https://virgool.ir/feed/@m_63522967fa2026-11-11 16:37:49https://files.virgool.ir/upload/users/1692413/avatar/gCYEFy.jpeghttps://virgool.ir/@m_63522967https://virgool.ir/@m_63522967/آدمیزاد-ivrt8w8mtjtcدلیل این که اسم ما رو گذاشتن آدمیزاد، شاید به اعتقادی که در مورد خلقت بشر داریم برمی‌گرده‌. معتقدیم همه از نسل آدم و حوان. (قربون خودمون برم، از همون اول گفتن آدمیزاد، نه حوازاد. اصلا هم نگاهمون جنسیت‌زده نبوده!)این از ما، ولی بقیه‌ی آدمای دنیا رو نمی‌دونم. اسم گذاری روی بشر رو مثل یه کالا یه هر جونور دیگه انجام دادن. با یه لغت خودشونو خلاص کردن‌. هیچ کسی به چیزای پشت این اسم توجه نکرده. حتی درونش رو هم ندیده. هیچ آدمی به سادگی لغت "آدم" یا "بشر" یا "هیومن" یا هر لغت دیگه نیست؛ آدم بالا و پایین داره، زیر و رو داره، غم داره، شادی داره، گیجی داره، حسادت داره، همدردی داره...اگه تا صبح هم بشمارم تموم نمی‌شه. برای هر کدوم از این حس‌هایی که اسم بردم هم یه نقاب داره؛ یا نقابش رو به جاش استفاده می‌کنه، یا عوام‌فریبی رو ترجیح می‌ده و یه نقاب دیگه می‌زنه؛ مثلا غمگینه ولی نقاب شادی رو زده، یا حسودی کرده و به جاش نقاب دوستی چسبونده رو صورتش.آدمی خیلی پیچیده‌ست. عین یه چمدون می‌مونه که توش همه‌چی درهم برهمه. کسی جز خودش نمی‌تونه داخل این چمدونو ببینه. یه وقتا حتی خودشو گیج می‌شه و نمی‌دونه چه خبره. خلاصه‌ش اینکه، موجود عجیبیه ولی هر چی که هست فقط یه اسم نیست. Fateme AsghariFateme AsghariTue, 16 Aug 2022 03:20:38 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/ایده-دون-b5vxxxdasfixتوی مغز یه کیسه‌ای هست بهش می‌گن "ایده دون". به قیاس از نمکدون و گلدون ساخته شده. هر سوژه‌ای که می‌بینی رو تبدیل به ایده می‌کنه، می‌ریزه تو خودش‌.هر وقت نیاز داری یه چیزی بنویسی، یه کاری انجام بدی یا یه حرفی بزنی، سر کیسه رو شل می‌کنه که دستای مغزت فرو بره توش و یه ایده‌ی تپل سوا کنه.یه وقتا هم کاربردی نداره؛ یعنی نمی‌خواد که داشته باشه. یا سوژه‌هاش کم شده، می‌ترسه تموم شن. یا سر لج افتاده کرکره‌ رو داده پایین. از اون عکسای خوشگل خودم گیر?حالا چند روزیه ایده دون منم کار نمی‌کنه. هی می‌خوام یه چیزی بنویسم، نوشتنم نمیاد. خودم اومدم سوژه بدم دستش، قبول نکرد. مثل عکس همین گله؛ آفتاب لب بوم داره، آفتابگردون داره، زندگی و نشاط داره، زنبور ویز ویزو داره ولی ایده دون بهش ناخنک نمی‌زنه که نمی‌زنه.خلاصه‌ی کلام اینکه با خودتون و مغزتون و ایده‌دونتون مهربوون باشین که یه وقت قهر نکنه!Fateme AsghariFateme AsghariFri, 15 Jul 2022 10:45:24 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/ترس-تزریقی-pwdgq0u8qsioترس یکی از حس‌هاییه که خیلی راحت می‌تونید به بقیه تزریقش کنید. شاید برای تزریق شادی، عشق، اعتماد به نفس، رضایت و احساساتی از این دست زمان و زحمت زیادی لازم باشه، ولی ترس بی‌ادعاست؛ خیلی راحت می‌شینه تو وجود طرف مقابل و مثل ویروس با سرعت تکثیر می‌شه.