<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ریحانه ک</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_64041645</link><description>رویا💙</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:13:15</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3457137/avatar/TejYo3.jpg</url><title>ریحانه ک</title><link>https://virgool.ir/@m_64041645</link></image><item><title>پیدام کن!</title><link>https://virgool.ir/@m_64041645/پیدام-کن-umisqvz2vqnw</link><description>دیروز چشمم خورد به این شعر گروس عبدالملکیان:زیر سنگ هم شده پیدام کن!دارم کم کم این فیلمو باور می کنمو این سیاهی لشکرا کهعجیب خوب بازی می کنند.در خیابان هاکافه هاکوچه هاهی جا عوض می کنند وهمین که سر برگردانمصحنه ی بعدی را آماده کردنداز لابلای فصل های نمایشبیرونم بکشبرفی بر پیراهنم نشاندندکه آب نمی شوداز کلماتی مثل خورشید هم استفاده کردمنشد!و این آدم برفیِ درونکه هی اسکلت صدایش می کنندعمق زمستان است در من.اصلااز عمق تاریک صحنه پیدام کن!از پروژکتورهای روز و شباز سکانس های تکراری زمین، خسته ام!دریا را تا می کنممی گذارم زیر سرمزل می زنمبه مقوای سیاه چسبیده به آسموناز توی کمد هم شده پیدام کن!می ترسم چاقویی در قلبم فرو کنندیا گلوله ای در سرم شلیکو بعد بگویند:” خُب!تموم شدنقشت این بود”!!بعد خوندنش رفتم تو فکر..زندگی چقدر میتونه مثل یه فیلم باشه.قراره آخر فیلمنامه ی زندگی ما چه اتفاقی بیفته؟هیچکس نمیدونه..همه ی ما بازیگریم..دلم میخواد هر بار یه رمان راجع به خودم بنویسم..با نقشای مختلف..هر دفعه یه نقش تازه..با لوکیشن جدید..با اتفاقای جدید...تا آخرش داستان و پایان دوست داشتنی خودمو پیدا کنم.هر چند.این یک رویاست،میخوام تخیل کنم،حتی اگه واقعی نشه.نمیدونم..دلم میخواد کتاب بنویسم ولی خیلی بهونه برای شروع نکردن و ادامه ندادن دارم..بازم این اعتماد به نفس پایین مسخره،فقط میدونم دلم میخواد کارای جدید و با حال بکنم..همیشه حس ناکافی بودن دارم</description><category>ریحانه ک</category><author>ریحانه ک</author><pubDate>Mon, 19 Aug 2024 17:26:08 +0330</pubDate></item></channel></rss>