<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های زهرا زبرجدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_64655596</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:24:54</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/704999/avatar/ZpJN2m.jpeg</url><title>زهرا زبرجدی</title><link>https://virgool.ir/@m_64655596</link></image><item><title>طبیعت زیبـــا</title><link>https://virgool.ir/@m_64655596/طبیعت-زیبـــا-nsodwou8s590</link><description>طبیعت یعنی هر آنچه که خداوند مهربان به ما عطا کرده است . و انسان در حفاظت از ان مسئول است …ازسرسبزی و زیبایی کوه و دشت و دمن تا دریا و غروب و خورشید و بسیاری از چیز های دیگر که زبان من قادر به گفتن آن نیست طبیعت همان گلی است که ما از روی خود خواهی آن را از اصلش جدا می کنیم، تا زیبایی و عمر کوتاهش را کوتاه ترکنیم را کوتاه تر می کنیم.طبیعت همان دریایی است که از زیباییش استفاده می کنیم ،از جزر و مدش زیبایی طبیعت را بیش تر حس می کنیماما پس از ترک کردن دریا و ساحل هر آنچه که دور ریختنی است را در آن جا رها می کنیم ،با اینکه می دانیم این کار بد و ناپسند است.ولی آن را انجام می دهیم و از همه بد تر زمانی است که برای تفریح خود زباله ها را در طبیعت رها میکنیماما نمی دانیم چه آثار بدی برای خودمان دارد صدای طبیعتهمچون آهنگ دلنواز روح ما را تازه می کند و به ما زندگی دوباره می بخشد .صدای شرشر آب صدای جیک جیک گنجشگ ها و صدها صدای دیگر که از آن لذت می بریم .ما انسان ها طبیعت را بسیار دوست داریمولی از همه موجودات بیش تر به آن آسیب می زنیمما باید برای طبیعت مانند هر موجود زنده ی دیگری احترام بگذاریم و برای آن ارزش قائل باشیم .یادمان باشد که ما در برابر نعمت های خداوند مسئول هستیمو خداوند از ما درباره ی آن نعمت ها باز خواست می کند .خداوندا کمک کن تا قدر طبیعت را بهتر و بیش تر بدانیم .#پیک زمین</description><category>زهرا زبرجدی</category><author>زهرا زبرجدی</author><pubDate>Tue, 13 Apr 2021 17:01:48 +0430</pubDate></item><item><title>شعر درمورد زمین پاک</title><link>https://virgool.ir/@m_64655596/شعر-درمورد-زمین-پاک-s3vscmzi32oj</link><description>#پیک -زمینکاش می‌شد...کاش می‌شد این زمینتا همیشه پاک بودجای پای سبزه‌هادر دل هر خاک بودکاش می‌شد جای بوقچه چه بلبل شنیدتوی قاب پنجرهعکس باغ و سبزه دیدکاش می‌شد آسمانآبی و بی‌دود بودجای ماهی‌های نازدر میان رود بودکاش می‌شد این زمیناز کثیفی دور بودتا که این دنیای ماروشن و پرنور بودکاش می‌شد در هواعطر گلها را چشیدبا پر پروانه‌هاتا به زیبایی رسید...