https://virgool.ir/feed/@m_64661177fa2026-11-12 03:40:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_64661177https://virgool.ir/@m_64661177/تاریکی-ابدی-نیست-o76oyve6skarده سال پیش، یه روز زمستونی بود که همه‌چی برام تموم شده بود. تازه از همسرم جدا شده بودم. شش ماه بود که بیکار بودم و هر چی در می‌زدم، هیچ دری برام باز نمی‌شد. یه زمانی جذبه و دیسیپلین خاص خودم رو داشتم. از اون آدمایی بودم که همیشه روی برنامه حرکت می‌کردن، همیشه یه طرح و نقشه داشتن. ولی اون روزها؟ دیگه حتی خودم رو هم نمی‌شناختم.الکل شده بود یار و همدم تنهایی‌هام. یه بطری روی میز کنارم بود و من توی سکوت نشسته بودم، به زندگی که از دست داده بودم فکر می‌کردم. زمستون سردی بود، هوا توی خونه سنگین و یخ‌زده بود. برق‌ها یه دفعه قطع شد. بعد از چند دقیقه، گاز هم رفت. اون لحظه حتی این‌قدر انگیزه نداشتم که از جام بلند بشم و بفهمم چرا این اتفاق افتاده. فقط یه شال انداختم دورم و نشستم کنار پنجره، با بطری الکل توی دستم.سه روز گذشت. خونه تاریک بود، یخ‌زده. غذای درست و حسابی نداشتم، فقط تکه‌ای نون مونده و یه کنسرو سرد. اونقدر توی خونه موندم که انگار خودم هم جزئی از سکوت و سرما شده بودم. هیچ تماسی، هیچ صدایی، هیچ حرکتی. انگار دنیا تصمیم گرفته بود دیگه منو فراموش کنه.روز چهارم، صدای در اومد. اول فکر کردم خواب می‌بینم. بعد دوباره صدای تق تق در اومد. بلند شدم و در رو باز کردم. رفیق قدیمی‌م، سامان، جلوی در ایستاده بود. چشم‌هاش پر از نگرانی بود. گفت:«داری چی کار می‌کنی با خودت؟ این چه وضعیه؟»حرفی نداشتم که بزنم. فقط نگاش کردم. سامان اومد تو، وسایلش رو گذاشت زمین و بلافاصله شروع کرد به تمیز کردن خونه. همون روز رفت سراغ اداره برق و گاز، قبض‌ها رو پرداخت کرد و خونه دوباره گرم و روشن شد. من؟ من مثل یه تماشاگر بی‌حرکت فقط نگاه می‌کردم.یه هفته بعد، سرماخوردگی سنگینی گرفتم. بدنم تاب اون چند روز بدون گرما رو نداشت. ولی توی همون روزها که رو تخت افتاده بودم، یه چیزی توی ذهنم روشن شد. نگاه کردم به زندگیم و دیدم که چقدر از خودم فاصله گرفتم. یاد روزهایی افتادم که برنامه‌هام رو با نظم اجرا می‌کردم، به موفقیت‌هام فکر می‌کردم و آینده‌ای که برای خودم تصور کرده بودم. ولی حالا چی؟ یه زندگی تاریک و یخ‌زده، مثل همون خونه‌ای که توش زندگی می‌کردم.تصمیم گرفتم مسیرم رو عوض کنم. اولین قدم، ترک الکل بود. سخت بود، خیلی سخت. ولی سامان کنارم بود. کمکم کرد، باهام حرف زد، حتی وقتی عصبانی و ناامید می‌شدم، دستم رو می‌گرفت. بعد شروع کردم به دنبال کار گشتن. این بار جدی‌تر، با تمرکز. یه مصاحبه کار پیدا کردم و برای اولین بار بعد از ماه‌ها، یه نور کوچیک توی زندگیم دیدم.حالا ده سال از اون روزها گذشته. من مدیر یه شرکت بزرگ شدم، جایی که هر روز صبح با انگیزه سر کار می‌رم و آدم‌های زیادی به من اعتماد دارن. یک ساله که توی رابطه‌ای جدی با یه خانم فوق‌العاده هستم، کسی که قراره به زودی باهاش ازدواج کنم.وقتی به اون روزها فکر می‌کنم، به یاد میارم که چقدر تاریکی می‌تونه قوی باشه، ولی چقدر یک تصمیم ساده می‌تونه زندگی رو عوض کنه. اون تصمیم، وقتی بود که توی همون روزهای سرماخوردگی، دفترچه یادداشتم رو باز کردم و نوشتم:«دیگه نمی‌خوام این زندگی رو ادامه بدم. من قوی‌تر از اینم.»زندگی گاهی سخت‌ترین امتحان‌ها رو جلوی آدم می‌ذاره، ولی اگه بتونی تصمیم درست بگیری، حتی توی سخت‌ترین زمستون‌ها هم یه بهار توی راهه.m_64661177m_64661177Wed, 04 Dec 2024 22:19:07 +0330