https://virgool.ir/feed/@m_62917451یک زَرِ خندان که دیوانه‌ی شادی هایِ کوچک، نور، و جوانه‌های سبزِ امید است. عاشقِ دنیایِ شگفت انگیزِ موسیقی و کتاب هم هست و گه گاه چیزی می‌نویسد!fa2026-11-12 04:47:26https://files.virgool.ir/upload/users/741720/avatar/qTxBue.jpghttps://virgool.ir/@m_62917451https://virgool.ir/@m_62917451/خسته-خسته-از-راه-کوره-های-تردید-می-آیم-xjlociv3q7khچی شده که بعد از این همه وقت دوباره به فکر این‌جا و نوشتن افتادم؟ نمی‌دونم. شاید گفتگوی بدون برنامه‌ریزیِ امشب. اما می‌خوام بنویسم. می‌خوام در صندوقچه‌ی مغزم رو باز کنم و کلمات رو بیرون بیارم‌. به تن‌شون لباس بپوشونم و در قالب جملات بنویسم‌شون. وجود رو بهشون هدیه بدم. می‌خوام دوباره آشتی کنم با نوشتن. دوری کافیه.سلام. بعد از حدود دو سال! زَرزَرSat, 08 Oct 2022 01:48:45 +0330https://virgool.ir/@m_62917451/حیات-در-حیاطِ-زمین-fu1ouurm5ybyبه سختی نگاهش را بالا کشید، خورشیدِ اسیر در بندِ اپوش، بی‌رحم تر از همیشه اشعه‌هایش را به سمتش پرتاب میکرد. لب‌هایش را به هم فشار داد، سعی کرد آبِ دهانش را قورت دهد تا شاید گلویش جانی تازه بگیرد‌. اما دیگر آبی در بدنش نمانده بود. خشک بود، مثلِ بیابانِ بی انتهایِ رو به رویش!احساس میکرد به انتها رسیده. افکارِ پریشانی در سرش رژه می‌رفتند؛ تسلیم شدن، در بند کشیده شدن، ناامید شدن، و سیاهی!اما سعی کرد به جوانه‌هایش فکر کند و از این پریشانی‌ رها شود. به جوانه‌هایی که می‌توانستند از آغوشش برویند و سبزی ببخشند.صدایی او را از افکارش بیرون کشید:_وقتِ تسلیم شدن است. دیگر امیدی برایت نمانده.با اندک جانی که برایش مانده بود به رو‌به رویش نگاه کرد. به اپوش و لبخندِ عمیق و شیطانی‌اش، به آن همه سیاهی، لبخندی زد:_مانده. می‌آید.صدای قهقهه‌های کریهش کل فضا را پر کرده بود:_کجا می‌آید؟ او از من می‌ترسد، توانِ جنگیدن ندارد._هنوز فرصتی هست، می‌آید.با تمسخر نگاهش کرد:_باشد، منتظر می‌مانیم و باری دیگر خواهی دید چگونه شکست میخورد.این را گفت و به راهش ادامه داد. هنوز چند قدمی فاصله نگرفته بود که صدایی او را بر جایش میخکوب کرد._کجا می‌روی؟نگاهش را برگرداند و به سفیدیِ پشتِ سرش چشم دوخت، به آن نگاهِ سراسر صلابت و غرور. بار دیگر لبخند شیطانی‌اش را به صورتش فراخواند. جواب داد:_منتظرت بودم. کارهای زیادی برای انجام دارم، و باید اول تو را شکست دهم.تیشتر که با ابهت تر از همیشه به نظر می‌رسید لبخندی زد. با لبخندش نسیمِ ملایمی وزیدن گرفت. جواب داد:_من هم کارهای زیادی برای انجام دارم، اما باید اول تو را شکست دهم. اینجا به ...هنوز حرفش تمام نشده بود که اپوش با گرزِ آهنینش به سمتش هجوم آورد. آخرین نبرد آغاز شده بود.خورشید، مادرِ زمین و اندک جوانه‌هایی که در دلش جا داده بود، نظاره‌گرِ این نبرد بودند. چشم، چشم را نمی‌دید. هاله‌ای از گرد و خاک همه‌جا را فرا گرفته بود. زمان کند میگذشت.