https://virgool.ir/feed/@m_63563852هنوز مونده تا زندگی رو بشناسم...fa2026-11-11 01:45:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_63563852https://virgool.ir/@m_63563852/واکسن-yxxab6yh8w1eحتی نگاه کردن به عکسش هم درد داره نه؟امروز با تمام نق زدن‌هام، دل از رخت خواب کندم و در عرض نیم ساعت آماده شدم. وارد درمانگاه شدیم و بعد از پرسیدن کد ملیم، خانمی واکسن کزاز را به من تزریق کرد.قرار نیست دروغ بگم...درد داشت؛ هم لحظه وارد شدن سوزن به پوستم و هم لحظه تزریق واکسن. وقتی هم که به خونه رسیدیم؛بی حال شدم، سر درد گرفتم، عضلات دستم سفت شد، در مچ و انگشتام احساس ضعف کرد و بخاطر همینا بیشتر از روز های دیگه استراحت کردم. بعد از ظهر که همه خونوادم توی خونه بودن، از خواهرم راجع به اینکه بیماری کزاز چی هست؟ چطور فردی به اون مبتلا می‌شه؟ چرا بعد واکسن درد دارم؟ پرسیدم. او هم تک به تک جوابم را داد و من، قانع شدم. می‌دونید، درد داشت. هنوزم داره اما می‌ارزه که این درد کم رو تحمل کنم تا درد خود بیماری رو.زندگی همه آدمای کره زمین، غصه داره. مشکل داره. اینا همه یه نوع واکسنن که زندگی بهمون تزریق می‌کنه. آخه تا سختی نکشیم، قوی نمی‌شیم و بدتر، در لحظات یکم سخت هم می‌شکنیم. یه بار دوستم یه حرف جالبی بهم زد. اون گفت: من غم رو دوست دارم. چون بعدش، یه آدم قوی‌تر متولد میشه:)اینا رو نگفتم که موقع گریه‌هاتون یا توی اوج حال بدتون با خودتون تکرار کنین و حالتون خوب بشه، نه. من روانشناس نیستم. فقط این رو نوشتم تا بگم: هر چی هم سخت باشه، بازم می‌گذره رفیق. درد داره می‌دونم باعث میشه تو باتجربه‌تر بشی و بتونی قوی‌تر با چالش‌های سخت بعدی زندگیت رو به رو بشی. به خودت اجازه ناراحت شدن، خسته شدن، استراحت کردن و حتی یکم ناامید شدن رو بده اما اجازه جا زدن نه!مطهره محسنیمطهره محسنیFri, 16 Jul 2021 03:01:26 +0430https://virgool.ir/@m_63563852/نیروی-دوست-داشتن-z0kqir9h5wiwنه! هرگز این نیرو را دست کم نگیرید.دوست داشتن در ظاهر لطیف و شکننده‌‌ست اما اگر در آن غرق شوید، خودتان خواهید فهمید که آنقدر قوی است که می‌تواند یک زندگی یا یک فکر را از آن خود کند. نیروی دوست داشتن در خیلی از لحظات زندگی خودش را نشان می‌دهد؛ حتی همان فردی که از نظر همه بی احساس است، این گونه احساسش را بروز می‌دهد. فرض کنید کنارش در حال قدم زدن هستید. شما سمت چپ و نزدیک پیاده رو هستید و او سمت ماشین‌ها و‌ خیابان‌. این یعنی مراقبت، دوست داشتن و اهمیت دادن.یا اصلا یک فرد درونگرا را در نظر بگیرید؛ همانی که شاید از تلفنی حرف زدن خوشش نیاید یا به جای آواز خواندن، ترجیحش این باشد که آن آهنگ را گوش دهد...او هم اگر نسبت به شما این نیرو را در قلبش داشته باشد، آن را به رختان خواهد کشید. مثلا با اینکه زبانی می‌گوید «اهنگ تولد مبارک نمی‌خونما» ولی برای اینکه بیشتر خوشحالتان کند، آن را برایتان می‌خواند:)یا چون شما اهل تلفنی حرف زدن هستید، شده پاسخ کوتاه هم بدهد، یک ساعت با شما حرف می‌زند؛ دریغ از اینکه شاید دوست ندارد و دارد اذیت می‌شود اما این را به شما نمی‌گوید که مبادا ناراحتتان کند.