https://virgool.ir/feed/@m_65699794fa2026-11-12 14:24:40https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_65699794https://virgool.ir/@m_65699794/قهوه-خانه-تاریک-zruiiyy3dc8rهوایی سرد بر روی کشتی احساس می‌شد. آه، چقدر دور شدم، ولی نمی‌توانم بیشتر دیدن را کنار بگذارم. می‌خواهم تا انتها بروم. هر آنچه دوگانگی درونم را حس می‌کنم، بیشتر در دنیا ببینم. می‌خواهم قدم‌هایم تمام زندگی‌ام را در بر گیرد. هر آنچه که به آن فکر می‌کنم را قدم بزنم.بعضی وقت‌ها نمی‌دانم چه می‌گویم، ولی خب گفتنی‌هایم زیاد است و ندانم‌ها بیشتر. آنقدر ندانسته‌ام که در ندانستن هم بسیار فعال و هنرمندم.ضعیف را کنار بگذار یا ترسو را، من می‌خواهم جریان واژه‌هایم تو را به جایی ببرد؛ شجاعتت را می‌خواهم، نه اراده‌ات را. اراده‌ات را بردار برای ریختن چایی یا درست کردن قهوه‌ات؛ ترست را بیاور، می‌خواهم با او حرف بزنم.عشقت را کنار بگذار، نفرتش را بیاور. قدرت را رها کن و لبخندت را بیاور. اینجا غرورت در اوج تاریکی بدردمان می‌خورد، نه در رسیدن به بالاها.غرورت را بسیار کار دارم، آن غرور زیبای جلایی توانستن‌هایت. من غرور نتوانستنت را می‌خواهم؛ آنجا که تاریکی پشتت را می‌شکافد، آنجا که دلت را از سینه بیرون آورده‌اند، آنجا که می‌دانی دیگر کشتی باز نمی‌گردد.آنجا که با سری بالا گریه خواهی کرد، آنجا که ناراحتیت دنیا را آتش خواهد زد. در این کشتی رفتنت، نفرت می‌خواهد، غرورت شکستن و لبخندت غمی.اینجا با لبخندت اشک در چشمانت جمع می‌شود، چون غمی را دریافته و غرورت را می‌شکافد. در اینجا اقیانوس حکم می‌کند و می‌دانی که هیچ‌ترین انسان هستی، ولی قرار نیست اقیانوس و موج‌هایش غرور راستینت را بگیرد. امروز درمورد غرور زیاد گفتم، دلم می‌خواهد بشکافمش.در اینجا قدرت اقیانوس خردت می‌کند، ولی نمی‌تواند غرورت را بگیرد؛ نمی‌تواند و نخواهد توانست.دیگر نخواهم گفت کیستی، دیگر نمی‌خواهمت. انگار نخواستن‌هایم شوق بیشتری دارند، انگار نخاستن‌هایم بیشتر‌اند، انگار تاریکی‌ام بیشتر شده.کاش می‌توانستم از تاریکی بترسم، کاش می‌توانستم از آن فرار کنم، ولی زندگی چیز دیگری می‌خواهد. شاید می‌خواهد دنبال هر آنچه نمی‌دانم بروم، از ریشه و بن درش آورم.انگار قوی‌ترین ضعیف را ترجیح می‌دهم، انگار تجربه‌هایم کافی نیستند، انگار صدایم نمی‌رود. قدم می‌زنند زیر بارانی، انگار افتادن برگ‌هاست در تاریکی مطلق.انگار پاییز زیبا در شبی بدون دیدن است، انگار تاریکی خودش زیبایی‌ها را می‌گیرد و چه زیبا زشتی‌ها را هم می‌گیرد. همانجا که فرشتگان و شیاطین با هم می‌گویند و می‌خندند.زیبایی تاریکی را نمی‌توانم بیشتر از این بگویم، شاید نور و پاییز و درختان ناراحت شوند و بیشتر از این زیبایی نور را نخواهم گفت. شاید شیاطین و بی‌اخلاقی‌ها ناراحت شوند.از هیچ‌کدامشان نمی‌ترسم، هر دو را دوست دارم، هر دو دوستان من‌اند و هیچ‌کدام برتری بر دیگری ندارند.چه سخت است که نتوانی یکی را انتخاب کنی؛ دل‌رحمی بی‌رحمی است، انگار آن‌که تحمل می‌کند من هستم و نور و تاریکی هر دو برای خود زندگیشان را دارند.آیا فرار کنم؟ آیا بمانم؟ می‌دانم راهم چیست، می‌دانم که می‌توانم و هیچ فرقی ندارد که کدام قوی‌تر خواهد شد.من همانم که می‌توانم آن‌ها را کنترل کنم و در خود جای دهم و با آنان صحبت کنم. من همانم که فرار هم می‌کنم و برمی‌گردم و کارها را درست می‌کنم.اما روزی شاید رفتنم نه برای روشنایی و نه برای تاریکی باشد؛ برای تاریکی، شاید برای هیچ. نیچه: رنج وجود و شاید برای سوالی.هر آنچه می‌دانم این است که من دنبال چیزی در زندگی‌ام هستم که نمی‌دانم؛ چیزی که توانش را دارم، چیزی که اگر ببینمش، احساسش کنم، دیگر نمی‌دانم که نور خواهم شد یا تاریکی یا حتی نسیمی خاکی، سنگی، تبر، شاید درختی.ولی می‌دانم که دیگر نخواهید توانست من را بگیرید.نوشتن‌هایم احترامی ندارند، نمی‌خواهم داشته باشند، حتی احترام و شرم را دیگر قبول ندارم.حتی تلاش دیگر برایم ساده‌انگارانه است، ولی زیبا می‌بینمش و عاشقش نخواهم شد.نه دوپامینی را قبول می‌کنم، نه سروتونین و نه حتی اکسی‌توسین. دیگر هورمون و انتقال‌دهنده و فیزیک کوانتوم برایم داستان شده‌اند.همه آن‌ها را فدای تار موی دوستی کنم، تمام و کمال.می‌توانم بفهمم، شاید هم این نفهمیدن مطلق است.آری، خودم را ند می‌کنم، آنقدر که پوسته شکافته شود و دیگر نشود چیزی دید.آری، قرار است کور انتقاد شوم، ولی پوسته‌ها می‌سازند.انگار تنفس را گرفته، زندگی را در هم پیچیده و سخنان بیرون آمده‌اند.انگار نمی‌شود دیگر زیستن را دید.انگار واژه‌ها ساختارشان را در جمله از دست می‌دهند.من می‌مانم و تو، گوشی که انعکاسی از صوت است و چقدر نامفهوم که مولکول‌های هوا این کار را برایم می‌کنند.آری صدایم شاید تا اوج بی‌کرانه‌ها برود و نگاهم اندکی بیشتر.انگار می‌توانم سخنانم را داد بزنم اما نمی‌گویم.انگار اعتمادم به خود کم شده، انگار هبوط را به چشمان خود می‌بینم و حس می‌کنم ولی نمی‌ترسم.و همین نترسیدن مرا می‌ترساند، چون عمق تاریکی و هبوط را خواهم دید.آیا آدم دیگری می‌شوم؟ آیا می‌توانم خودم را از خود بگیرم و به خود تقدیم کنم؟بیشتر و بیشتر بروم و خاطراتم را بگویم.---سالار عیسیسالار عیسیMon, 09 Jun 2025 21:26:13 +0330