هر کدوم از ماها یه نمونه‌هایی از این ترس رو تجربه کردیم. ساده‌ترینش ترس از جریمه شدن توسط دوربین‌های کنترل سرعته‌. اگه چند بار فلش زده باشه و جریمه شده باشیم کافیه. دیگه یه مدام چشممون به تیر‌های وسط بلوار گیر می‌کنه که ببینیم دوربین دارن یا نه، چشم دیگه‌مون به نشانگر سرعت خودمونه. اونقدر زیاد که حواسمون از خیلی چیزای دیگه پرت می‌شه.الان همه‌مون درگیر یه ترس مزمنیم. یه ترسی که از همون فلاش دوربین کنترل سرعت شروع می‌شه و تا ترس از جونمون پیش می‌ره. همینه که ساکت می‌شینیم. قبلا تجربه کردیم که نترسیدن و فریاد زدن چه عواقبی داره. الان دهنمون رو گل می‌گیریم و می‌شینیم؛ چون می‌ترسیم. چون تجربه باعث ترسمون شده، ولی تا وقتی که پسش نزنیم، ترس از ما قوی‌تره. عین عشقه برگ و ساقه می‌ده، دورمون می‌پیچه و خفه‌مون می‌کنه. برای نجات باید از ریشه بزنیمش. Fateme AsghariFateme AsghariTue, 12 Jul 2022 01:26:43 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/مامان-wfdakqhftftsحجاب_اجباریامروز هر دو نوبت ام آر آی داشتیم. کار من زودتر از مامان انجام شد. گفت: "پاشو برو یه چرخ بزن. خسته می‌شی اینجا."با خنده برگشتم سمتش.مانتوم جلو بازه.از اینجا یه راست بیا وزرا دنبالم. خیلی جدی جوابمو داد:اگه گرفتنت، من میام همون‌جا مانتومو درمیارم. قربون این همه حمایت و غیرتش برم آخه. مهم نیست خودم تو میانسالی‌ام. مهم نیست خودم مادر دو تا دخترم. مهم اینه هنوزم پشتمه. Fateme AsghariFateme AsghariSun, 10 Jul 2022 00:53:29 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/تو-نشانم-بده-راه-t4lzjhchjklrوقتی یه داستانی، یه رمانی می‌نویسی و به آخرش می‌رسی، یه حس عجیبی میاد سراغت. شبیه افسردگی بعد از زایمان می‌مونه. هنوز فکرت درگیر شخصیتا و کاراشونه. هنوز یه بخشی از خودت پیششون گیر کرده و مونده. به این فارغ شدن عادت نکردی. نمی‌خوای دل بکنی، ولی بند نافش دیگه ازت کنده شده.امروز همین حس، دو دستی یقه‌مو چسبیده. ول کن هم نیست تا اشکمو درنیاره. Fateme AsghariFateme AsghariMon, 04 Jul 2022 11:20:20 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/اجبار-دروازه-ی-بهشت-است-kehubhifmq88دیدین وقتی هوا گرمه و یهو باد لای موهاتون می‌پیچه چقدر حالتون جا میاد؟ وقتی باد از زیر یه لا پیرهن نخی‌تون رد می‌شه و دونه‌های عرق روی تنتون رو فوت می‌کنه که خنک بشین، تجربه‌ش کردین؟اگه یه آقا باشین حتما تجربه‌ش کردید. اون‌قدر زیاد که هیچ‌وقت به لذتی که از دمیدن یه باد نیمه خنک نصیب آدم می‌شه توجه نکردین. ولی ما خانوما حقش رو نداریم.‌ حالا باد نامحرمه، یا این ریاضت زنجیر انداخته گردنمون که سمت جهنم نریم و جیز نشیم، نمی‌دونم.