https://virgool.ir/feed/@m_62953621من مهسا هستم ،پرستارم ،عاشق کتاب خواندن و گاهی نوشتنfa2026-11-11 08:44:29https://files.virgool.ir/upload/users/3860459/avatar/BYUhyJ.jpghttps://virgool.ir/@m_62953621https://virgool.ir/@m_62953621/منِ-بدونِ-منم-j7jnoduzjq3fبرای تو می‌نویسم.شاید بخوانی.روحم را با خود بُرده‌ای.هیچ می‌دانی؟خالی شده‌ام؛ خالیِ خالی.تُهی.منِ بدونِ منم.در درونم صدایی می‌پیچد؛انگار در سالنی تاریک و سرد فریاد می‌زنم.هیچ نیست جز تکرارِ مداومِ وجودِ تو در من.مغزم خالی است از من؛ فکر می‌کنم، تک‌تک نورون‌های مغزم تصویرِ تو را یادآوری می‌کنند.چشمانم اتاقک‌هایی خالی است؛ پلک می‌زنم و باز هم و باز هم...شاید چیزی ببینم؛فقط تو هستی، تو!بو می‌کشم؛ شاید بتوانم بویی از زندگی حس کنم.نیست؛ هیچ‌چیز حس نمی‌کنم؛جز طنینِ عِطرِ حضورِ تو در رویایم.لمس می‌کنم؛ انگشتانم را به سرتاسرِ وجودم می‌کشم.شاید چیزی بیابم، اثری از زیستن.نیست؛ چیزی نیست، جز انعکاسِ رَدّ حضورِ تو بر سرتاسرِ هستیِ من.دهان باز می‌کنم چیزی بگویم؛ هرچقدر تلاش می‌کنم هیچ بر زبانم جاری نیست؛جز هجیِ جزءبه‌جزءِ حروفِ نامِ تو.نفس می‌کشم.ریه‌هایم را پُر می‌کنم از هوا.هوا؟؟؟نفس؟؟؟نفسی نیست، هوایی نیست، منی نیست.من دفن شده‌ام؛ در هوای تو، در رویای تو، در...سال‌هاست فقط در هوای تو نفس می‌کشم.برای تو می‌نویسم.شاید...شاید بخوانی.مهسا — آبان ۱۴۰۵MahsaMahsaWed, 04 Nov 2026 23:31:28 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/برای-آنکه-در-آبان-زاده-شد-qa3i46zgeozvواما آبان ...نمی دانستم اهل پاییزی .تحمل روزهای بی رنگ دنیا با تو برایم دلپذیرتر شده.روزهایم از لحظه دیدار دوباره ات همرنگ برگ های درختان شده .هر دم به رنگی در می آید .گاه آسمانم آبی یک دست است .بی هیچ لکه ای بر پهنای آن .گاه همچون باد های پاییزی به خود می پیچم و در هر نقش و نگاری بهانه تو را می گیرم .گاه دم به دم به شوق دیدارت رنگ رخسارم از زردی به سرخی آرامی می گراید.و گاه از پس تمامی این افت و خیز های درونینَمی پاییزیی دیدگانم را لطیف و درخشان می کند‌.و اما آبان...بعد از سال ها ..‌‌.چه پاییز زیبایی را با وجود تو تجربه می کنم.مهسا آبان ۱۴۰۵MahsaMahsaSat, 31 Oct 2026 16:23:13 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/دشت-شقایق-tewjyualhzw6صحرایی شده‌ام؛ خسته، خشک، تنها، تشنه.تک‌تک ریگ‌هایم در زیر تابش آتش‌زای خورشید تف دیده‌اند.حتی آهی هم از این وجودِ همیشه سوخته به آسمان برنمی‌خیزد.در قعر این صحرای خشکیده، بذری سال‌هاست که در تنهایی خفته است؛در انتظار...در انتظار لحظهٔ رویش در عمیق‌ترین زوایای ریگزار، ثانیه‌ها را می‌شمارد.در قلب تنهایش، امید همچون الماسی درخشان می‌تپد.بذر کوچک، حامل عشقی است پاک، بی‌آلایش، سپید؛بی‌ادعا، بی‌صدا، آرام.عشقی بدون چشم‌داشت،عشقی بدون انتظار،عشقی برای خودِ عشق؛ فقط برای بودنش.ناگاه در آن گوشهٔ تاریک، نسیمی آرام نام عشق را در گوشش نجوا می‌کندو...اشکی زلال بر گونه‌های بذر جاری می‌شود.امید در قلب بذر، پرتوان‌تر از همیشه می‌تپد.