https://virgool.ir/feed/@m_66008382fa2026-11-12 04:46:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_66008382https://virgool.ir/@m_66008382/اپاسوم-و-خروس-لاری-برنده-ی-نبردشدند-yvvznbejvpinاپاسوم حیوان مرده‌نمایی است که در مواقع ترس خود را به مردن می‌زند.چسب‌زخم بین انگشت اشاره و شستم در آستانه‌ی جدا شدن بود؛ سیاه و چرکی، با لکه‌ی کوچک لاکی که دخترخاله‌ی سه‌ساله‌ام به همه‌جای دستم مالیده بود، جز ناخن‌هایم. شیشه‌ی ماشین کمی پایین بود و بوی فاضلاب به داخل پیچیده بود. باد آرامی موهای تازه چتری‌شده‌ام را که مدام از پشت گوش‌هایم سر می‌خورد، توی صورتم پخش می‌کرد.اپاسوم! لقبی که سال‌ها پیش برای بابا ساخته بودم. نه به‌خاطر شباهت ظاهری‌اش به آن جانور عجیب، بلکه به‌خاطر توانایی عجیبش در مرده‌نما شدن هر وقت پای رانندگیِ من وسط می‌آمد. آن روز، مثل تمام روزهایی که سعی داشتم توانایی‌هایم را به بابا اثبات کنم ، داشتم‌ برای جلب اعتماد اپاسومی تلاش می‌کردم که وحشت زده خودش را به مردن زده بود‌ و تا صحنه را ترک نمی‌کردم، قصد زنده شدن نداشت. سویچ را چرخاندم و پایم را آهسته روی پدال گاز فشار دادم. اولین تلاشم با شکست مواجه شد؛ اپاسوم، که تا آن لحظه خودش را به مردن زده بود، خیلی آرام گوشه‌ی چشم راستش را باز کرد تا شکستم را در خیالش جشن بگیرد. می‌دانستم اگر ماشین روشن نشود، اپاسوم با خیال راحت‌تری می‌تواند خودش را به مردن بزند؛ چون همیشه از این می‌ترسید که من رانندگی کردن را یاد بگیرم و برداشتن سوییچ ماشینش  عادتم شود.این اولین باری نبود که سویچ را می‌چرخاندم، اولین باری نبود که ماشین را خاموش می‌کردم، اولین باری نبود که پشت فرمان نشسته بودم. شش-هفت سالی می‌شد که گواهینامه‌ام را گرفته بودم و می‌توانستم به همه‌ی دنیا کارت کوچکم را نشان بدهم و بدون هیچ تلاشی ثابت کنم که می‌توانم همه‌ی لگن‌ها را راه بیندازم؛ به همه‌ی دنیا، به‌جز او.دستِ عرق‌کرده‌ام را برای خشک شدن روی شلوار جینم کشیدم که چسب‌زخم جدا شد. دوباره سویچ را چرخاندم و این‌بار ماشین روشن شد. ماشین که روشن شد، ترس بابا هم روشن شد؛ ترسی که همیشه با مرده‌نمایی قایمش می‌کرد. برای این لحظه پول زیادی خرج کرده بودم؛ پول‌هایی که در ازای خارج کردن کتاب‌ها از کارتن‌های بزرگ و چیدنشان در قفسه‌های کتاب‌فروشی به‌دست آورده بودم. پول‌هایی که دو دستی تقدیم کرده بودم به مرد دیوانه‌ای که دهانش همیشه بوی سیر می‌داد و کنار گوشم تق‌تق تخمه می‌شکاند و به بهانه‌های مختلف، سر پیچ‌های بی‌خطر و خلوت دستش را روی ران‌هایم می‌کشید و فریاد می‌زد: «آرام! آرام‌تر!»فقط برای این‌که اجازه دهد پشت پرایدش بنشینم و این شهر کوچک دو وجبی را در گرمای نفس‌گیر مرداد ماه هزار بار دور بزنم و از او چیزی را یاد بگیرم که از قبل یاد گرفته بودم ؛ فقط برای آنکه در چنین روزی به اپاسوم ثابت کنم که می‌توانم.آرام و با احتیاط پایم را از روی ترمز برداشتم و حرکت کردم. این زمین بزرگ زراعتی، تنها منطقه‌ی جهان بود که اپاسوم اجازه داده بود پشت سمند سورنِ آبی مدل هشتادوپنجش بنشینم.عرق دستم زخمم را که لخت مانده بود می‌سوزاند و با عوض کردن دنده یک به ‌ دو، دو‌ به سه باد شدیدتر می‌وزید و موهایم بیشتر توی چشم‌هایم می‌زد.حالا اپاسوم بیشتر از همیشه ترسیده بود؛ از ماشینی که بدون نقص حرکت می‌کرد، دنده‌ای که به‌موقع عوض می‌شد، فرمانی که چاله‌ها را ظریف رد می‌کرد و دختری که با شانه‌هایی آرام و عقب‌داده، نگاه مصممش را بین آینه‌ها می‌رقصاند.اما ناگهان خشکم زد. کمربند روی سینه‌ام تبدیل به یک‌بلوک بتنی سنگینی شد و دستان گرم و عرق‌کرده‌ام یخ زدند و انگشت‌هایم ترک برداشتند. انگار دنیا متوقف شده بود.اپاسوم فریاد می‌زد: «چرا وایسادی؟ چرا حرکت نمی‌کنی؟ آهای با توام!» اما من چیز دیگری می‌شنیدم:«آخیش خیالم راحت شد! دیدی بازهم نتونستی؟! دیدی نشد؟»یک خروس لاری زرد جلوی ماشین ایستاده بود و اصلا تکان نمی‌خورد؛ گردن دراز و کچلش را با غرور بالا گرفته بود.برعکسِ بیست‌ودو سال پیش، که توی کوچه‌ی تنگ محله‌ قدیمی بابابزرگ به سمتم حمله کرده و بال‌هایش را تندتند توی صورتم باز و بسته کرده بودو با ناخن‌هایش دست و‌ پایم را چنگ انداخته بود و با نوکش گوشه‌ی پلکم را زخم کرده بود، این‌بار خیلی آرام و بی‌حرکت بود.بابا دوباره فریاد زد و من با پلک‌های خشک‌شده‌ام توی چشم‌هایش زل زدم و با انگشت‌های ترک‌خورده‌ام دنده را خلاص کردم و پیاده شدم و برگشتم به صندلی عقب ماشین.اپاسوم باز هم برنده شده بود؛ این بار با کمک خروس لاری.‌  «دنده عقب با اتو ابزار».رومینا مظفریرومینا مظفریWed, 19 Nov 2025 20:05:30 +0330