گرمه آقا، گرم! ما خانوما که عادت کردیم بیشتر لباسامون سیاه باشه تا مثلا سنگین رنگین باشیم و تو اداره و دانشگاه و هزار تا خراب‌شده‌ی دیگه بهمون گیر ندن، بیشتر هم گرممونه. راستی باد میاد؟ از این به بعد بیشتر به سرتون که باد می‌خوره فکر کنین و جای ما هم حالش رو ببرین!Fateme AsghariFateme AsghariWed, 29 Jun 2022 19:37:18 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/اینجا-مردم-خودشان-را-دوست-ندارند-t45zzoabphheاینجا مردم خودشان را دوست ندارند.نمی‌دانم چه بر سرمان آمده و کجا سر خر را کج کردیم و اشتباه رفتیم. اما خیلی وقت است سر از سرزمینی دراورده‌ایم که در آن کسی خودش را دوست ندارد. میان راه توشه‌ی امید را گم کرده‌ایم‌ و حالا زیر تیغ این دکتر و آن جراح دنبالش می‌گردیم. پول را می‌پردازیم، درد را تا استخوان می‌کشیم و وقتی به آدم جدید درون آینه نگاه می‌کنیم، هنوز دوستش نداریم. انگار هنوز یک چیزی کم دارد تا دوستش داشته باشیم. دنبال ایراد جدید می‌گردیم و یک بار دیگر تن به تیغ می‌سپاریم. آدم دیگری می‌شویم که برای خودمان هم غریبه است. این آدم هم از امید، چیزی برایمان به ارمغان نیاورده؛ تنها مثل نقابی جدید روی صورت خود افسرده‌مان نشسته است.Fateme AsghariFateme AsghariWed, 29 Jun 2022 11:18:02 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/باس۱-rswqrbwikpuz- تمام پاییز، پشت پنجره بودم. به دیدارم نیامدی.- بهمن سرد نگاهت نگذاشت؛ کینه را دور بریزکه بند از پایم گشوده شود.مرا که بخشیدی،گرمای مردادت را به آغوش کشیدم،ای همه چهارفصل من!#فاطمه_اصغری #باس@paiayismFateme AsghariFateme AsghariMon, 27 Jun 2022 16:44:54 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/پروانگی-داستانک-فراروایت-wwz8qscocdrt"پروانگی"روایت اول: راویزادگاهش روستایی کوچک بود با مغزهایی محدودتر و متروک‌تر از جغرافیای اجباری‌اش. اجدادش سالیان سال افکاری را چون یوغ بر گردن، با خود این سو و آن سو کشانده و از حدود سنت‌هایشان تخطی نکرده بودند. او هم مجبور به اطاعت بود؛ مانند همه؛ مانند پدر و مادرش، مانند تمام آدم‌های دیگر روستایشان. حق نداشتند پایشان را از مرزهای روستا فراتر بگذارند، مبادا برای این ده کهن، سنتی جدید به ارمغان بیاورند. شانزده سالش شده بود و نهایت تابوشکنی‌اش در این بود که شب ها روی بلندترین تپه‌ی روستا بنشیند و فکر سرکشش را به فراسوی مرزهای این ده بفرستد. دلش می‌خواست ببیند و بداند "پیر روستا"، آن‌ها را از چه برحذر می‌دارد.شروع کرد به پرسیدن:- چرا اینجا...؟- تا کی...؟- آن‌سوی ده چطور...؟- ...فلکش کردند، تغییر نکرد. او را میان میدان نشاندند و دورش را با گچ سفید خط کشیدند تا اجنه‌ای که روحش را تسخیر کرده خارج شود، افاقه نکرد. وقتی نتوانستند مغز او را هم در قالب خودشان جا بدهند، اینبار "دیوانه" خطابش کردند؛ طردش کردند. اما این دیوانه‌ هم حق نداشت کاری غیر از آنچه پیر می‌گفت انجام بدهد.