و ناگاه، بذر از خواب بیدار می‌شود؛ریشه می‌زند، در خاک فرو می‌رود، قوی و قوی‌تر می‌شود،بزرگ می‌شود.از قعر زمین به سمت آسمان حرکت می‌کند؛جوانه می‌زند، برگ درمی‌آورد، رشد می‌کند.از آن بذر کوچک، هزاران برگ درمی‌آید و صحرا سبز می‌شود؛دشت می‌شود؛دشتی پر از گل‌های شقایق.در سرخیِ سینهٔ هر شقایق، اثری از سوزش آن عشق هویداست؛و تا ابد در پهنهٔ بیکران آن دشت، هر وقت که نسیمی از لابلای گلبرگ‌ها رد می‌شود،نام عشق را به اهتزاز درمی‌آورد.مهسا — مهر ۱۴۰۵MahsaMahsaMon, 19 Oct 2026 16:47:38 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/بازگشت-whpwj1bsqaooگاهی دلم می‌خواهد برگردم به روزی که روی آن نیمکت نشسته بودم؛دلم پر از اضطراب بود که تو را دیدم.کاش اصلاً سرم را بلند نمی‌کردم، کاش...اما نه؛ دیدنت هنوز هم قشنگ‌ترین اتفاق است.از همان زمان انگار بندی از قلبم باز شد؛دیگر نشد، دیگر هیچ‌چیز نشد...ولی حالا،حالا فکر می‌کنم عشق تو برایم شده مثل یک زنجیر؛زنجیری دور بال‌ها، دور گلویم.روحم را فشار می‌دهد.قرار بود بالِ پروازت شوم،قرار بود بالِ پروازم شوی،قرار بود تصویرت بشود آخرین قابی که در چشمانم می‌نشیند،ولی...ولی انگار خفه‌ام می‌کند.باید رهایت کنم؛ اگر عاشقت هستم باید رهایت کنم.باید آن چیزی را که مال من نیست، رها کنم.محدودم می‌کند؛ اسیر شده‌ام.من آدمِ قفس نیستم.رهایت می‌کنم برای همیشه، پرواز کن!در خاطره‌ی ذهنم همیشه می‌مانی،ولی آغوشم را می‌گشایم تا آزادانه به دنیای خودت بروی.ما از دو جنس مختلفیم؛مثل آب و کاغذ،مثل باد و برگ.اگر کنارت باشم، آرامشت را می‌گیرم.عاشقانه رهایت می‌کنم؛برو، پرواز کن!من نیز رها می‌شوم؛از حسِ سنگینِ تعلّق،از زنجیرِ نبودن‌هایت.من نیز پرواز می‌کنم؛به دنبال روحِ گم‌شده‌ام پرواز می‌کنم،می‌خواهم خودم را بیابم.مهسا مهر ۱۴۰۵MahsaMahsaSat, 26 Sep 2026 23:41:35 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/به-سوی-خانه-ozsl9hofpxeyخسته‌تر از همیشه نشسته‌ام؛آن‌قدر خسته که انگار تمامی کوه‌های جهان را بر شانه‌هایم گذاشته‌اند.در چشمانم سوزش نرمی موج می‌زند،انگار اشک‌هایم دانه‌های تیز شیشه‌ای هستند که با شکستن دیدگانم بر گونه‌هایم می‌نشینند.با اشک هم دیگر دلم آرام نمی‌گیرد.درونم دیگی آتشین قُل‌قُل می‌زند؛تا اشکی می‌ریزد که آرامم کند، گویی کسی دوباره آن را هم می‌زند.می‌جوشم، زبانه می‌کشم.روحم را می‌بینم که درون کالبدم را می‌کاود،در و دیوارش را می‌خراشد تا مگر روزنی به بیرون بیابد.تنگ است، هوایی نیست، نوری نیست.به پشت پنجره‌ی دیدگانم می‌آید و اشک می‌شود؛بر آستانه‌ی لب‌هایم می‌نشیند و آه می‌شود؛آهی پر از سوز، پر از حرارت.وای اگر این اشک و آه نبود...روحم، دخترک سفیدِ زندانی‌ام،زیر فشار این بی‌هوایی خفه می‌شد؛زیر پنجه‌های بی‌رحم داوری‌های کور.آزادت می‌کنم.درهای این زندان را به رویت باز خواهم کرد،میله‌های قفس را خواهم شکست.آزادت می‌کنم،پروازت خواهم داد.رؤیای آسمان را مرور کن، بارها و بارها...آزادت خواهم کرد؛پروازت خواهم دادبه سوی آسمان،به سوی خانه...