سراغ خانواده می‌روم. خیلی وقت‌ها، حس کرده‌ام که خانواده‌ام، مرا دوست ندارند اما وقتی کمی، فقط کمی به رفتارهایشان دقیق‌تر شدم، فهمیدم نه با زبانشان، بلکه با رفتارها و توجه هایشان *دوستت دارم* می‌گویند.یک بار که با دوستم تلفنی حرف می‌زدم و صبحانه هم نخورده بودم، خواهرم بدون آن که به او بگویم، برای من هم یک لیوان اسموتی درست کرد یا یک بار، وقتی مادرم به مسافرت رفته بود، شارژ و پمادی که نیاز داشت را با خودش نبرد تا من لنگ نمانم:)خیلی از آدم‌ها، شاید کادو ندهند یا اصلا قربان صدقه نروند اما بی انصافی‌ست اگر آن‌ها را به بی احساسی یا دوست نداشتنمان متهم کنیم؛ چون فقط زبان دوست داشتنمان فرق می‌کند...همینمطهره محسنیمطهره محسنیFri, 21 May 2021 19:41:19 +0430https://virgool.ir/@m_63563852/تفاوت-htkxpgap5qz5امروز فهمیدم که من با همه متفاوت هستم.اولش، پریدم توی تخت و گریه کردم؛ بعد به خودم آمدم و رفتم جلوی آینه. توی چشم‌های خودم، به تیپ عجق وجقم، به لبخندم، به اتاقم، نگاه کردم.دیدم مامان و همسایه‌ها راست می‌گویند؛ هر چند تلخ و بد اما راست می‌گویند!من شبیه هیچ کس نیستم.همیشه دوست دارم موزیک‌های شاد را در کنار غمگین گوش کنم.تیپ هایی را می‌زنم که شنبه یکشنبه صدایش می‌کنند و اصلا با هم هماهنگ نیستند.تم اتاقم، سبز_صورتی‌ است.هم مرتب هستم هم شلخته.هم خجالتی‌ام و هم سرم درد می‌کند برای دعوا و دفاع کردن از خودم یا بقیه.تنها شباهت من بین دیگران، رنگ پوست و شکل بدنم است؛ من یک سر، دو دست، دو پا و یک تن دارم. غیر از این‌ها، هیچ شباهتی با بقیه آدم‌های اطرافم ندارم.همه من را دیوانه یا عجیب خطاب می‌کنند..خیلی از دوستانم، بخاطر همین تفاوت‌ها، از من دور شدند.در جمع‌های فامیلی، همیشه تنهایم می‌گذارند اما من ناراحت که هیچ، خوشحال هم می‌شوم؛ آخر چه چیز بهتر از این گیرم می‌آید که در یک تایم خالی، بین آن مهمانی‌های بزرگ و کسل کننده، آهنگ رپ بگذارم و کتاب ترسناکم را بخوانم؟ولی بقیه این را هم درک نمی‌کنند. کلا انگار خدا من را آفریده تا درک نشوم و از بقیه مخلوقاتش، جدا باشم...اما من عاشق تنهایی و ارتباط هستم.شیدا می‌گوید: شخصیت تو پر از تناقض‌هاس. برای همینه که انقدر عجیبی!و می‌زند تو خالاما حالا، در همین لحظه که جلوی آینه گردِ میز آرایشم نشستم، حس خوبی نسبت به اینهمه تفاوت و بی همزبان بودنم ندارم.هیچ وقت این حس را تجربه نکرده بود و حالا، نمی‌دانم چه کنم؟ یکجور‌هایی می‌شود گفت که گیج شدم.سه روز بعد هم به همین منوال گذشت.بعضی وقت‌ها سعی کردم خودم را همرنگ مردمان عادی بکنم.همین جمعه، وقتی داشتم از سرکار با اتوبوس برمی‌گشتم و هندزفری در گوش‌هایم بود، سعی کردم با تکان کمتری کمرم را بلرزانم و یا با اهنگ کمتر بخوانم.روز شنبه که مامان دستور خرید داد، در مسیر برگشت، فقط نصفه ساندویچم را به گربه‌ها دادم نه کل آن رااما روز سوم که همین امروز یعنی یکشنبه است، احساس خستگی و ناراحتی می‌کنم.دلم برای سبک زندگی دیوانه و مختص به خودم تنگ شده است. تو دلت تنگ نشده؟حیف که تو فقط خود منی در آینه. اگر دو تا بودیم، حتما جوابت آره بود، نه؟!