‌کفش‌هایشان تکه پوستی بود که در انجام وظیفه کوتاهی می‌کرد و خار و سنگریزه را از مرز تنش عبور می‌داد. جز پیر، کسی حق پوشیدن کفش نداشت، تا جسمش ریاضت بکشد و روحش آلوده نشود! گندمشان را هم پیر می‌فروخت و هرچه کرمش بود به آن‌ها می‌داد. شاید کسی در طول سال از گرسنگی تلف می‌شد، که آن هم مشیت الهی بود! چند نفری از میانشان سرشان را برداشته و رفته بودند. هیچ‌کس خبری از آن‌ها نداشت. اما پیر معتقد بود بهشت را رها کرده و به مرزهای جهنم پناه برده‌اند. او هم دلش می‌خواست فرار کند. دیوارهای نامرئی روستا، روز بروز برایش تنگ‌تر می‌شد‌ یک صبح تکه پوستش را دور مچش پیچید و در کبودی جنگ گرگ و میش، دل به راه زد. شب که به دنیای جدید رسید، تکه پوستش کاملا سابیده شده بود. اما عظمت دنیای پیش رویش، درد تاول‌های کف پایش را از یادش برده بود.مردمان آنجا فرق داشتند. نه لباسشان، نه کفششان، نه حرف زدنشان، هیچ کدام شبیه مردم روستای کوچکش نبود. در ده به او می‌گفتند "دیوانه، متفاوت"، اینجا هم همین بود. هم زمین تا آسمان با بقیه فرق داشت، هم از دیدن این همه تفاوت مرزی تا دیوانگی نداشت.دو روزی را در خیابان‌ها سر کرد تا کاری پیدا کند و جای خوابی. مردی که به او کار داده بود، هم سن پیر بود. اعتقادات او را نداشت اما به اندازه‌ی درآمد گندم یکسال پدرش را، برای یک ماه کار به او می‌داد. به خواندن و نوشتن تشویقش می‌کرد و برایش از عدالتی می‌گفت که باید دست در دست آزادی در کوچه‌های شهر جاری باشد.چندسالی دیرتر از هم‌سالانش به دانشگاه رفت. حالا دیگر خانه‌ای داشت که گرمایش حاصل از سوختن مخلوط کاه و سرگین حیوانات نبود. ماشینی داشت و کفش چرمی که هیچ سنگریزه‌ای از آن عبور نمی‌کرد.حالا بهتر می‌فهمید جهنمی که پیر می‌گفت "فراریان از این بهشت، گرفتارش می‌شوند" چه شکلی‌ست. به آن‌ها حق می‌داد زادگاهشان را فراموش کنند. اما حافظه‌ی خودش قوی بود؛ اهل فراموشی نبود. اگر افکار سرکش و تابوشکنش، زنجیرهای دورش را پاره کرده بود، حالا باید به فکر پاره کردن زنجیرهای نامرئی مردمش می‌بود که سال‌هاست تسلیم‌شان شده‌اند. خودش که پیله‌اش را شکافته و نور را ملاقات کرده بود، حالا چه رسالتی برتر از این که باقی را هم به لمس نور دعوت کند؟به روستا برمی‌گردد. ولی نه با کفش‌هایی از پوست، نه با قدم‌هایی لرزان و نه در خلوت کوره‌راه‌های روستا‌. با داشته‌هایش برمی‌گردد تا به همه نشان بدهد، بهشت فراتر از این یک وجب جایی‌ست که چون مرغان پربسته خود را به آن محدود کرده‌اند‌. با خودش دو ارمغان بزرگ آورده است؛ عدالت و آزادی. کافیست خودشان هم بخواهند!روایت دوم: راویسال‌هاست زندگی مردم روستا را به فتواهایش گره زده بود و ترس از جهنم نافرمانی را چون افساری بر گردنشان انداخته بود. الحق که در دروغ پردازی و خطبه‌سرایی خبره بود.