https://virgool.ir/feed/@m_64169242fa2026-11-12 04:49:30https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_64169242https://virgool.ir/@m_64169242/پریدن-بدون-پ-sqlisnkqnkuzمن این دیوار رو از نمای داخل می بینم. توی محوطه زندان نشستم و به دیوارهای بلندش نگاه می کنم و براتون می نویسم. نمیدونم دوستی من و مشتبی، که البته بعضی ها به اشتباه بهش میگن مجتبی، از کی شروع شد. سوال مهمتر اینکه چرا اصلاً ما دو تا که نمی تونیم نیم ساعت همدیگه رو تحمل کنیم با هم دوست شدیم؟ هر وقت ما رو با هم ببینن در حال جر و بحث و دری وری گفتن به هم هستیم. که اغلب با جمله مشتبی که میگه: «تو خوبی!» تموم میشه.ما به خاطر بانجی جامپینگ توی زندان هستیم. شاید بپرسید: مگه بانجی جامپینگ جرمه؟! الان میگم چطور پریدن میتونه جرم باشه. البته کاری که ما کردیم اینطوریه که حرف –پ- رو باید از پریدن حذف کنید تا درست در بیاد!مشتبی یه روز اومد سراغم و گفت: میخام برم بانجی جامپینگ، تو هم باید بیای.گفتم: دوباره چه آشی پختی برام؟ این کارا وسیله میخواد. کار من و تو نیست.خندید و گفت: «همه چیزو خریدم. صد متر طناب. یه دونه میخ.»گفتم: «همین! آخه من دیدم، تجهیزات میخاد. دست بردار.»گفت: «اینا همش سوسول بازیه. یه سر طناب رو سفت میبندیم دور کمرمون و سر دیگه اش رو با میخ میکوبیم توی زمین. بعدش از یه صخره ای، جایی میپریم پائین. باید جَنَم داشته باشی.»لازم به ذکره بگم مشتبی هر خر کاری رو با این توجیه که جَنَم می خواد، انجام میده. البته خیلی از کلمه جَنَم استفاده نمی کنه! همونی رو میگه که خودتون میدونید!از من انکار و از آقا اصرار. بالاخره راضی شدم تا بریم و عملیات رو انجام بدیم. یه صبح جمعه رفتیم بالای یه کوه و کنار یه صخره که پونصد- ششصد متری از زمین ارتفاع داشت وایسادیم. میخ رو از یه گونی برنج هندی بیرون آورد و با یه سنگ که از همونجا پیدا کرده بود، کوبید توی زمین. البته میخ لق میزد و به زور سر جاش وایساده بود. طناب رو با یه گره کور به میخ بست و طرف دیگه اش رو دو کمرش تابوند و گفت: «خب من میپرم تا ببینی که هر کاری جَنَم میخواد.» (یا همونی که خودتون میدونید رو میخواد!)مشتبی نوک صخره ایستاد و دستاشو باز کرد و گفت: «منو هل بده. میخوام مثل عقاب پرواز کنم.» منم با لگدی پشت باسن آقا، درخواستش را اجابت کردم. در حالیکه داشت از صخره پرت میشد پائین، شروع کرد به فحش دادن– پدر... مادر... من دهنتو...که به خاطر پدیده علمی بازگشت صدا این فحش ها بعد از برخورد با صخره ها چند باری تکرار شد و من به خاطر اینکه آبروریزی نشه شروع کردم بلند صلوات فرستادن. مثل کسی که توی ماشینش باد معده بده و بعد سعی کنه با اسپری خوشبوکننده رد بو رو از بین ببره!داشتم به این فکر می کردم که عجب شکری خوردم و حالا چطوری رفیق شفیقم رو دست به سر کنم؟ که، یه سایه بزرگ افتاد روی سرم. چشمهام رو که چرخوندم احساس کردم یه خرس گیریزلی داره پشتم نفس می کشه.