<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های حضرت خضر</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_62889929</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:44:00</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>حضرت خضر</title><link>https://virgool.ir/@m_62889929</link></image><item><title>سربازی در 27 سالگی</title><link>https://virgool.ir/@m_62889929/سربازی-در-27-سالگی-aotemyxkxiff</link><description>بالاخره بعد از مدتها تصمیم گرفتم سرباز شوم، تردیدی که بعد از سالها تمام شد و منجر به عزم من شد.نامه ای به تو، بعد از آن سال های پر هیاهو که ذهن و جسم دنبال آرامش میگشت ،در میان آنهمه وقت خالی و روزهای بدون وقت با این مضمون نوشتم :به نام خدایی که هر چه داریم و نداریم از اوست سربازی نقطه عطف زندگی من است ، دنیایی دیگر که هر چقدر هم دیگران در موردش تعریف میکنند انگار کم است، هر چقدر بیشتر میشنوی کم شنیده ای ،باید تجربه کنی تا بفهمی تمام اختیاراتت را از تو میگیرند حتی آب خوردن و غذا... و باید در اختیار دیگران همانند یک رباط عمل کنی چند روز اول سخت میگذرد ،هر ساعت به اندازه روز و هر روز به اندازه یک ماه،همین محدودیت ها و سلب اختیارات باعث میشود انسان قدر بدیهی ترین نعمت های خویش را بداند،نعمتی مثل خوب خوابیدن و خوردن و ....چه برسد نعمتی مثل توسربازی فرصتی شد تا با خود خلوت کنم و به درونم مراجعه کنم،فرصتی شد تا مرور کنم نعمتی مثل تو را که چقدر برایم ارزشمندی،اهمیت سربازی را حالا میفهمم چون باید زندگی در شرایط سخت را آموخت و در آینده با بحران های زندگی راحت تر رو به رو شد ( برای من که  27 سال دارم و از ۲۳سالگی زیر دستم چند نفر کار میکردند،همیشه حرف حرف من بود و باید دستور میدادم  سخت بود برای آب خوردن از پسری ۱۸ ساله اجازه بگیرم)محبوب من ازاولین روز  ( پنج سال پیش ) مرور کردم خاطراتم با تو را و چقدر خوشبختم که تو را دارم چقدر ناشکری کردم و چقدر غر زدم به خاطر تمام نداشته هایم،چقدر خود را مستحق دانستن و داشتن خیلی چیز ها دیدم،چقدر مغرور بودم و کمال گرا...در حالی که حتی  به بودن با تو فکر نمیکردم، تویی که آرامش دل ناامید و خسته من بودی همیشه،تویی که در همه حالت مرا درک کردی و عاشقم بودی ،تویی که بی هیچ چشم داشتی مرا بخاطر خودم میخواستی و میخواهی،تویی که بخاطر من خیلی حرف ها را تحمل کردی و در مقابل خیلی چیزها ایستادی معشوق من از عمیق ترین نقطه قلبم دوستت دارمافسوس که انسان فراموشکار است و همه چیز فراموشش میشود،به همین دلیل کاغذ را سیاهی کردم تا فراموشمان نشود،دنیا جای بهتری میشود اگر انتظارات از خودمان را کم کنیم،نکات مثبت زندگیمان را نمیبینیم نعمت های بزرگی را نمیبینیم که نصیب هر کسی نمیشود و این نادیده گرفتن نعمت ها انتظار از خود و مقایسه خود با دیگران ، تمرکز و سیستم مغزی مرا بهم ریخته بود، خدارا شکر میکنم فرصتی بمن داد تا به این موارد فکر بکنم. 1400/05/15</description><category>حضرت خضر</category><author>حضرت خضر</author><pubDate>Sun, 07 Nov 2021 11:59:34 +0330</pubDate></item></channel></rss>