خودش دیده و می‌دانست آن طرف دیوارهای نامرئی که دور روستا کشیده چه خبر است. اما اگاهی فقط برای خودش بود، نه کس دیگری. اگر می‌فهمیدند، این‌ها هم طلب رفاه می‌کردند. آن‌وقت چگونه مجابشان می‌کرد که گندم‌هایشان سهم خداست و باید بپردازند تا از بلاهای آسمانی و زمینی در امان بمانند؟سال‌ها پدرش مردم را استثمار کرده بود و قریب به چهل سال بود خودش افسار این گله‌ی انسانی را به دست گرفته و به هر طرف اراده می‌کرد می‌کشاند.زن و بچه‌اش در شهر زندگی می‌کردند اما به همه خبر از مردنشان داده بود. کسی سوالی نمی‌پرسید؛ مردم هم به این زندگی عادت کرده بودند. فکر می‌کردند آن ‌طرف‌تر از روستایشان زندگی دیگری نیست.همه گوشی بودند که به دهان او دوخته شده بودند به جز پسرکی که با همه‌ی این جماعت فرق داشت. از همان روزی که دست چپ و راستش را شناخته بود، سوالات بی‌پایانش شروع شده بود. نمی‌توانست مثل همه او را هم ساکت کتد. می‌ترسید هر آن چه در نهان دارد را رو کند و سلطنتش در این روستای دل مرده به پایان برسد.‌وقتی پسر از ده گریخته بود، خرسند بود که در راه طعمه‌ی گرگ‌های گرسنه شده ولی بعد از سالها با چراغی روی سرش برگشته بود. می‌خواست به این جماعت جاهل هم نور بپاشد.نمی‌گذاشت! باید این نور را همان اول، قبل از سرایت به بقیه خاموش می‌کرد. پسرک دیگر همان پابرهنه‌ی یک لاقبا نبود، حالا غول آهنی زیرپایش داشت و با هیبت مردی پخته به جنگ آمده بود. حالا دیگر نمی‌شد او را به دیوانگی محکوم کرد، همین که برگشته بود، همه را به شک انداخته بود که "مگر پشت دیوارهای ده مرگ و نیستی نبود؟!"زمزمه‌ها شروع شده بود. سوال‌ها داشت جان می‌گرفت. سلطنتش روی فعال‌ترین گسل رفته بود. خودش ‌کرده بود که لعنت بر خودش باد! باید همان زمان صدای او را برای همیشه خفه می‌کرد و کار را به شانس حواله نمی‌داد. چند نفر را فرستاد تا کارش را تمام کنند. پیراهن خونینی که به مردم نشان داده بود، مثال همان پیراهن یوسف بود و گرگ دهان نیالوده.اینبار اما با تاریکی مطلق روبرو نبود. رگه‌هایی از شک را در چشم بزرگترها و نورهای کوچکی را بالای سر جوانتر‌ها می‌دید. نورهایی که روز به روز داشتند به شعله‌هایی عظیم بدل می‌شدند. خودش گور خودش را کنده بود، اینجا دیگر پایان خط بود.#داستانک_فراروایت #کانون_تمرکز_همه_گانه#فاطمه_اصغریFateme AsghariFateme AsghariSun, 26 Jun 2022 22:57:38 +0430https://virgool.ir/@m_63522967/تجمیع۱-jaza5tkayqkvتجمیع_۱فصل توت بود...در سایه‌ی درختان بلند ایستادیمبا دو سه شاهتوتدل دادی و جان بردی. ترانه خواندی و گفتی می‌مانی باورت کردم...زمستان لالایی به گوش درختان خواندهنه خبری از توت است و نه برگنه ردپایی از تو،که برف‌ تازه باریده را پریشان کند.هنوز اینجا هستمحال دلی که بستی خوب است.از جانی که بردی چه خبر؟#تجمیع#فاطمه_اصغریFateme AsghariFateme AsghariSat, 25 Jun 2022 23:48:18 +0430