مهسا — تیر ۱۴۰۵MahsaMahsaMon, 14 Sep 2026 17:28:05 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/کمی-آن-طرف-تر-ffwkq3jobxggدر پسِ ازدحام این شهر شلوغ،کمی آن‌طرف‌تر از غبارآلوده‌ی هیاهوی آدم‌ها،کمی آن‌طرف‌تر از آسمان همیشه خاکستری،آن‌طرف‌تر از ابرهای همیشه گرفته‌ی بی‌باران،آن‌طرف‌تر از ساختمان‌های بلندی که آسمان را به یغما برده‌اند،شهری است با آسمانی پر از ابرهای سفید، بدون هیچ لکه‌ای از دود خاکستری.انگار هنوز ابرها آنجا می‌خندند.انگار هنوز دست‌های آلوده‌ی دود، حلقوم آن‌ها را نگرفته است.آنجا روزهایش با رقص خورشید بر دامن نیلگون آسمان شروع می‌شود،و شب‌هایش...با نور مهربان ماه بر پیراهن خال‌خالِ سفیدپوشِ آسمان به پایان می‌رسد.و نوای آرام و هماهنگ جیرجیرک‌های سبزه‌زار، یادآور امنیتی است که در این شهر، همه یکسان از آن بهره‌مندند.در کوچه‌پس‌کوچه‌های آرامش، خانه‌ای ساخته‌ام.خانه‌ام پر است از پنجره؛ پنجره‌هایی با شیشه‌های هفت‌رنگ،هفت‌رنگِ رنگین‌کمان.روزها، شعاع نور خورشید از پسِ هر پنجره همچون بانویی با دامن هفت‌رنگ می‌نشیند بر روی گل‌های قالی.در خانه حیاط کوچکی دارم و وسط آن، حوضی آبی.درون حوض چند ماهی کوچک زندگی می‌کنند.اطراف حوض پر شده از شمعدانی‌های صورتی و قرمز؛جایی شنیده‌ام ماهی‌ها عاشق بوی شمعدانی‌اند.کمی آن‌سو‌تر، درخت اناری است با شاخه‌های سنگین؛با وقار و متانت خاصی سر خم می‌کند تا لب حوض، انگار انار به ماهی‌ها تعارف می‌کند.در شهر من همیشه بهار است؛ همین یک فصل. همیشه رنگ برگ‌های درختانْ سبزِ تازه، پرشکوفه.ولی گاهی می‌ترسم؛دلم برای تابستان با آن میوه‌های رنگارنگش،برای پاییز با آن برگ‌های نارنجی،برای زمستان با سفیدی برف‌هایش تنگ شود.پس نه، بگذار همه فصل‌ها باشند.فقط... فقط... فقطدروغ نباشد، سیاست نباشد، جنگ نباشد، بمب نباشد، مرز نباشد، فقر نباشد، ظلم نباشد و...و مرگ نباشد،و خداحافظی برای همیشه نباشد.در شهر من که خانه‌ام آنجاست،همه بدون مرز در کنار هم زندگی می‌کنند.حتی حیوانات بدون ترس از آزار، در اینجا زندگی می‌کنند.بوی خوش صلح مثل عطر نان تازه از تنور درآمده فضا را پر کرده است.صلح اینجا رنگ دارد، زنده است، نفس می‌کشد؛مثل پرهای قو که در برکه‌ای آرام شنا می‌کند، سفید.مثل برف تازه باریده که هیچ ردی بر روی آن نیفتاده؛صلحی سفید، سفیدیِ مطلق، بدون اما و اگر.در آنجا،در آن شهر،در آن خانه،به انتظار تو نشسته‌ام.اگر مرا ندیدی، گوش بسپار به نجوای بی‌تابِ باد.مهسا — شهریور ۱۴۰۵MahsaMahsaFri, 11 Sep 2026 05:18:34 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/زنجیر-سکوت-qw9fbmiwa1p7به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.چقدر این خانه پر شده از سکوت،سکوتی عمیق، همچون اقیانوسی ژرف و بی‌انتها،سکوتی پررمز و راز.به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.چقدر این خانه تاریک است،تاریکی‌ای که نور چشمانم را روشن‌تر می‌کندو من در تاریکی عمیق سکوت دنیای تو غرق می‌شوم.به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.گمان کردم تو را یافته‌ام،ولی خانه خالی بود.