چشمانِ نگرانِ مادرِ زمین به آسمان خیره مانده بود و اهورامزدا را صدا میکرد. با ذره‌ ذره‌ی وجودش پیروزی تیشتر را می‌خواست. صدایی باعث شد نگاهش را از آسمان بگیرد و به رو به رویش بدوزد. از چیزی که می‌دید تعجب کرده بود. نمی‌توانست باور کند. این تیشتر بود که به زمین افتاده بود، این فریادِ شادیِ اپوش بود که در هوا پیچیده بود. اشک در چشمانِ مادرِ زمین حلقه زد. خورشید پایین می‌رفت و خودش را به کوه‌ها می‌رساند، نمی‌توانست این صحنه را تحمل کند.دشت تاریک شده بود. انگار آغاز فرمانرواییِ اپوش بود. بالاخره دست از پیکرِ بی جان و تکه تکه شده‌ی تیشتر برداشت و به مادرِ زمین نگاه کرد:_از فردا، همه چیز در دستانِ من خواهد بود. دیگر باید تسلیم شوی. به تو گفته بودم امیدی برایت نمانده. از آخرین شبِ آزادی‌ات لذت ببر.از چشمانش سیاهی می‌بارید، سیاهیِ محض. آخرین نگاه را به مادرِ زمین انداخت و دور شد. اما مادرِ زمین، مات مانده بود. آخرین جوانه‌هایش پیکرِ بی جانِ تیشتر را در آغوش گرفتند. نوایِ محزونی سر داد. نمی‌دانست چرا اهورامزدا را خطاب قرار می‌دهد. انگار چیزی مانع از این می‌شد که امیدش را از درگاهش قطع کند. همانطور که تیشتر را در آغوش گرفته بود، به خواب رفت. دشت در سکوتی عمیق فرورفته بود. حتی باد هم دیگر تمایلی به وزیدن نداشت.صبح رسید.خورشید بی جان‌تر از همیشه، از پشتِ کوه بالا آمد. با چشمانی بسته، اشعه‌هایش را به تنِ مادرِ زمین تاباند.اپوش از قلمرو اش بیرون آمده بود. مادرِ زمین با سنگینیِ قدم‌هایش رویِ بدنش از خواب بیدار شد.اپوش با نیشخندی او و آخرین جوانه‌هایش را نگاه میکرد:_اولین روز از فرمانروایی‌ام را با در بند کشیدنِ تو آغاز می‌کنم. به قلمروِ من خوش آمدی!دستانش را به سمتِ جوانه‌ها برد و یکی از آنها را از دلِ مادرِ زمین بیرون کشید. قلبِ مادرِ زمین به درد آمد. ناخودآگاه با نهایتِ توانش اهورامزدا را صدا زد و چشمانش را بست.لحظه‌ای بعد، از پیکرِ بی جانِ تیشتر چیزی بیرون زد و اپوش را به گوشه‌ای پرت کرد.چیزی شبیه به طوفان در حالِ وقوع بود. باد و باران خاک را بالا می‌بردند و به اپوشی که با خشم فریاد می‌کشید و سعی میکرد با گرزِ آهنینش آن نیرو را مهار کند، ضربه میزدند. با هر ضربه، قفل و زنجیری به بدنش متصل می‌شد. تلاش میکرد آنها را از خودش باز کند، اما نیرویی که در مقابلش قرار گرفته بود، قوی‌تری بود.مادرِ زمین از شوقِ اتفاقی که درحالِ رخ دادن بود نمی‌توانست پلک بزند. خورشید متحیر مانده بود و با نیرویی که نمی‌دانست از کجا آمده، جلویِ پرتابِ اشعه‌هایش را گرفته بود.مادرِ زمین یقین داشت اهورامزدا کاری انجام داده است. دقایقی بعد، این اپوش بود که در بند اسیر شده بود، از نفس افتاده بود.مادرِ زمین می‌خندید. به چشمه‌هایی که از اعماقِ وجودش شروع به جوشیدن می‌کردند، به جوانه‌های کوچکی که سر از خاک بیرون می‌آوردند، به شکوفه‌هایی که باز می‌شدند، نگاه می‌کرد. و خوشحال بود.زیرِ لب زمزمه می‌کرد:_بارِ دیگر اهورامزدا به تیشتر جانی دوباره بخشید، بارِ دیگر به ما حیات بخشید. https://virgool.io/pishineh-eran-shahr/%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D8%B1-%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AA%DB%8C%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D9%87-%D8%AA%DB%8C%D8%B1-ohqstzwji0cp زَرزَرTue, 30 Mar 2021 20:56:25 +0430