یه دختر با صدای نازکی که با اون هیکل رونی کلمنی هیچ سنخیتی نداشت و دنبه هایی که با یه طاقه پارچه پوشونده شده بود و بوی تعفن عرقش مثل میخ فرو میرفت توی دماغ آدم گفت: «عه بامجی جانپینگه آقا؟! منم میتونم بپرم؟!»کور از خدا چی میخاد؟ یکی که به جاش بپره!گفتم: «بله... بله لیدی زیبا! بفرمائید.»طناب رو بالا کشیدم و سه دور به کمرش پیچوندم و به خاطر سایز xxxxxxxlخانوم چیز زیادی از طناب باقی نموند.پرسیدم: «آماده ای؟»جواب داد: «نه... میترسم.»من هم بدون معطلی یه اوردنگی بهش زدم تا پرت بشه پایین. (اینو بگم که ضربه رو بین دوتا کتف زدم، نه جای دیگه! یه وقت فکر بد نکنید.) در حالیکه داشت پرت میشد، حرفهایی زد که خیلی در شأن یه خانم با کمالات نبود و قصه برگشت صدا و صلواتِ بلند دوباره تکرار شد.اما یه تفاوتی داشت. طبق محاسبات دقیق من، وقتی مشتبی پرید، سه تا فحش آبدار دو کلمه ای داد و پرش به اتمام رسید. اما اینبار فحش های خانوم هشتا فحش چهار کلمه ای، اونم با فواصل زمانی زیاد بود. مثل اینکه بگه : مااااااااااااااددددددددددرررررررر... نااااااااااااا ممممممممرررررررررردددددددد...بگذریم؛ وقتی صدای شبیه به گاز زدن یه کرفس خام زیر دندون به گوشم رسید (خِرِچ!) دیگه فحش ها هم تموم شد. دستهامو به هم زدم و گفتم: «آخیش تموم شد!»رفتم نوک صخره و به پایین نگاه کردم. حتماً وقتی در حال رانندگی هستید با این صحنه مواجه شدید که یه حیوون زبون بسته موقع رد شدن از جاده با یه ماشین برخورد کرده باشه و دل و روده اش پخش زمین شده باشد. این لحظه دقیقاً شبیه به همون صحنه بود.میخ از جاش در اومده بود و پرنسس سنگین وزن به چوخ رفته بود. مشتبی به سرش می کوبید و گریه کنان می گفت: «میرن آدما، از اونا فقط...»دیگه نگم براتون که پلیس و دادسرا و انفرادی با یه آدم چه کارهایی میکنه؟ همینجا یه نصیحت بهتون بکنم. اگر احیانا به عمد یا غیر عمد کسی رو کشتید از افرادی که بهشون میگن "اولیای دم" خیلی دوری کنید. اینا میتونن حتی از پشت میله های زندان خرخره تون رو بجون. فحشهای روز دنیا رو بهتون ارائه بدن و چوب توی آستینتون بکنن.اما نصیحت دیگه رو از منی که دارم روی دیوار خط میکشم و دسته های پنج تائی تشکیل میدم بشنوید که اولاً از مشتبی های دور و برتون دوری کنید. این مشتبی میتونه زن یا مرد باشد. اسمش میتونه داریوش، کامبیر، مهین تاج، آفت، شهپر، مهوش، پریوش یا هر چیز دیگه ای باشه. فرقی نداره، کلا دورشون خط بکشید. اما اگر مغز خر خوردید و خواستید رفاقت کنید اول به فکر یه بیمه باشید. اصلاً #بسپریدش به از کی تا مثل من کارتون به زندان و چوبه دار نرسه.خط های روی دیوار و تشکیل دسته های پنج تائیراستی اینجا زندانی ها به ما میگن فیل کش! به نظرتون این صفت خوبیه یا اگر کسی بهم گفت بزنم توی دهنش؟