من به جای هردویمان تایید می‌کنم و می‌گذارم فردا، روز من باشد.با صدای آلارم گوشی، از خواب بیدار شدم و به اندازه یک اسب ابی، دهنم را باز کردم و کل اکسیژن‌های درون اتاقم را بلعیدم. یکم کش آمدم و از تخت پریدم پایین و رو فرشی‌هایم را پوشیدم. عاشق نرم بودنشان هستم. وقتی پشم‌هایشان به پاهایم می‌خورد، قلقلکم می‌گیرد و من روزم را با خنده کوچک ولی پر انرژی‌ای شروع می‌کنم.می‌خواهم از اتاق بروم بیرون تا دلی از عزا بیاورم که چشمم به خودم می‌افتد و خنده کوچکم به قهقهه تبدیل می‌شود.موهایم روی هوا سیخ ایستادند و من با آن چشم‌های پف کرده و شلواری که پاچه‌ای دم زانویم است، فکر نمی‌کنم بتوانم از این خنده‌دار تر شوم:)دست توی موهایم می‌برم و کمی بیشتر به همشان می‌ریزم و‌ به آشپزخانه می‌روم.مامان روی یخچال یادداشت گذاشته که امروز به جلسه اولیا مربیان شیدا رفته اما ماشین را برای من گذاشته است.لامپ مغزم روشن می‌شود.سریع یک شیرینی با آب پرتقال می‌خورم. یک هودی می‌پوشم و با همان حالت سوار ماشین می‌شوم؛ نه آرایشی و نه مقصد خاصی. فقط یک لحظه دلم گفت:بریم بیرون؟و من قبول کردم. خب بچه دلش خواسته بود.امروز، من تصمیم گرفتم مثل همیشه ی خودم باشم.می‌خواهم قبول کنم که با بقیه فرق دارم. راستش، من عاشق این تمایز هستم.این ویژگی‌ها، علایق و سبک زندگیِ عجیب و غریب، من را خاص می‌کنند. این روز‌ها، خیلی‌‌ها به دنبال خاص بودن هستند و من، بی آن که تلاش خاصی بکنم یا وانمود کنم و یا خودم را مجبور کنم، خاص هستم. نمی‌دانم چرا سه روز پیش که این را فهمیدم، گریه کردم. خل بودن، تنها دلیل ممکن است. من همیشه همینطور‌ بودم و می‌مانم. خودم را دوست داشتم و وجود این تفاوت را هم می‌دانستم اما تا سه روز پیش، کسی این را به بدترین شکل ممکن توی صورتم نکوبیده بود.به خودم حق می‌دهم که آنطوری برخورد کرده‌ام. حالا هر چی بوده، گذشته و مهم الان است که من فرمان را می‌چرخانم و به سمت بستنی تمشکم می‌رانم.مطهره محسنیمطهره محسنیFri, 21 May 2021 19:17:02 +0430https://virgool.ir/@m_63563852/زندگی-واقعی-یا-خیالی-cipar355rjbiرویایی بودن خوب است اما اگر در آن غرق بشوی و واقعیت برایت غیر قابل باور شود، دیگر داری زیاده روی می‌کنی!رمان‌ها، فیلم ها و آهنگ‌ها، همه دنیایی را میسازند که یا زیادی خوب هستند یا زیادی بد؛ البته بعضی‌هایشان هم مثل زندگی، خوب و بد را با هم دارند.من هم توی سن خیال پردازی‌ام. فکر می‌کردم وقتی گریه کنم، دستی اشک‌هایم را پاک می‌کند اما دیدم نه! اینجا زندگی، واقعی است. فهمیدم وقتی آدم‌هایی که اطراف من هستند،از گریه‌ام می گذرند، باید خودم، اشک‌هایم را پاک کنم. باید خودم پای درد و دلم بنشینم.فهمیدم زندگی مثل رمان‌های مورد علاقه‌ام نیست. لحظات قشنگ دارد؛ لحظاتی که از خنده، دلم درد می‌گیرد و یا لحظاتی که به اندازه تمام درد‌هایم، گریه می‌کنم.من فهمیدم ماهیت زندگی، همین کنار هم بودن خوبی ها و بدی‌هاست. می‌خواهم دیگر با زندگی نجنگم، به جایش بپذیرمش و حسش کنم:)پ.ن:اولین پستم در ویرگولمطهره محسنیمطهره محسنیSun, 09 May 2021 22:26:39 +0430