https://virgool.ir/feed/@m_66636962کسی که فکر می‌کند باید نویسنده می‌شده است، اما نشده است و نخواهد شدن!fa2026-11-11 21:08:01https://files.virgool.ir/upload/users/3298937/avatar/99Cbrk.jpghttps://virgool.ir/@m_66636962https://virgool.ir/@m_66636962/باران-oibhiwd8mh2nنشسته روبروی چشم‌انداز وسیع تراس، خیره به روبه‌رو، چشم‌هاش انگار راه گرفته و مستقیم به خیابان و عبور ماشین‌ها نگاه می‌کند.چقدر زیباست. زنی انگار لبریز از خاطرات تلخ و شیرین. با صورتی طبیعی و در شصت‌وچندسالگی همچنان زیبا و دلنشین. چین‌های ساده‌ای که اخم و خنده و غصه‌های سالیان را به وضوح نشان می‌دهد. طوری که آدم دل‌اش می‌خواهد ببوسدشان.سیگارش را پک نمی‌زند. نمی‌زند تا خاموش می‌شود. باران تندتر می‌شود و طاقی کوچک تراس دیگر کافی نیست. به خود میلرزد و شال را دور شانه‌ها محکم می‌کند.با وزش شدید باد سرش را به سمت موافق باد می‌چرخاند که زلف کوتاه و جوگندمی‌اش نا‌مرتب نشود.ناگهان با من چشم‌درچشم می‌شود. از خیره بودنم به خودش جا می‌خورد. کمی جابه‌جا می‌شود و لبخند محوی تحویل‌ام می‌دهد. دلم قنج می‌رود. دلم می‌خواهدش. توی صفحه خاموش موبایلم به خودم نگاه می‌کنم. چه می‌گوید اگر بروم جلو و درخواست نشستن کنارش را بدهم. چقدر دلم دست‌هایش را می‌خواهد..‌ شانه‌هایش. حتا بوسیدنش.دوباره به روبرو خیره می‌شود. خط نگاهش را می‌گیرم و به خیابان شلوغ میرسم.به همان خیابان خیره می‌شوم. از زاویه چشمم می‌بینم که برمی‌خیزد و می‌رود اما نمی‌توانم چشم از خیابان بردارم. شوهرم صدایم می‌زند، با دوتا لیوان قهوه در دست توی در تراس، اشاره می‌کند که بیا برویم داخل. باران شدیدتر شده‌است....با بی‌میلی تراس را ترک می‌کنم.الهه منصوریالهه منصوریMon, 27 Jan 2025 11:40:57 +0330https://virgool.ir/@m_66636962/حسرتی-و-خاطره-ای-hvyf8rcs0rorده دوازده ساله بودم.دختری از خانواده‌ای خیلی مذهبی که کمی هم چاق بودم و اعتمادبه‌نفس پایینی داشتم.اوایل دوران راهنمایی بود که با دو تا از بچه‌ها دوست‌های خوبی شده بودیم. هما و سوفیا که هردو بسیار ناز و دوست‌داشتنی بودند و من از دوستی‌شان حس خودباوری عجیبی گرفته بودم و خیلی داشت خوش می‌گذشت! یک دوره‌ای بین‌مان نامه‌نگاری مد شد.هما به سوفیا، سوفیا به هما، من به هما، سوفیا به من، خلاصه نامه‌های قشنگی می‌نوشتیم.یک روز یک نامه جالبی نوشته بودم برای هما. یادم هست که در مورد روابط اجتماعی و مهمانی‌ها و رفت و آمدهایی بود که آنروزها تازه مد شده بود بین طبقه متوسط و می‌بایست خیلی شیک می‌پوشیدیم و هرطوری که بود آلاگارسون می‌رفتیم!متن خوبی بود... هما داشت زیر میز آن‌را می‌خواند و من هم تمام حواسم جمع بود که غلط نخواند. سر کلاس تاریخ بودیم و معلم خیلی ریزنقش و بداخلاق‌مان ناگهان حواسش جمع شد به ما. صاف آمد بالای سرمان و کاغذ را از دست هما کشید و هما هم بی‌معطلی گفت: «خانوم اجازه! مال ما نیست. منصوری نوشته»صمیمیت من و هما از همان‌وقت ضایع شد و من جای خودم را از کنار او عوض کردم و رفتم دو میز عقب‌تر، کنار خواهران یعقوبی که همیشه دوست داشتند پیش آنها بنشینم... اما خانم عطایی نامرد نوشته من را گرفت و گفت که زنگ تفریح بروم دفتر و بگیرم‌اش. که ای‌کاش بی‌خیال نامه شده بودم و هرگز به دفتر نمی‌رفتم. کاغذ را دستش گرفته بود و با چندتا از معلم‌ها داشتند می‌خواندند. تا من را دید گفت: «بفرمایید خانم نویسنده تشریف آوردن!» و همگی خندیدند.نوشته من را از وسط دوبار پاره کرد و در دستم گذاشت و گفت: «تو که شاگرد خوبی هستی، این چرت و پرت‌ها چیه که می‌نویسی؟»مطمئن نیستم اما تا جایی که یادم می‌آید از همان وقت نوشتن را برای همیشه رها کردم.. شاید تا همین امروز!الهه منصوریالهه منصوریSun, 02 Jun 2024 12:16:07 +0330