https://virgool.ir/feed/@m_63412719fa2026-11-12 13:30:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_63412719https://virgool.ir/@m_63412719/اونروز-ogq9mx1bwp6lاونروز  به این فکر میکردم که چیمیشد اگه تک تک فکرامون مثل یه زیر نویس برا بقیه آشکار میشد یه چیزی مثل قدرت ذهن خوانی،مثل تعداد کمی از انسان ها که حرفشون دقیقا کلمات دسته بندی شده ذهنشونه نه اکثریت که همیشه مارو توی مهی از دروغ به دنبال پاسخی درست در خماری میذارن.دروغ،چرا مردم میگنش شاید دارن از چیزی محافظت میکنن،از خودشون؟!یه روزی یه زمانی یه جایی دقیق نمیدونم،یه چیزی خوندم که دوروغ مکانیزم دفاعیه،دفاع بدن در مقابل چالش ها،شایدم راه دررو.یعنی بدن داره ازخودش بدون اینکه من بدونم محافظت میکنه؛ چرا اینکارو میکنه و چرا من متوجهش نمیشم؟وقتی با خودم حرف میزنم نمیگم من اینکارو کردم یا من فلان جارفتم میگم ماکردیماین حرف منظور خاصی داره؟چرا ما این حرفو میزنیم؟شاید باید بگم منو بدنم اگه من از بدنم جداباشم و بدنم نباشم پس من چیم؟یه همراه؟یا یه موجود اضافه؟شاید یه نظاره گر،نمیدونم یه چیزی که فقط درون بدن هست و اون داره کارشو میکنه بدون اینکه ازاون چیز بپرسه چیکار کنه،یه چیز ازقبل تعیین شده.نه اینطوری نیست یعنی امیدوارم اینطور نباشد.آیا مهمه،فکر نکنم مهم اینه بدنم داره از خودش محافظت میکنه ولی من نه،اونه که ورزش میکنه و من تماشا،اونه که فکر میکنه و به زبان میاره.من چیکارمیکنم؟نمیدونم،فعلا نمیدونم.شاید دارم به تولید کردن هیجانات منفی،هیجانات ناامیدکننده یاهیجانات کینه ورزی ازحسرت خون های نریخته شده ای که اگر سرازیر میشد،حتما یه هیجان منفی دیگه جایگزین میکردم مثل خشم،ترس یا نا امیدی بیشترپس فرقی نداره چه اتفاقی برامون بیفته من باز اون هیجاناتو تولید میکنم باز بدنمو ناراحت میکنم،باز ناامیدش میکنم.اگر وظیفم این باشه چی؟اگر بتونم ناامیدش کنم شاید بتونم امیدوارشم کنم،اگر نارحتش کنم خوشحال چطور،یا شایدم به جای این کارها که ممکنه درآینده ای نزدیک زندگی جفتمون رو پرژرف تر کنه این سطور رو بنویسم.مهم نیست،اینا زیرنویس فکرای دونفره:بدنی محافظ،با درونی تخریب گر•با اینهمه تضاد بازهم کنارهم زندگی میکنیم منو بدنم.شاید تعادلی که میگن اینه،خوب و بد!اگه محافظت کردن کارخوبیه پس قطعا بدنم شامل این صفته این ینی بده که میگن منم!؟الان نمیدونم هیجان خوشحالیو ایجاد کنم برای بدنی خوب یا ناراحتی رو برای درونی بد.!شاید برای همین دروغ گفتن خوب نیست اونطوری بدنم میشه بده چون ازخودش محافظت نمیکنه و من میشم خوبه.یه وقتایی مثل الان فقط دوستداریم چرتو پرتایی که توذهنمونه بقیه هم بدونن چیزهایی که اصلا نمیدونیم درسته فقط ما قبولش کردیم حتی نمیدونیم منبع این حرفا از کجاست از اون یا من!ماشاید زندگی ایده عالی نداشته باشیم ولی قطعا وجودداریم.امیر‌سهرابامیر‌سهرابTue, 09 Dec 2025 14:01:27 +0330https://virgool.ir/@m_63412719/چاله-ای-از-قیر-cwmynisv2v92آسفالتی تازه،ترس برخورد پوست به قیر داغ،پدری خشمگین و ماشینی آسوده،چرا آسوده به خاطر شکستن قلنج لاستیک ها و چرا خشمگین به خاطر ۴،چهارمین باراست که پدر کوچه یاس رو درحال تعمیر دوباره میبیند،چهارمین باراست که پدر خاطره قیر را مرور میکند.