انگار خیلی وقت است که موجودی به اینجا قدم نگذاشته است.در و دیوارها پر از گرد و غبار خاطره است.به دنیای تو قدم گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.گمانم این بود که تو را یافته‌ام،ولی…یافتم که به دنبال پوچی بزرگی می‌گردم.تو سال‌هاست که گم شده‌ایو من انعکاس تصویرت را در رویای آینه دیده‌ام.به دنیای تو قدم گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.صدای روحت را شنیدم،عمق دیدگان پرتمنایت را لمس کردم،ولی…سکوت تو همچون زنجیری،بال‌های پُر از پرواز مرا به اسارت می‌برد.به دنیای تو پا گذاشتم، آرام و بی‌ادعا.من روحم را به تو بخشیده‌ام.سکوت را بشکن.تو را خواهم یافت.مهساتیر ۱۴۰۵MahsaMahsaWed, 02 Sep 2026 03:51:41 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/تارهای-سفید-خاطره-o4svtqcyac84دلتنگی هایم همچون کهکشانی بی پایان ادامه دارد .نمی دانم ، نمی دانم از چه دلتنگم.نمی دانم برای چه دلتنگم ؟حس می کنم به روحم هوا نمی رسد .همه چیز به شکل گیج کننده‌ای بوی نای دلزدگی می‌دهد.خنده هایم ،طعم نان بیات شده می دهند.اتاقک ذهنم پر شده از تارهای بهم تنیده خاطراتت.چقدر این تارها چسبنده و دست و پا گیرند .به هر طرف که رو می کنم تمامی سلول هایم را پوشانده اند.و مرا ...مرا با خود می برند به عمق باتلاق خیالت .ومن ...من دم به دم فرو می روم ،غرق می شوم .ودیگر حتی تقلا هم نمی کنم ، آرام ،آرامِ آرام پایین وپایین تر می روم.اجازه می دهم در تمامی تنم خاطراتت رسوخ کنند.در بی هوایی، عجیب نفس میکشم!!!باز آزاد می شوم از هر آنچه دلتنگی است .باز تو را می‌بینم.باز تو را می شنوم .باز تکه تکه ی وجودت رادر سلول به سلول روحم حک می‌کنم.همینجا می مانم .اینجا آرامم .اینجا خانه من است ‌.من ،تنیده در خاطرات تو ،نفس میکشم.نفسسس می‌کشم....مهسا شهریور ۱۴۰۵مهسا شهریور ۱۴۰۵MahsaMahsaSun, 30 Aug 2026 02:58:27 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/سایه-ی-بودن-ها-c0lehogmxkqlتنها، نه اینکه کسی نیست، نه.همه‌جا پر است از ازدحام.خانه شلوغ است، پر است از آمدن‌ها و رفتن‌ها.خانه شلوغ است، پر است از فریادها و دادها.خانه شلوغ است، پر است از سایه‌ی بودن‌ها.خانه شلوغ است، ولی ...پر است از تنهایی و تنهایی و تنهایی.خانه شلوغ است، ولی...ولی تا می‌خواهی گره کوری که گردن را می‌فشارد و نفس را بند آورده باز کنی، خانه خالی می‌شود.هیچ نیست، هیچ‌کس نیست.و تو خود با گره ای در گلو، نفس تنگ را فرو می‌دهی.خانه شلوغ است، ولی...ولی وقتی تا حلقوم لبریزی از حرف و...و فقط نیازمند لحظه ای همدلی .ناگهان خانه خالی می‌شود.خانه پر است، ولی همه‌جا سایه‌ای از بودن را می‌بینم.مثل بودنِ مادرمثل بودنِ پدرمثل بودنِ برادرمثل بودنِ عشقولی همه توهمی از بودن‌اند.خانه شلوغ است، پر است از همهمه‌ی تکرار تنهایی.تنها، نه اینکه کسی نیست، نه.تنها، در شلوغیِ پُرازدحامِ سایه ها ، تنهایم.مهسا تیر ۱۴۰۵MahsaMahsaWed, 22 Jul 2026 23:52:12 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/آبی-آرام-lrgrzhszuckdچشم هایم را باز می کنم ،انگار سال ها بسته بود.