<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های فرناز سادات پورحسینی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_64157625</link><description>کارشناس روانشناسی، کارشناس ارشد مشاوره خانواده، فعال حوزه کودک</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:17:51</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1459583/avatar/dLLq42.jpeg</url><title>فرناز سادات پورحسینی</title><link>https://virgool.ir/@m_64157625</link></image><item><title>گلدان احساس</title><link>https://virgool.ir/@m_64157625/یادداشتی-برای-تو-bbjchydpo3zs</link><description>آرام باش، زندگی آن‌قدر جدی نیست، که بخاطرش بگذاری گلدان احساست به زمین بیفتد... آهسته قدم بردار، عشق را به سر منزلش برسان، کمی بنشین و چایی بنوش، بخار را از پنجره‌ی دل‌ات پاک کن و لحظه‌ای در درونت غرق شو.. . چه میبینی؟.. دلت گرفت؟.. . تو دلت نمی‌گیرد، تو دلت هیچ‌وقت نمی‌گیرد.. مگر از حجمه‌ای که از خودت در درون خودت انباشته‌ای.. . خودت را زندانی نکن.. خودت را در خودت زندانی نکن.. . گاه بگذار همچون ((اناری که از سر دلتنگی  بر سر شاخه‌ای می‌ترکد)) تو نیز تمام بغض‌هایت را بترکانی...دوستی می‌گفت: ((گاه باید تمام زندگی را رها کرد و فقط به دنبال هوای خوب و شاخه‌ای محکم بود.. شاخه‌ای آنقدر محکم و امن که فقط خودت می‌دانی...)).خودت را زندانی نکن..خودت را در خودت زندانی نکن...آرام باش، زندگی به نفس‌های تو، به صدای لبخند تو، به هزار آرزوی مانده در دلت نیاز دارد...انار باش...اناری رها بر سرِ شاخه‌ای محکم..آدرس اینستاگرام:@rozane_mehr_arvin </description><category>فرناز سادات پورحسینی</category><author>فرناز سادات پورحسینی</author><pubDate>Sat, 29 Jan 2022 10:58:03 +0330</pubDate></item><item><title>مادر</title><link>https://virgool.ir/@m_64157625/مادر-lglksexqcdez</link><description>در سرزمینم دخترانی نفس می‌کشند که روزی با اولین نگاه، در اولین آغوش جادو شده‌اند... جادویی که از آغوش اولین ماه کاملِ زندگی‌، نصیب‌شان شده است.. و در مرکزی‌ترین نقطه‌ی قلب‌شان برای همیشه مانا خواهد ماند...من دخترم.. دختری که در نیمه‌های زمستان، چشمانش را از تابش نور ماه گشود.. و در سردترین فصل سال، ماه کامل را نوشید...و تنش از صمیمیت آن، گرم شد..من جادو شده‌ام.. جادویی به وسعت عشق.. جادویی به وسعت چمن‌زار سرسبزِ نگاه تو... به وسعتِ شب‌نشینی‌هایت برای من.. به وسعت فصل بهاریِ چشمانت.. من به دستان گرم تو جادو شده‌ام.. جادویی که شروع و پایانش در هستِ تو معنا می‌شود.. . . . تنها ماهِ زندگیم..هر روز تو را می‌نوشم و در نگاهم تو را از بَر می‌کنم...نیاید روزی که ابری حسود، تو را و آن نگاهِ زیبایت را از من پنهان کند...که تمام گرمای تنم را خواهد ربود...وجودت مانا، ماه درخشان زندگیم..مادرم...آدرس اینستاگرام:@rozane_mehr_arvin </description><category>فرناز سادات پورحسینی</category><author>فرناز سادات پورحسینی</author><pubDate>Wed, 26 Jan 2022 14:22:08 +0330</pubDate></item><item><title>عقاید لیمویی</title><link>https://virgool.ir/@m_64157625/اعتقادات-لیمویی-opzjhm80yudi</link><description>بچه که بودم مامانم می‌گفت: وقتی لیمو رو میبُری باید زود بخوریش چون تلخ میشه.. یادمه که هیچوقت حتی لیمویی که فقط چند دقیقه از زمان بریدنش گذشته بود رو نمی‌خوردم چون برای من قطعا اون لیمو تلخ بود و غیرقابل خوردن...بزرگ که شدم یه روز دوستم دوتا لیمو برید تا با هم بخوریم.. بهش گفتم:زود بخور الان تلخ میشه..بهم گفت:لیمو وقتی پوستش رو میگیری تلخ میشه، نه وقتی که می‌بُریش...اون روز من از ترسِ تلخ شدن، سریع لیموم رو خوردم ولی اون خیلی طول کشید تا لیموش رو بخوره.. لیمویی که به نظر من دیگه قابل خوردن نبود، برای دوستم هنوز شیرینِ شیرین بود...گاهی بین روزمرگی‌های زندگی اندکی توقف کنیم.. صفحات زندگی را ورق بزنیم.. به هر صفحه نگاهی بندازیم و ببینیم چندتا اعتقاد لیمویی توی زندگیمون وجود داره.. و اصلا حال اعتقاد و باورهامون چطوره‌؟ . اعتقادهای لیمویی، همون عقاید و باورهایی هستن که از نزدیک‌ترین افراد زندگیمون به یادگار گرفتیم و گاهی اونها رو بدون چون و چرا پذیرفتیم...گاهی به همان اندازه که ترس از تلخیِ لیمو بعد از برش، لذت تماشای لیموی چهار پَر شده و لحظه‌ای استشمام عطر آن را از آدمی می‌گیرد و چشم‌مان را برای سال‌ها از تماشای رنگ و بوی آن گرسنه نگه می‌دارد...گاهی درست به همان اندازه لحظه‌های شیرین زندگیمون رو بخاطر اعتقادات لیمویی از دست می‌دیم.. راستش گاهی حتی درست‌ترین اعتقادات هم ذره‌ای ارزش ندارن، وقتی که بی‌چون و چرا پذیرفته شده باشن.. . گاهی بیاین به این فکر کنیم که خودِ ما چقدر اعتقاد لیمویی به دیگران یادگار می‌دیم:میدونین،راستش باید بگم: اگر زمانی پسرتون اشک میریزه بهش می‌گین مرد که گریه نمیکنه، بدونین که درگیر اعتقاد لیمویی شدین؛ اگر دخترتون برای دفاع از خودش داد میزنه میگین دخترا صداشون رو بلند نمیکنن، توی یه اعتقاد لیمویی گرفتار شدین؛ اگر همسرتون احساسش رو مرتب ابراز میکنه میگین مثل خانم‌ها میمونه، پشتِ فکرتون یه اعتقاد لیمویی رو نگه داشتین؛ اگر بچه‌تون رو تشویق می‌کنین که همیشه ساکت یه گوشه بشینه، پشتِ تشویق‌تون یه اعتقاد لیمویی پنهان شده؛ حتی اگر به حرف مردم اهمیت میدین، یه اعتقاد لیمویی رهبر زندگیِ شماست.. . مسئله این نیست که لیمو رو وقتی میبُری تلخ میشه یا وقتی پوستش رو میگیری؟ مسئله اینه که چقدر به شنیده‌هاتون باور دارین و چقدر زندگی‌تون رو براساس اونا می‌سازین.. ?.از من میشنوین، اعتقادات لیمویی‌تون رو زیاد نگه ندارین، تلخ میشن... ?. آدرس اینستاگرام:@rozane_mehr_arvin </description><category>فرناز سادات پورحسینی</category><author>فرناز سادات پورحسینی</author><pubDate>Wed, 26 Jan 2022 14:16:30 +0330</pubDate></item><item><title>ویار عاطفی</title><link>https://virgool.ir/@m_64157625/ویار-عاطفی-mloc2hqykfa9</link><description>شاید خنده‌دار به نظر برسد اگر بگویم: &#34;ویار&#34; فقط مخصوص یه خانم باردار نیست.. و شاید خنده‌دارتر باشد اگر بگویم: حتی محدود به جنسیت خاصی هم نیست.. .همه‌ی ما از اولین لمسِ پس از تولد، آبستنِ خلق زندگی هستیم.. همه‌ی ما با روحی آبستن، به دنیا می‌آییم.. اما آن‌ها که باید، نمی‌دانند و دقیقا داستان از همین‌جا شروع می‌شود:.از جایی که این پرسش‌ها جان می‌گیرند:اینکه در نخستین روزهای حضور دنیایی‌مان، درست زمانی که چشم‌های‌مان به خوبی نمیدید اما از قدرت لمس لبریز بودیم؛ مکان امن ما آغوش مادر بود یا تشک و بالشت سردی که حس اضطراب را در ما می‌رویاند؟.. زمانی که پاهای‌مان قدرت گرفت، وسعت دویدن‌مان به زیبایی اختیار بود یا به اندازه‌ی محدودیت زنجیر؟.. آن زمانی که کلام برای ابراز احساس در ما قدرت گرفت، گوش‌هایی بود که عاشق‌ کلام‌مان باشند یا خواب‌شان را می‌دیدیم؟ ... زمانی که....دیروز کودکی دیدم که از یادآوری می‌ترسید، از اینکه آخرین جرعه‌ی چای را قورت دهد مضطرب بود، از تنهایی واهمه داشت و از آدم‌ها و عشق بیزار..او &#34;ویار&#34; کرده بود، روحش تکان می‌خورد و در شرف فارغ شدن بود.. و اضطراب روزهای نخستین و اولین لمس، در او بیداد می‌کرد..او &#34;ویار&#34; کرده بود و &#34;ویارونه‌اش&#34;، فاصله و جدایی و فراموشی بود.. آهسته در دلم گفتم: وای اگر کسی نباشد که دلگرمش کند، زندگی‌اش را به چه شکل به دنیا می‌آورد..؟.در خیابان که قدم میزنی، آدم‌ها یا &#34;ویار&#34; دارند، یا &#34;ویار&#34; داشته‌هایی هستند که فارغ شدند و یا فارغ شده‌هایی که دوباره آبستن‌اند...&#34;ویار&#34; چه از تلاطم جسم باشد چه از تکان‌های بی‌امان روح، طبیعی نیست و نیاز به همراهی، همدلی و عشق دارد.. خواه حاملِ زندگی باشیم یا ثمره‌ی زندگی.. ?.کاش قبل از اینکه آدم‌های زندگی‌مان، همان‌ها که از حضورشان دلگرمیم و قوَّت روز و شب‌مان هستند؛ درگیر &#34;ویار&#34; شوند، کمی بیشتر همدل‌شان باشیم، کمی بیشتر دلیل خنده‌های از تهِ دل‌شان باشیم.. کمی بیشتر... فقط کمی بیشتر از اکنون.. آدرس اینستاگرام:@rozane_mehr_arvin</description><category>فرناز سادات پورحسینی</category><author>فرناز سادات پورحسینی</author><pubDate>Sat, 15 Jan 2022 21:10:58 +0330</pubDate></item></channel></rss>