#پیک زمین</description><category>زهرا زبرجدی</category><author>زهرا زبرجدی</author><pubDate>Tue, 23 Mar 2021 17:59:41 +0430</pubDate></item><item><title>گنج و درخت</title><link>https://virgool.ir/@m_64655596/گنج-و-درخت-zogrda5fcwja</link><description>تابستان گرمی بود. بالای درخت‌توت پادشاهی می کردم. مادربزرگ پایین درخت روی کُنده‌ی قدیمی نشسته بود و چای می‌نوشید. من آن بالا در بلندای سبز درخت توت با میوه‌های آب‌دار و شیرینش با گنجشکان جشنی داشتیم. توت می‌خوردیم و من از آن بالا جهان را می‌دیدم. دامنه‌ی سبز تاکستان‌ها را، ردیف درختان گلابی، انار و عناب را و جویبار زلالی را که از پایین درخت عبور می‌کرد. یک لحظه فکر کردم پادشاه جهانم.فریاد زدم: «این‌جا قصر من است! این‌جا قصر من است! آهای شما که پایین هستید، من به شما دستور می‌دهم.»مادربزرگم نگاهم می‌کرد و لبخند می‌زد. بعد از مدتی گفت: «یادت باشد دخترجان وقتی پایین آمدی، چیزی برایت بگویم! هروقت بازی‌ات تمام شد، بیا!»پایین آمدم تا بگوید. گفت: «این درخت، لانه‌ی یک مار بزرگ است. سال‌هاست خانه‌ی او این‌جاست. نمی‌خواستم وقتی بالایی درباره‌اش چیزی بگویم. ترسیدم بترسی و از آن بالا بیفتی...»ترسیدم. گفتم: «مادربزرگ چرا مار را نمی‌کُشید؟»مادربزرگ گفت: «خانه‌اش این‌جاست. نگهبان است. در قدیم می‌گفتند هر جا گنجی هست، به نشانه، درخت توتی می‌کارند تا گنج گم نشود. مارها نگهبانان گنج‌ها هستند. چرا باید او را بکشیم.»مادر بزرگ عاشق طبیعت و درخت بود و راز آن‌ها را می‌دانست. می‌دانست هرموجودی بی‌حکمت در این جهان نیامده است. حالا می‌دانم هردرخت گنجی در این جهان است و ما باید مراقب گنج‌های دنیا باشیم.#پیک زمین</description><category>زهرا زبرجدی</category><author>زهرا زبرجدی</author><pubDate>Sat, 13 Mar 2021 21:44:38 +0330</pubDate></item><item><title>باور سبز زمین</title><link>https://virgool.ir/@m_64655596/باور-سبز-زمین-misafoc9dzqp</link><description>صداى پچ پچ گنجشكهاست…مى شنوى؟به جان شاخه ى خشكيده شعر مى كارند…به قلب كوچكشان بارِ غم نمى چسبدعجيب نيست اگر شوق پر زدن دارندگمان كنم دلِ آگاهشان خبر داردسرودِ بودنشان شعرِ ماندگارى نيست…چرا به رويشِ هر لحظه شادمان نشوند؟به لحظه هاى پسِ پرده اعتبارى نيست!عجيب نيست اگر بالهاى كوچكشانغبار، از تنِ خشكِ درخت، برداردبراى گرمىِ دلهاى سردِ باغچه هاهميشه يك نفسِ آشنا اثر داردبه اعتقاد زمين، “نو شدن”، توهّم نيستوضوحِ باورِ سبزِ زمين تماشايى ست…به رغمِ بُغضِ زمستانىِ نفسگيرشهنوز، در صددِ انتشارِ زيبايى ست…زمين، هميشه پيامى براى گفتن داشتاز ابتداى جهان، شعر خاك، زيبا بودچه قدر فصل به خود ديد تا بفهماندچگونه مى شود از تيرگى بهار سرود…به يُمنِ آشتىِ خاك و ابر و نور و نسيمبهار، بستري از رنگهاى بى همتاستصعودِ رايحه ى شاعرانه ى خاك استشكوهِ بزمِ هم آغوشىِ زمين و هواست…اگر چه سوزِ زمستان برهنه كرد تو رااگر چه باغچه هاى ترانه ات خشكيدزمام حوصله ات را دوباره دست بگيرسفر كن از همه ى فصلهاى بى خورشيد….درختهاى خزان ديده خوب مى دانندبِرهنگى ابداً رسم جاودانى نيست!به احترام طبيعت تو هم بهار بپوشبهار، موسمِ احساسِ ناتوانى نيست…#پیک زمین #بانک ایران زمین#زمین پاک</description><category>زهرا زبرجدی</category><author>زهرا زبرجدی</author><pubDate>Wed, 10 Mar 2021 14:33:07 +0330</pubDate></item></channel></rss>