بعد از یک سیاهی طولانی ،لمس مژگانم توسط سر انگشتان نور خورشید .من را از قعر خوابی عمیق بیدار می‌کند.چشمانم را می گشایم و آسمانی را می‌بینم آبی .آبی آرام و نجیب پر از تکه ابرهای سفید .سفیدی یک دست ،خالص وناب.کمی پایین تر از آسمان ،درختانی سر سبز با آبی آرام آسمان در هم می آمیزند.صدای پرندگان همچون طنین آویزهای بلورین در گوشم نجوا می کند.آرام گرفته ام بر زمین ، امّا ...امّا چشمانم به آسمان پل می زنند.به دنبال نوایی گمشده .عطری از یادی آشنا.به آسمان پل خواهم زد.مهسا تیر ۱۴۰۵چشم هایم را باز می کنم ،انگار سال ها بسته بود.بعد از یک سیاهی طولانی ،لمس مژگانم توسط سر انگشتان نور خورشید .من را از قعر خوابی عمیق بیدار می‌کند.چشمانم را می گشایم و آسمانی را می‌بینم آبی .آبی آرام و نجیب پر از تکه ابرهای سفید .سفیدی یک دست ،خالص وناب.کمی پایین تر از آسمان ،درختانی سر سبز با آبی آرام آسمان در هم می آمیزند.صدای پرندگان همچون طنین آویزهای بلورین در گوشم نجوا می کند.آرام گرفته ام بر زمین ، امّا ...امّا چشمانم به آسمان پل می زنند.به دنبال نوایی گمشده .عطری از یادی آشنا.به آسمان پل خواهم زد.مهسا تیر ۱۴۰۵MahsaMahsaSat, 18 Jul 2026 22:16:28 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/گاهی-به-آسمان-نگاه-کن-s6anoosszcd7در خانه ای مادری با کودکانش مشغول بود.آرام، مثل آرامش برکه ای قبل از پرتاب سنگی در آن.دیوارهای خانه از نور بود ،نه نوری که چشم را اذیت کند ،نه ،نوری که نرم بود و گرم.سقف آن از ابر های آبی پوشیده شده بود.خانه بزرگ بود و پهناور ،به اندازه تمام کودکان .امنیت در آنجا چشیدنی بود ، مثل طعم هل در چای دم کشیده خانه مادر بزرگ.زمان در آنجا کند بود ،انگار ثانیه ها و عقربه ها با هم مهربان تر شده اند .عجله و اضطرابی نبود .زمانی نبود ،همه چیز مثل همان روز اول بود .در خانه بیماری نبود، گریه نبود ،همه جا صدای خنده می‌پیچید. مادر همیشه جوان بود ،با گیسوانی بافته شده و بلند .در خانه همیشه عطر گل یاس روان بود .درختان همیشه سبز بودند و شاداب .در آن سرزمین گلی پژمرده نمی شد ، جوانی پیر نمی شد .آنجا ،نه صدای شلوغی بود و نه همهمه ،نه اینکه صدایی نباشد .صدا ها آرامش بخش بود مثل صدای نم نم باران ،مثل صدای بال پروانه ،مثل زمزمه لالایی مادران در انتهای شبی مهتابی.هرچه بود ،نور بود ، آرامش و زیبایی.نه جنگ بود ، نه مرز بود و نه رنگ های گوناگون .زیبایی در همین یک رنگ بود .همه چیز خالص بود و ناب .یکی بود ،یکرنگی.ساختمان ها بلند نبود ،کوچه ها دلگیر نبود ،آسمان پُردود نبود .آنجا خانه بود .خانه.مادر برای لحظه ای در را گشود و ... و ناگاه ،کودکان یک به یک پا به بیرون در گذاشتند .و سقوط ...‌سقوط آغاز شد.سقوطی در قعر دنیا.با گریه ای از خواب پریدند و دنبال خانه گشتند.راه خانه را گم کرده بودند.روزها ،ماه ها و سال ها گذشت .کودکان بزرگ شدند ،خسته از جستجو.کم کم عادت شد زیستن در سقوط. فراموشی فراگیر شد و خانه را از یاد بردند.روزی و شاید هم شبی ،کسی چه می‌داند، مادر دوباره در را باز خواهد کرد .