان خود میکنیم ما باید وابستگی به این دنیا را رها کنیم باید نَفس درونی خودمان را کنترل کنیم این کارهم خیلی سخت است باید خشم. غرور.تکبر و..... همه این ها را کنترل کنیم باید واضح فکر کرد که چرا آمدهیم در این دنیا هدف خداوند از افرینش من چه بود خداوند در دنیایی ما خیلی اسباب بازی و چیزهای دیگر که سرگرم کننده هستند درست کرد. که ببیند ما انسان ها چقدر میتوانیم نٔفس درونی خودمان را کنترل کنیم ما باید خود را از این دنیا نجات دهیم دنیایی ما مثل بازی شطرنج است بعضی ها گول دنیا را میخورند و از بازی حذف میشوند و بعضی ها پیروز میشوند. افراد کمی هست که در بازی شطرنج دنیایی پیروز میشوند؛ اما کسی که حذف میشود درگیر خود و دنیایی فانی اش هست وقتی که به سن بلوغ میرسیم تازه وارد بازی میشویم جلوی ما سایه های درونی ترسناک ظاهر میشوند اول باید با انها بجنگیم سایه ها اسم های زیادی دارند و تعداد زیادی دارند اسم پادشاه انها نَفس است اسم سربازانش غرور. تکبر. خشم. حسادت. ترس. خودخواهی و.... ما انسان ها اینجا شروع به نبرد میکنیم شاید پیروز شدیم شایدم نابود آنم به تو ربط دارد که پیروز شوید یا نابود و خاکستر. یه چیز را متوجه شدی؟! که کلاً ما انسان ها تمام عمرمان درحال نبرد هستیم با درونمان انگار هیولاهایی ترسناک که در قصه ها هستند و در جنگل. خانه های قدیمی گفته شده که هستن ولی انجا نیستند انگار درونمان هستند. چرا تمام عمر انسان درحال جنگیدن با خودش هست چرا وقتی در سن بلوغ میرسند این سایه ها بیدار میشوند ولی با آنها نمی جنگند. بلکه انها را رشد و تقویت میکنند آنها را مثل یک کودک پرورش میدهند و بزرگ میکنند من در این سن یاد گرفتم که چطور با آنها مبارزه کنم نمیخواهم درونم با سایه ها سیاه شود. ما انسان ها وقت داریم اما تا ۴۰ سالگی تا سایه های درونمان را کنترل کنیم بعد از ۴۰ سالگی برایمان سخت میشود که سایه های درونی خودمان را در کنترل بگیریم و سایه های درونی شروع به خوردن ما میکنند بیایید باهم سعی کنیم درونمان را پاک نگه داریم زیبا مثل اب زلال.طهورا کهرازهطهورا کهرازهMon, 11 May 2026 03:40:08 +0330https://virgool.ir/@m_66662700/عنوانجنگیدن-درونمان-ltgxbsafyxi9بسم الله الرحمان الرحیم عنوان:(جنگیدن با درونمان) ذهنم درگیر تخیلات و افکارات گوناگونی است. همهٔ این افکار می‌خواهند ذهن و جسمم را بگیرند. می‌خواهم مقاومت کنم، اما سخت است. مقاومت کردن با حرف و گفتن آسان است، اما وقتی که می‌خواهی انجامش دهی، خیلی سخت است. غرور، تکبر، شهوت، خشم، بدبینی، چرب‌زبانی. همهٔ این سایه‌های بد انسانی درونم فعال شده‌اند، اما شوکه نیستم، چون عادی است. در یک سنی، همهٔ سایه‌های درونی انسان بیدار می‌شوند، اما کسی شکایتی از درونش ندارد. همیشه خود را ادم برتری میدانند خود را خوب می‌دانند، اما من احساس گناه دارم. با خود می‌گویم: «باید عادی باشم، درون خود را آرام کنم، با همهٔ سایه‌های بد بجنگم.» من با خودم می‌گویم: ما یک انسانیم و همیشه در حال نبردیم، نه با جهان، بلکه با خودمان، با درونمان. من هم همین راه را انتخاب کردم که با درون، با سایه‌ها بجنگم. نمی‌خواهم درونم را سیاهی ببلعد در خودش. نمی‌خواهم سیاهی درونم زنده شود. شاید الان زنده است، اما گرسنه هست و یک گوشه افتاده و نمی‌تواند بر روی پاهایش بایستد. می‌خواهم با غرور، خشم، چرب‌زبانی، مدپرستی، با نَفْس خود بجنگم. بعضی وقتا در افکارم غرق می‌شوم و به یک زندگی شیک و پولداری فکر می‌کنم، با لباس‌های زیبا و نگین‌کاری زیبا و گرانبها. در افکارم پولدار و مغرورم، زیبا و اغواگرم. اما یهویی به خودم می‌آیم و با خود می‌گویم: «چرا این‌جور فکر می‌کنم؟ چرا مغرور هستم؟! مگر ما انسان‌ها چقدر عمر داریم؟ اول و آخر در قبرمان – خانهٔ اصلی‌مان – می‌خوابیم. از خاک درست شده‌ایم و به خاک برمی‌گردیم.» با خودم فکر می‌کنم، می‌گویم که این بدن، این جسمم، حتی مال من نیست. این دستانم که الان با آن‌ها تایپ می‌کنم مال من نیستند. من هیچی استم، من تنها هستم. روح من مال من نیست، حتی اسم من مال من نیست. در این دنیای فانی، همه چیز از ما گرفته می‌شود. وقتی که می‌میرم، اسم من را می‌گذارند «جسد». وقتی که زمان پایانم – زمان مرگم – فرا می‌رسد، بچه‌هایم، نوه‌هایم می‌گویند: «آن جسد را بیاورید.» اسم من را نمی‌گیرند، نمی‌گویند مثلاً «طهورا را بیاورید». اسم من، زمان مرگم، از من گرفته می‌شود. جسمم از من گرفته می‌شود و به خاک برمی‌گردد. استخوان می‌شوم. کرم‌های گرسنه شروع به خوردن جسمم می‌کنند، سوسک‌ها. بعد روحم به جسمم نگاه می‌کند با عذاب وجدان و می‌گویم: «آن منم؟! همان که مغرور بود و به خود می‌نازید؟ الان کرم‌های گرسنه دارند می‌خورند من را.» حتی تصورش سخت است و دردناک پس بیاییم مغرور و متکبر نباشیم با سایه های درونمان بجنگیم.طهورا کهرازهطهورا کهرازهSat, 09 May 2026 12:54:38 +0330https://virgool.ir/@m_66662700/عنوانجنگیدن-با-درونمان-q9rrmsuqixwfبسم الله الرحمان الرحیم عنوان:(جنگیدن با درونمان) ذهنم درگیر تخیلات و افکارات گوناگونی است. همهٔ این افکار می‌خواهند ذهن و جسمم را بگیرند. می‌خواهم مقاومت کنم، اما سخت است. مقاومت کردن با حرف و گفتن آسان است، اما وقتی که می‌خواهی انجامش دهی، خیلی سخت است. غرور، تکبر، شهوت، خشم، بدبینی، چرب‌زبانی. همهٔ این سایه‌های بد انسانی درونم فعال شده‌اند، اما شوکه نیستم، چون عادی است. در یک سنی، همهٔ سایه‌های درونی انسان بیدار می‌شوند، اما کسی شکایتی از درونش ندارد. همیشه خود را ادم برتری میدانند خود را خوب می‌دانند، اما من احساس گناه دارم. با خود می‌گویم: «باید عادی باشم، درون خود را آرام کنم، با همهٔ سایه‌های بد بجنگم.» من با خودم می‌گویم: ما یک انسانیم و همیشه در حال نبردیم، نه با جهان، بلکه با خودمان، با درونمان. من هم همین راه را انتخاب کردم که با درون، با سایه‌ها بجنگم. نمی‌خواهم درونم را سیاهی ببلعد در خودش. نمی‌خواهم سیاهی درونم زنده شود. شاید الان زنده است، اما گرسنه هست و یک گوشه افتاده و نمی‌تواند بر روی پاهایش بایستد. می‌خواهم با غرور، خشم، چرب‌زبانی، مدپرستی، با نَفْس خود بجنگم. بعضی وقتا در افکارم غرق می‌شوم و به یک زندگی شیک و پولداری فکر می‌کنم، با لباس‌های زیبا و نگین‌کاری زیبا و گرانبها. در افکارم پولدار و مغرورم، زیبا و اغواگرم. اما یهویی به خودم می‌آیم و با خود می‌گویم: «چرا این‌جور فکر می‌کنم؟ چرا مغرور هستم؟! مگر ما انسان‌ها چقدر عمر داریم؟ اول و آخر در قبرمان – خانهٔ اصلی‌مان – می‌خوابیم. از خاک درست شده‌ایم و به خاک برمی‌گردیم.» با خودم فکر می‌کنم، می‌گویم که این بدن، این جسمم، حتی مال من نیست. این دستانم که الان با آن‌ها تایپ می‌کنم مال من نیستند. من هیچی استم، من تنها هستم. روح من مال من نیست، حتی اسم من مال من نیست. در این دنیای فانی، همه چیز از ما گرفته می‌شود. وقتی که می‌میرم، اسم من را می‌گذارند «جسد». وقتی که زمان پایانم – زمان مرگم – فرا می‌رسد، بچه‌هایم، نوه‌هایم می‌گویند: «آن جسد را بیاورید.» اسم من را نمی‌گیرند، نمی‌گویند مثلاً «طهورا را بیاورید». اسم من، زمان مرگم، از من گرفته می‌شود. جسمم از من گرفته می‌شود و به خاک برمی‌گردد. استخوان می‌شوم. کرم‌های گرسنه شروع به خوردن جسمم می‌کنند، سوسک‌ها. بعد روحم به جسمم نگاه می‌کند با عذاب وجدان و می‌گویم: «آن منم؟! همان که مغرور بود و به خود می‌نازید؟ الان کرم‌های گرسنه دارند می‌خورند من را.» حتی تصورش سخت است و دردناک پس بیاییم مغرور و متکبر نباشیم با سایه های درونمان بجنگیم.طهورا کهرازهطهورا کهرازهSat, 09 May 2026 12:53:16 +0330