همیشه فکر میکردم مخفی کردن احساسات کار آسوده ایست مخصوصا اگر۲۵سال ازش بگذرد،این عقیده ام با دیدن واکنش پدرم به لودر زرد رنگ سر کوچه تغییر کرد؛لودری به قدری زرد که حتی کوچکترین قطره قیر و سنگ کوچک چسبیده به قسمت پایینی آن نیز قابل رویت بود،لودری که در فیلمها میشه ازش به عنوان آلت قتاله جنون آمیزی استفاده کرد اما در واقعیت کابردی جز چرخیدن و صاف کردن ندارد؛با اینکه سن من از بابا کمتر است انگار من در واقعیت زندگی میکنم و او در فیلم،بازتاب آفتاب در عینکش نمیگذاشت درست چشمانش را ببینم اما اگر میدیدم شاید به خاطر هراسش جویای حالش میشدم یا دلداری اش میدادم،نمیدانم من که چشمانش را ندیدم پس دستانش را رها کردم و با عجله مشغول خوردن بستنیم شدم.تفاوت خلق و خوی انسان هارا میتوان در زمان دقیق وقوع اتفاقات در زندگی اون فرد دید.مثلا وقتی بچه ای ۱۲ساله درحال خوردن بستنیست مردی۴۳ساله درحال بازمرور خاطره بدقیر است:درسته که شرط خانواده معشوق برای ازدواج رفتن به سربازیست اما قبول کنید تحمل بوی عرق تن و سیگار در ون مشرف به خانه از مبدا پادگان منزجر کننده است،ونی که بعد از من هم افرادی هستند که از این بو زجر بکشند،پرده ها راکنار زدم ولی پنجره سمت من کار نمیکرد،گرما زدگی در این ون کهنه کلافم کرده پس خودمو مشغول حفظ کردن شماره هایی که در سقف نوشته اند کردم.احساس حقارت میکنم چون وقتی بقیه سربازا درحال سیگارکشیدن بودن تفکرات من درجای دیگری بود،که چرا با اینکه راننده انقدر عرق میکنه وهر پنج دقیقه عرق پیشونیشو با دستمال یزدی روی گردنش پاک میکنه به دنبال شغل کم دردسر تری نیست؟از هر راهی داشتم خودم رو سرگرم میکردم تا دیگر به شماره های سقف که اسرار به حفظ شدن داشتند فکرنکنم.فایده نداشت،یا باید شماره هارا حفظ میکردم یا مثل احمد در فکراینکه چرا سرباز شده ام فرو میرفتم،دلیلش برای من کاملا احساسیه شاید برای احمد نیست.جالبه یه ماشین سبز،بدبو،با لاستیک های کهنه و قطعا جلو بندی نیاز به تعویض جامعه ای کوچکی از افرادی با طرز فکرهای گوناگون ساخته،جوانی درفکر امید رسیدن به معشوق که درصد کمی از جامعه رو تشکیل میده،جوان هایی افسرده که متاسفانه در اجتماع ون کم نیستن و جوان هایی که با تخریب سلامت خود احساس مالکیت بر تنباکوی خشک را دارند،دریغا که شاید امید من هم با این دود تنباکو راهی هوایی تهی شود.اما نه امیدوارم چون بعد دوسال بالاخره معشوقم را میبینم،توقع نداشته باشید اسمش را بگویم زشت است که نام دختری را بگویم که خانمی شده،بزرگ شده،برای خودش کسی شده و با بی معرفتی ای که به یک سرباز کرده درنبود اون ازدواج کرده.حداقل فرزندی نداره،خوشحالم که با آدمی موفق تر از من ازدواج کرده.خوشحال اما بخشنده نه.رفته،ازاین منزل و تنها یادگارمان رانیز خراب کرده چاله کنار خونشون اولش که چاله نبود انقدر سنگ های آسفالت رو برای زدن به شیشه و رسوندن نامه کندم که تبدیل به چاله ای به نسبت بزرگ شد،چاله ای پراز خاطره که الان تنها چیزی که ازش باقی مونده لکه بزرگ سیاهیه از قیر.امیر‌سهرابامیر‌سهرابMon, 01 Dec 2025 03:25:35 +0330https://virgool.ir/@m_63412719/خش-خش-رادیو-qpuxpfxbmgq4نمیدونم شماها به مادر بزرگتون چی میگید،من میگم عزیزعزیز منو خیلی دوستداشت منو از بقیه خیلی متفاوت تر میدید یا بهتره بگم تنها کسی که منو میدید.گوشه خونه روی تاقچه دقیقا روی قلاب بافی ای که برای جهیزیه مادرم بافته بود رادیوی قدیمیش بود.عادت داشت بهم بگه رادیویی که همه موجاش با صدای خش خش همراه بود درست کار میکنه و همه رادیوهای دنیا اینشکلین،اونقدر بچه نبودم که حرفشو باور کنم و اونقدر بزرگ نبودم که ناراحتش کنم پس از نظر من حرفش راست بود؛ این رادیو برای عزیز یک میراث بود نه میراثی که از اولیا بهش رسیده بود میراثی که همسرش برای بدست اوردن دل عزیز استفاده کرده بود.