راه خانه را پیدا خواهند کرد. درب خانه باز خواهد شد و مادر یک به یک کودکانش را صدا خواهد کرد .گاهی به آسمان نگاه کن .گاهی ...شاید درب خانه گشوده بود .شاید...مهسا تیر ۱۴۰۵MahsaMahsaWed, 24 Jun 2026 22:14:58 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/آهستهآرامشپرواز-qzl3ajbjmosqآهسته…آهسته قدم بردار.اینجا آرامگاهِ یک پرستار است؛پرستاری که سخت در جستجوی آرامش بود.دستانش آشنا با عطرِ حضورِ باران بر خاک .زمزمه‌ی درختان را در گوشِ بادهای بهاری می‌شنید.اشکِ آسمان بر روی گونه های گل‌سرخ را دیده بود.دستانش پناهگاهِ آرامشِ پروانه‌ها بود.قلبش شکسته و لبریز از آه،ولی تمامِ دیوارهای شکسته‌ی قلبش را به شکوفه‌های امید گره می زد.و روحش…روحش به عظمتِ اقیانوس‌ها ؛ عمیق، آرام، آبی و ژرف بود.روحش سپید، به سپیدیِ یادِ ابرها؛پرهای نرمِ قویی عاشق در برکه‌ای تنها،به سپیدیِ بال‌های فرشتگان که در فرازِ ابرها افراشته است.روحی شیدا که تا همیشه داغی از عشقی پاک را با خود حمل می‌کرد.او در جستجوی عشق بود.و روزی، ناگهان، صدایی او را از دوردست‌های آسمان به خود خواند.پرواز کرد در جستجوی عشق،در جستجوی آرامش…و در آبیِ بیکران به دنبالِ نجوای پرستویی گم شد.اوخانه‌ی تن را آسوده رها کرد.آهسته…آهسته قدم بردار.اینجا، پرستاری به آرامش رسیده است.مهسا | خرداد ۱۴۰۵MahsaMahsaThu, 28 May 2026 16:20:07 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/سقوطِ-یاد-تو-hzxbihhohblhبه تو می اندیشم . وقلبم محکم تر از همیشه می کوبد.بی قراری همچون خون در تنم نفوذ می‌کند. اضطراب همچون موریانه ای عمق وجودم را می کاود.ترسی بزرگ همچون گودالی ژرف من را می‌بلعد. تاریک است و سیاه .چشمانم نمی‌بینند. گوش‌هایم نمی شنوند.به دنبال روزنی دست و پا میزنم.این منم !!!رها شده ای ،گیج .مات ومبهوت .در قعر سیاهی قیر اندود .نور دیدگانم ،اندیشه یاد تو بود.تو نیستی و باد یادت را با خود برد....مهسا فروردین ۱۴۰۵MahsaMahsaFri, 22 May 2026 00:10:33 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/کدامین-فصل-fjh6k1q4nkn9این کدامین فصل از عاشقی است؟تو را نمی‌بینم و دنیایم تاریک می‌شود.با این همه رنگ در دنیا ،وقتی که نیستی هیچ نمی‌بینم.این کدامین فصل از عاشقی است ؟کنارت هستم وشرمی به سنگینی شب ها ی بدون ماه چشمانم را می پوشاند .دردیدگانم توان نگریستن در تو نیست.این کدامین فصل از عاشقی است؟وقتی نیستی در مغزم کلمات هیا هویی به پا می کنند.جملات از غلیان احساس درونم بر روی کاغذ فوران می کنند.این کدامین فصل از عاشقی است ؟کنارت هستم و...دیواری به بلندای سکوت مرااز تو جدا می کند.این کدامین فصل از عاشقی است؟که وقتی تو را ندارم رویایم جستجوی چشمان توست.در هر چه می نگرم سایه خیال تو را می جویم.این کدامین فصل از عاشقی است؟کنارت می‌نشینم و...حل می‌شوم در مدار جاذبه اتو توان خیره شدن در دیدگانت را ندارم.این کدامین فصل از عاشقی است ؟که در نبودت می سوزم برای درک لحظه ای با تو بودن.این کدامین فصل از عاشقی است ؟که در حضورت می سوزم از لمس گذر ثانیه ها.