https://virgool.ir/feed/@m_65837810fa2026-11-10 19:41:18https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_65837810https://virgool.ir/@m_65837810/dearrwrite-xpuie2lqm0xxامروز ،سامانه بارشی وظیفه اش را با تنبلی انجام داد .میبارید،نمیبارید،هوا گرم و شرجی میشد،میبارید و دوباره نمیبارید .این روی حال من هم تاثیر گذاشت .بر خلاف همیشه که، وقتی هوای بهاریِ گرفته و ابری حالم را خوب میکرد ؛ امروز مثل ان ابرها گرفته بودم.با این تفاوت که نباریدم. فقط سنگین ،کرخت و بی حوصله ؛گوشه ای کز کرده بودم تا شاید امید ؛مانند شاهزاده ای سوار بر آن اسب سفیدش، از رودخانه طغیان کرده ام بگذرد و نجاتم دهد. نیامد ،گذر نکرد و نجات نداد.عصر که شد ،باران نمیبارید و آسمان فقط گرفته بود.مادر همانطور که لباس بیرونش را میپوشید گفت :_میخوام برم بیرون ...بیا باهم بریم _کجاها میخوایم بریم _میخوام برم نون بگیرم ...سر راهم به مامانجون سر بزنم ، وسیله هاشون رو بدم مقاومت کردم .سرم را به این سو و آن سو پرتاب میکردم :_حال ندارم...نمیام_بیا بریم!...دلت میاد منو تنها بزاری؟واقعیت را بگویم ،همیشه اینگونه میخواهد عذاب وجدان بدهد تا وقتی که همراهش نرفتم ،در آتش وجود خود، از عذاب وجدان بسوزم .اما صدایی به‌ من میگفت برو ...خدا را چه دیدی شاید که حالت عوض شود.به محض نشستن در ماشین تاکید کردم، هیچ جا پیاده نخواهم شد.مادر هم چیزی نگفت. پنجره را پایین دادم تا آن باد سرد و مرطوب به صورتم بخورد .خورد،خوب نشد،ماند.مادر نان را گرفت. گفت :_هنوز قابلمه عمه جون که اش داده بودن رو برنگردوندیم. سر راه بریم یه شکلاتی چیزی بگیریم بریزیم براشون تو قابلمه.چیزی نگفتم و بیرون را تماشا کردم .رفت و آمد آدم ها؛یکی با عجله ،یکی ارام ،دیگری سلانه سلانه ،یکی هم خمیده و فرتوت و یکی هم ایستاده رو به افق در حال صحبت با شخص پشت تلفن. رسیدیم به مغازه مورد نظر مادر:_چرا نرفتیم اون‌یکی شیرین عسل؟_از اون خوشم‌نمیاد ...اینجا خیلی بهتره باز هم ان صدا .مقاومت نکردم. با ورود به مغازه خاطراتم زنده شد .سالها بود اینجا نیامده بودم.ان موقع برای هر مناسبتی از اینجا کیلویی شکلات میخریدیم .صدای صاحب مغازه ،پیرمرد مهربانی بود که واقعا برای شغلش ساخته شده بود.مردی با چشمانی که از بس لبخند زده بود مانند دو خط تیره و لبش مانند یک منحنی بود که سرهایشان رو به بالا رفته بود .شانه هایی کمی خمیده داشت و ظاهرش مرتب اما ساده بود .با مشتری هایش با بهترین و مهربانترین لحنش صحبت می‌کرد. جوری که باعث نمیشد از به خاطر رفتار فروشنده که کامتان را با دهان کجی و بد خلقی تلخ کرده بود ؛با شیرینی ،شیرینش کنید.رفتارش حتی باعث میشد با خروج از مغازه مرض قند بگیرید .برای حساب کردن به صندوق که رفتیم .سعی کردم نگاهش نکنم.رویم نمیشد. قبل آنکه مراحل همیشگی"قابلی نداره ...نفرمایید...رمز؟...خدا برکت"را طی کنیم گفت :_دخترم بیا اینجا ببینم هنوز کودک درونت زنده هست یا نه ناخودآگاه لبخند زدم .از میان خوراکی هایی که روی میز برای فروش گذاشته بود آب نباتی را به من داد.تشکر کردم .آن لحظه فکر کردم شاید امید ،آن لحظه توسط فروشنده و آن ابنبات کوچک پرتغالی ،موفق به گذر از رودخانه شده بود .مانند یک پل ."خیابان _شیرین عسل"۳۱ فروردین ۱۴۰۵HJUGXUHAABLenoLenoMon, 20 Jul 2026 00:34:29 +0330