https://virgool.ir/feed/@m_64671400دانش آموخته خواجه نصیرالدین طوسی در رشته نقشه برداری ، دوستدار طبیعت و ایران گردی و فعال در نوشت افزار و تکثیرfa2026-11-11 16:11:32https://files.virgool.ir/upload/users/1795319/avatar/BYNnJA.jpghttps://virgool.ir/@m_64671400https://virgool.ir/@m_64671400/تمرین-ws6vu018cdhiخواب ابدینیمه های دیشب از فشار پر حجم مثانه به خودم میییچیدم. از یک طرف خوابم میامد و از طرفی احتیاج به تخلیه مثانه داشتم.غلت میزدم و پلکم را می بستم تا دوباره به خوابم ادامه دهم. گویا ، فشار مثانه بر فشار پلک چربید. با صدتا فحش و بد و بیراه از جایم بلند شدم. تلو تلو خوران به مکان مخصوص رسیدم. چراغ روشن ، خواب را از سرم پراند. تخلیه مثانه ، انرژی بیداری را بیشتر کرد. چراغ را خاموش و به رختخوابم برگشتم.حالا ، خوابم نمیبرد. افکار جور واجور ، در هم و برهم از این گوشه ذهن به آن طرف میرفت. گاهی از روی چشمم عبور میکرد و پلکم را باز نگاه میداشت. بالا سرم سقف اتاق بود در تاریکی. هوای خنک داخل اتاق ملس بود. بدم نمیامد که پتو را روی نیم تنه ام بندازم. سایه ای روی سقف نمیدیدم ، پس چیزی برای ترس وجود نداشت. غلت زدن و شانه به شانه شدن برای رسیدن به خواب اولیه از خواسته هایم بود. خواب به سراغم نمیامد. تخلیه مثانه کار خودش را کرده بود. بدنم راحت شده بود. فشاری بر آن نبود. یک مرتبه فکری به ذهنم زد.*تمرین مرگ*طاق باز خوابیده بودم و پاهایم به اندازه عرض شانه هایم باز بود. پتویم زیر پای راست رفت بود و این پایم از پای چپ در حالت بلندتری قرار گرفته بود. اندامم برای مرگ به حالت راحتی نبود، اما مرگ که به سراغت بیاد به راحتی اندامت کاری ندارد! چشم هایم  را بستم. سقف اتاق ناپدید شد. در ذهنم تصور کردم که لحظه خداحافظی از این دنیاست.چه باید میکردم؟ به چه باید فکر میکردم؟ به گذشته ام یا به آینده ام ؟هر دو مقوله برایم در دسترس نبود. از گذشته آمده ام اما هیچ معلوم نیست در آینده به کجا میروم. آینده را برای خودم تصور نکردم چون اعتقادی بهش نداشتم. به گذشته هم فکر کردن بیهوده بود ، چون کاری از دستش برایم در این لحظه بر نمیامد.پس به لحظه مرگ فکر کردم.گفتم ، چشم هایم را بسته بودم . هیچ چیز را نمیدیدم.ذهنم را پاک کردم از هرچه ناملایمات لحظه ای که بود.روبروی خودم یک پرده سیاه متصور شد.پاک و صاف.سیاه به آن دلیل بود که آخرین تصویری که چشمهایم دید ، سقف تاریک اتاق بود. شاید اگر در نیمه روز بود ، پرده سفید جلوی چشمانم آویزان میشد.بدنم را راحت کردم. حالت خلسه. بی تحرک. حتی پتو زیر پای راستم را حس نمیکردم. منتظر بودم. منتظر توقف همه جوارح بودم که از کار بیفتند. دو دستم راحت بر دو طرف دراز به دراز روی تشک قرار داشتند.یادم آمد. جان دادن آن شیخی که جلوی عطار نیشابوری ، جان داد. همان داستانی که مرحوم استاد احسانی سر کلاس ادبیات در سال چهارم تعریف کرد. حس آن شیخ را بخودم گرفتم. پاک و پاکیزه خوابید. خواب ابدی. چرا من نتوانم مثلِ ان شیخ بخوابم؟ راحت بی دغدغه. تمرین میکنم. میتوانم. خوابیدن همان چیزی بود که نیم ساعت پیش دنبالش میگشتم. به یک لحظه همه چیز خُفت و خاموش میشود. راحت و آسوده. نه دردی ، نه تبی ، نه حرکتی. راحت و روان. ترسی ندارد. بغل میگیرمش به خودم راهش میدهم. به من ملحق میشود. بر من چیره میشود و با خود مرا میبرد.تمام.نه نفسی نه دردی نه فشاری و نه آهی.Mehr.jamilMehr.jamilSat, 17 Sep 2022 16:09:46 +0430