ثانیه هایی که می‌گذرند، می‌گذرند و می‌گذرند...‌‌وصدایت ،تصویرت و رویای بودن در کنارتو را با خود می‌برند.این کدامین فصل از عاشقی است....مهسا فروردین ۱۴۰۵MahsaMahsaSat, 09 May 2026 23:50:08 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/حضور-یک-نبودن-xjvuzzjp6ernتا همیشه در گوشه ای از وجودم جایی خالی خواهد بود.گوشه ای از احساسم .گوشه ای از قلبم .گوشه ای از ذهنم .گوشه ای از تمام آنچه بوده ام .گوشه ای از روحم.مثل تکه ای از یک نقاشی که انگار نقاش وقت تمام کردنش را نداشت.مثل تکه ای از یک ملودی ناتمام.مثل باغی که باغبان در آن گلی نکاشت.به جای تمام نبودن هایت .سال هاست که از صبرم گل های سفید روییده.گل هایی سفید.به سفیدی یاد لبخند تو....مثل نبود همیشگی تو در گوشه ای از آغوشممثل...مثل نبود تو،دخترم.وشاید پسرم...مهسا فروردین ۱۴۰۵MahsaMahsaTue, 05 May 2026 18:10:15 +0330https://virgool.ir/Letter/دوست-دارم-های-نشدنی-oxqogwm7fzya    دوست دارم کنارت باشم امّا،نمی شود.دوست دارم از نزدیک در افق چشم هایت خیره شوم ،امّا،نمی شود.دوست دارم  با برف های نشسته بر مو هایت ذره ای از حرارت قلبم را بکاهم، امّا، نمی شود.دوست دارم گرمای دستانت را بار دیگر بر روی گونه هایم احساس کنم ،امّا، نمی شود.دوست دارم داستانمان  رابار دیگر ازسر بشنوم ،امّا، نمی شود.دوست دارم صدای نفس هایت آخرین آهنگی باشد که می‌شنوم ،امّا، نمی شود .دوست دارم ،دوست دارم ، دوست دارم ....و نمی شود و نمی شود و نمی شود...آه از این نشدن ها....مهسا فروردین۵ ۱۴۰MahsaMahsaThu, 30 Apr 2026 21:50:40 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/نامه-ای-برای-من-whcs7une9xcqسلام مهسای عزیزم.پس از گذشت این همه سال، این اولین بار است که دوست دارم با تو صحبت کنم.دوست دارم برای تو بنویسم.دوست دارم صدایت کنم.برای من، تو هنوز همان دخترک کوچکِ بهار هستی؛ولی اکنون که برایت می‌نویسم، بانویی چهل‌وپنج‌ساله شده‌ای.کی این همه گذشت؟چگونه گذشت؟امشب می‌خواهم از تو، به جای تمام این سال‌هایی که فراموشت کردم، عذرخواهی کنم.به جای تمام سال‌هایی که فقط به تو سخت گرفتم.به جای تمام سال‌هایی که فقط نشدن‌هایت را دیدم، بی‌آن‌که بپرسم چرا؟به جای تمام سال‌هایی که قضاوتت کردم، بدون آن‌که لحظه‌ای با کفش‌های تو قدم بردارم.به جای تمام سال‌هایی که مقایسه‌ات کردم، بی‌آن‌که توجه کنم به داشته‌هایت.به جای تمام سال‌هایی که تو را تنها رها کردم، آن‌جا که باید سخت در آغوشت می‌گرفتم.به جای تمام سال‌هایی که تو را مجبور به انتخاب چیزهایی کردم که دوست نداشتی، به جای آن‌که در کنارت باشم تا از میان راه‌های مختلف، یکی را برگزینی؛تا آزادانه انتخاب کردن را بیاموزی.تا توان و قدرت خطر کردن را تجربه کنی.تا…از تو عذرخواهی می‌کنم برای اجبارها؛اجبارهایی که تو، به خاطر ترسِ من از دیگران، راضی به پذیرفتنشان شدی.می‌خواهم امشب، در آستانه‌ی زمینی شدنت، از تو تشکر کنم.مهسای عزیزم، اگرچه خانه‌ی قلبت در گذر این سال‌های سخت کوچک شده و با کوچک‌ترین نوسانی می‌لرزد، اما تو را به خاطر روحِ بزرگ و مهربانت می‌ستایم.