همیشه میگفت وقتی به احمد فکر میکنم بهتر کار میکنه ولی من هیچوت ندیدم رادیو درست کارکنهقبل از اینکه بیماربشه عادت داشت روزی چندبار رادیو رو تمیز کنه،الان که فکرشو میکنم همه جارو روزی چندبار تمیز میکرد شاید به همین خاطر با اینکه خیلی پیر بود هم قد من بود،دورتادور خونرو جارو میکشید حیاطو با جارو خیس فرشو با جارو خشک هر جای خونرو که سر میزد آهی میکشید اونقدر بلند که احمد بشنوه و اونقدر کوتاه که من نشنوم،حقم داشت از قندون جهیزیه تا جوراب پارازینی که روی سردوش حموم نصب شده بود رو بابا بزرگم خریده بود.یادمه دایی بزرگم یه بار خواست رادیوی عزیزو برای صاف کردن بدهیاش بفروشه همونم باعث شدتا مدتها قهر نفرین شده مادرو پسری شکل بگیرهبا اینکه عزیز دایی بزرگمو ازهمه بیشتر دوست داشت همیشه میگفت«نمیدونم این رادیو فکستنی چقد میارزه ولی برا من از این خونه ارزشمند تره»غروب ۱۷آذر ماه۱۳۷۷ رادیو دیگه کار نکرد درست ۲روز بعد از مرگ عزیزوقتی فوت کرد دومین روزی بود که فهمیدم تنهایی وابستگی خاصی به من داره. در دنیایی که جمعیتش بیش از ۷میلیارد نفره فقط یک نفر منو درک میکرد درسته تفاوت سنیمون نزدیک به ۵۰سال میشد ولی حداقل وجود داشت.بگذریم..طبق معمول فرزندانی که مورد علاقه مادر بودند تلاش بیشتری در بالا کشیدن اموال پس از مرگ وی از بقیه فرزندان دارند،درجلسه دوازدهم یا سیزدهمی که برای تقسیم اموال بین ۴فرزندان‌ِِ عزیز برگزار شد احساس کردم مادرم به دوشیزه رولاند دولا توررولان که بعد از مرگ پدرش در سوراخ موشِ زیر عمارت اجدادش از مردم پاریس کمک میخواست شبیه است اما اینبار جای پاریسیان با سه مامور عدلیه عوض شده بود و شانسی برای بقا نداشت ؛همونقدر تنها،همونقدر بی دفاع،همونقدر زنسوالی که در ذهن داشتم اینبود که اینبار عمارتی به جا میمونه که من هم مثل پاریسیان آینده دم سوراخ موش دعا کنم،که پاسخش رو خیلی سریع دایی بزرگم داد:«بعد از تقسیم عادلانه چایی میطلبه»طبق معمول چون من از بقیه بچه ها بزرگتر بودم چایی دم کردنو با چشم بسته هم انجام میدادمتقسیم بندی طوری پیش رفت که دایی بزرگه مغازه و زمینو میگرفت،دایی وسطی زمین کشاورزیو و دایی کوچیکه چون اوضاع مالیش خوب بود مالشو به مامان بخشید ینی همین خونه.اولین باری بود که خنده های دایی بزرگرو از پشت اون سیبیلای چخماقیش میدیدم همینطور دایی دومیماما تعجبم بر این بود که مامان خندون تر بود.از همون بچگی علاقه زیادی به ساده زیستی داشتم چون فک کنم فقط من بودم که چشمم دنبال رادیوی عزیز بود و تلاشم برای به دست اوردن رادیو با گریه ی پسر دایی چهار سال کوچکترم بی فرجام ماند،داییم آخر به ساز خودش رقصیدو رادیورو به بهونه آبغوره بچش غارت کرد.عجیبه که بین صدای شعر خواندن مادربزرگم و صدای خش خش رادیو مغزم اینجاهم سر شوخیو باز کرده و خدافظی دردناک تری به یادم میندازه.آخرین باری که صدای رادیو رو شنیدم وقتی بود که دایی روشنش کرد تا قبل از رفتن خبرو گوش بدیم که رادیو گفت«قتل مشکوک چند تن از نویسندگان و شهورندان و به شهادت رسیدن دیپلماتها….»توجهم در جمله اول جا موند(قتل)مطمعنم رادیو میخواست بهم چیزی بگه چون تنها کلمه بی خش خش رادیو بود.بعدازاینکه پسر دایی بزرگم با رادیو توی دستش از خونه رفت دوچیزو متوجه شدم،۱-من از پسر داییم متنفرم و۲-اینبار برای بار سوم تنها شدمامیر‌سهرابامیر‌سهرابMon, 01 Dec 2025 01:19:38 +0330