محمد عبداللهیمحمد عبداللهیThu, 23 Nov 2023 14:29:38 +0330https://virgool.ir/@m_64169242/نبرد-ایران-و-توران-با-همراهی-بی-فرهنگ-های-روم-vf3rrn3fhfb1در گذشته هایی دور، دورتر از دسترس؛ میان ایران و توران درگیری های زیادی وجود داشت. البته این دو، زنهای همسایه نبودند که درگیریشان به گیس و گیس کشی ختم شود. ایران و توران دو کشور پهناور بودند که از نظر تسلیحاتی بسیار پیشرفته شده بودند و در متون قدیمی آورده اند که: ایرانیان شعار می دادند: «موشک ما کلفت تره» تورانیان پاسخ می دادند: «تانک های ما قطور تره.» - قطور تر یعنی دارای قطر، دارای ضخامت- یا می گفتند:«– نون و پنیر آوردیم، هسته ایتون رو خوردیم.» «– نون و پنیر ارزونیتون، تحریم نمودیم عمه تون.» اما روزی جنگ بزرگی بین دو کشور رخ داد و سپاه دو طرف رو به روی هم در زمین بی طرف صف آرایی کردند. چرا که وضعیت استادیوم های هر دو خیلی تعریفی نداشت و هر روز دو سه تا مصدوم روی دست دو کشور می ماند. رومیان با این که خودشان جنگ آوران بزرگی مثل گلادیاتور، رادیاتور و کاربراتور داشتند به عنوان بی طرف و تماشاچی حاضر شده و میزبان رقابت بودند. آنها مقدار زیادی تخمه و فراورده های فیل آورده بودند و شعار می دادند: «توپ تانک فشفشه، داور ما، کاردسته!» یا فریاد می زدند: «شیر سماور، بوووووووق.» اصلا این رومیان ذاتا آدم های بی ادبی هستند. از نوع لباس پوشیدنشان هم معلوم است که از طرفداران جنبش مِ مِ ها (مرد میهن هازادی) بودند. بگذریم. جنگ بین سهراب با دوبنده آبی و رستم با دوبنده پلنگی در گرفت و دو طرف گلاویز شدند و آنقدر به هم پیچیدند که گرد و غبار از زمین به آسمان بلند شد و چند باری داور درخواست VAR داد. گرزها به سپرها برخورد می کردند و از آنجایی که اجناس همگی بِرند بودند، آخ نمی گفتند. رستم "چو چپ راست کرد و خم آورد راست خروش از خم چرخ چاچی بخاست" اما در میان میدان، وقتی رستم دید حریف این آدم بد بدن نمیشود؛ دست به اسپری فلفل برد و دو سه تا پیس توی چشمهای سهراب خالی کرد و چاقوی ضامن دار زنجان را داخل شکم سهراب فرو کرد. همه ساکت شدند و انگار زمان از حرکت ایستاد. ناگهان صدایی با نوای بلند گفت : «خدا قوت پهلوان. خسته نباشی دلاور. شیر مادر و نان پدر حلالت.» که البته در متون تاریخی اشاره ای به عامل این صدا نشده است. سهراب که زخمی و خون آلود توی بغل رستم افتاده بود گفت : «من مادر این بعثی ها را...» که رستم دستش را روی دهان سهراب گذاشت و مانع شد که جمله کامل شود. سهراب گفت: «حاجی شرمنده، من یک عمر الواطی کرده ام. دهانم نجس است.» رستم با تعجب گفت:« این جمله مگر مال فیلم اخراجی ها نبود؟!» سهراب در حالی که سرفه می کرد و نفس نفس می زد؛ گفت: «دیگر به دنبال نوش دارو نرو، #بسپرش_به_ازکی من بیمه تکمیلی و حوادث دارم. حتی آسانسورم را هم بیمه کردم. مرا به درمانگاه ببر. فاکتور فراموش نشود.» رستم در حالی که به صورتش چنگ می زد و اشک می ریخت پرسید: «گفتی بیمه را از کی گرفته ای؟»سهراب گفت: «از کی؟»رستم دوباره پرسید: «از کجا؟!»- از کی...- چطور؟- از کی...- ها؟- از کی...به گمانم سمعک رستم از گوشش افتاده بود و اینگونه بود که رستم تا ساعت یک بامداد امروز بر سر بالین سهراب اشک ریخت و گریه کرد. "البته نه! ساعت یک بامداد، امروز نیست. دیگه رفتیم فردا. پس الان فرداست. دیگه نمی تونیم بگیم امروز. الان یکِ بامداد فرداست!"#بسپرش_به_ازکیمحمد عبداللهیمحمد عبداللهیTue, 14 Nov 2023 10:49:31 +0330