اگرچه گاهی آن‌چنان سخت گذشت که صدای خرد شدن قلبت را شنیدم، اما تو دوباره ادامه دادی.تو ماندی و با روزگار کنار آمدی.وقتی به راه پشت سرت نگاه می‌کنم، باورم نمی‌شود دختر نازک‌نارنجیِ دیروز چنین صبورانه این راه را طی کرده و امروز بانویی شده که از بندهای زیادی رسته است.مهسای خوبم،تو را به خاطر تمام چیزهایی که حق طبیعی یک زن بود، اما فرصت داشتنشان به تو داده نشد و آن نداشتن‌ها فقط اشکی شد بی‌صدا در گوشه‌ی چشمانت ، می‌ستایم.تو را به خاطر این‌که هر بار که زمین خوردی ــ هرچند قلبت بارید ــ اما دوباره دست بر زانوانت گذاشتی و ایستادی و ادامه دادی، می‌ستایم.تو را به خاطر روحِ حمایتگرت، به خاطر گوشِ شنوایت، به خاطر همدلی‌هایت، و به خاطر قلبِ مهربانت می‌ستایم.عزیزم،کوله‌بارت را از هرچه نفرت و حسرت است خالی کن و به جای تمام خاطرات نفرت‌انگیز و حسرت‌زا، آن را پر کن از عشق؛عشق، و باز هم عشق.که تو زاده‌ی بهاری؛روحَت لطیف است و رنگارنگ.از این بهار تا هر زمان که وقت پروازت برسد، رها باش و آزاد، و عشقی را که خداوند تار و پود وجودت را با آن سرشته، نثار همه‌ی موجودات کن.که جهان به هیچ نیرزد، جز عشق.بانوی گل و بهار ،زاده‌ی اردیبهشت، تولدت مبارک.مهسااردیبهشت ۱۴۰۵MahsaMahsaSat, 25 Apr 2026 21:20:18 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/آرام-مثل-عشق-oderefda3velاحساس نرم نرمک جوشید.مثل ریزش آرام آب بر دل سنگ.مثل شکفتن آهسته هر گلبرگ گل سرخ.مثل برخورد نرم بال های پروانه با هوا.اما ...اما ردی که در من گذاشت ژرف بود و ماندگار.مثل شکاف آب در سنگ.مثل نجواهای آرام شبانه.مثل لطافت گلبرگ های تازه شکفته.مثل پرواز پریسایی پروانه .مثل خون من که در هر قطره اش عطری از تو به یادگار دارد.مثلِ...عشق.مهسا فروردین ۱۴۰۵MahsaMahsaFri, 24 Apr 2026 18:30:32 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/روحِ-کالبدِ-منجمد-nwo7mynm5oxoاز میانه‌ی جنگ،از میان صدای انفجارها و بمب‌ها،از میان غرش شبانه‌ی هواپیماها،از میان دلهره‌ها و ترس‌ها،از میان تابوت‌ها و تابوت‌ها،از میانِ تمامِ این‌ها،روح من در کالبدی دیگر روزگار می‌گذراند.قلبم هر روز به امیدی دیگر می‌تپد.دریچه‌ی چشمانم بر دنیایی دیگری گشوده می‌شود.در دنیای من فقط امیدِ دیدنِ تو،شنیدنِ تو،بودن در کنار توست.که می‌شود روحِ کالبدِ منجمدم،می‌شود تپش‌های قلبِ خسته‌ام،می‌شود نورِ چشمانم،می‌شود…مهسافروردین ۱۴۰۵MahsaMahsaMon, 20 Apr 2026 18:31:48 +0330https://virgool.ir/@m_62953621/بهار-است-fdgbkqfaw4qv باز هم دلتنگت شدم .دلتنگ تر از همیشه .آخر ، بهار است.می گویند :دوباره درختان عاشق شده اند.رد بوسه‌های بهار بر شاخه های درختان شکفته است.دیده ای؟من که ...من هیچ نمی بینم جز نبود تو.نبودنت!!!؟؟؟نبودنی نیست .راه می روم ،تو هستی.می خوابم، تو هستی .حرف می زنم ،تو هستی .من رفته ام ،روزهاست که رفته ام .و این یاد توست که در من جاری است .می گویند بهار است .نمی آیی؟؟؟ مهسا فروردین 1405MahsaMahsaFri, 17 Apr 2026 13:51:45 +0330