https://virgool.ir/feed/@m_62865643fa2026-11-11 17:48:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_62865643https://virgool.ir/@m_62865643/تحلیل-بازی-whos-lila-بازی-حقیقت-در-پشت-چهره-j7priumvch0iدر یک بازی ویدیویی این روز ها کم پیش میاد که ما با یک مکانیزم های متفاوت و جدیدی رو به رو بشیم . استعداد و خلاقیتی که از طرف طراحان و عوامل بازی بیرون میزنه و یک شاهکار رو خلق میکنه .بازی ?Who's Lila دقیقا با ساختار و سبک و روشی جدید به میدان میاد و شکلی جدید از گیم پلی را به تصویر میکشد . جایی که شما نه با سلاح هاتون بازی رو پیش میبرید ، نه با انتخاب کردن دیالوگ ها و مسیر های خاص و پر پیچ و خم و نه با گرفتن امتیاز . اینجا ما با چیزی که شاید اغلب ما با اون سر و کار داریم اما به چشم نمیاد مواجه میشیم ، یعنی صورت ، چهره به هنگام صحبت کردن .در یک حالت کلی بخوام بازی رو روایت کنم [ مراقب باشید اسپویل نشه و در صورت شناخت دقیق میتونید به مراجع دقیق مراجعه کنید ] به این صورت هست که در مورد جوانی ۱۸ ساله به نام ویلیام که در یک اپارتمانی تنها زندگی میکنه هستش .داستان از جایی آغاز میشود که همکلاسی او یعنی تایرا گم میشه ... و ما کسی بودیم که اخرین بار با اون ارتباط داشته و خب مظنون اصلی ماییم .خیلی ساده بهتون بگم بر خلاف بازی Slay the princess که یک آزادی تقریبا ظاهری میداد و حدودا خطی بود [ من این بازی رو نقد کردم اگر دوست داشتید میتونید یک سری هم به اون بزنید ] این بازی ازادی کامل به شما و روایت غیر خطیه ارائه میده . یعنی شما آزادید که جهان بازی را کشف کنید . بازی بیش از ۱۵ تا پایان نیز دارد .شخصیت بازی ما یعنی ویلیام نمیتونه صورت خودش رو در شرایط مختلف به درستی نشون بده ‌ یعنی باید آگاهانه یک عضله ای رو تکون بده . برای همین هم ما در بازی حضور داریم . ما به صورت دستی چهره شخصیت بازی را با توجه به صحبت ها و شرایط گوناگون تغییر می دهیم .حالا که با مکانیزم ها و فضای کلی اشنا شدین بهتره به نیمه های عمیق تر هم بریم . بازی به شدت بر روی بحران هویت اشاره داره . به شدت شما رو درگیر میکنه که ایا این پسره واقعا همونطور که اول بازی نشون داد مظلوم و ساکته ؟ ایا ما به صورت ناخواسته تمایل به بدی داریم ؟ ایا ما خوی خودمان را در قالب تمدنی خودش ریختیم ؟قضیه ی اول : بحران هویتچیزی که ما با اون در سر و کار داریم . شخصیت های مختلف هستند . از بقالی سر کوچه تا همکلاسی هایمان . گفت و گو های کوچک و بزرگی که در روند داستان و گرفتن پایان ها تاثیر داره . شما با دقت اگر در بازی نگاه کنید . متوحه میشید که ویلیام گاهی در صحبت هایش دچار تناقض میشود . جایی مهربونه جایی دیگه خشن برخورد میکنه ... در واقع با افراد گوناگون به سبک های مختلف و روش های متفاوتی برخورد میکنه . چیزی که شاید بیشتر ما هم برای هماهنگی در جامعه از آن استفاده میکنیم . اما بازی شما رو با یک سوال اساسی مواجه میکند :آیا شما با این روش در واقع هویت واقعی خود را از دست نمیدهید ؟توجه کنید ، وقتی که شما با خودتون هزاران نقاب حمل میکنید ایا مردم صورت واقعی شما را میبینند ؟ یا اصلا خودتان یادتان می اید که چه شکلی بودید ؟قضیه دوم : ذات حقیقیچیزی که در مکانیزم بازی شما با اون برخورد میکنید اینه که ویلیام در شرایطی که نباید چهره اش عین پرش های مداوم حالتی میگیرد که نباید . مثلا در یک گفت و گویی که ازش سوال میشه که چه حسی راجب گم شدن همکلاسی اش داره میخواد که بخنده ! و شما باید کلی زور بزنید که مثلا حالت نگران و ناراحت را به تصویر بکشید .پس اینجا بازی چه چیزی رو به ما نشون میده ؟ چرا ویلیام از مرگ و مفقود شدن همکلاسی اش خوشحاله ؟ خب شما شاید بگی خب حتما پاش این وسط گیره یا اصلا دیوونه است . اما من میگم در واقع جدای از اون داستان ها تمایل ادمی رو به خشونت نشون میده ، به عصیان و بلوا ... در واقع اینجا خوی واقعی ما رو که ریخته شده در قالب تمدن و انسانیت رو نشون میده . البته نمیشه انکار کرد که در برخی رفتار ها هم ما ناخوداگاه واکنش های اشتباه نشون میدین ان هم به صورت نا خوداگاه و به بازی به شکلی درست و جذاب در واقع داره به این موضع اشاره میکنه . مثلا خود من در مواقع بد و دعوا میخندم ، ناخوداگاه ... و نمونه های بسیاری هم در بازی هست که به همین نکته اشاره داره .قضیه سوم : ظاهر و باطنشاید بگین قضیه ظاهر و باطن رو دیگه هر بچه ای میدونه ... اما شاید باور نکنید ما حتی یک صدم از این چیزی که در ذهن های ما شاید تبدیل به کلیشه شده را وارد زندگی خودمان نکردیم و بار ها هم دیدیم که چه خود و چه اطرافیان از همین موضوع ضربه بخورن . و این موضوع واقعا پیچیده تر از چیزی هست که در روایات و قصه ها بیان میشه .این بازی از سفر و برداشتن لایه های گوناگون از شخصیت بازی که در اوایل یک پسر اروم ، ظاهر و بی ازار است . تبدیل میشه به یک شخصیا گنگ و مبهم . با رفتار هایی که به نظر ناشی از روان پریشی میاد .قضیه چهارم : درک حسییک موضوعی که بازی اینبار در قالب روابط اجتماعی بیان میکنه اینه که حتی کوچکترین چیز ها میتونه در روند گفتوگو تاثیر داشته باشه . حتی یک بالا و پایین کردن خم ابرو میتونه برای گوینده یا طرف مقابل شما حامل پیام خاصی باشد .مثلا وقتی که شما حالت چهره مورد انتظار رو رسم میکنی به هزار جور بدبختی یک نوشته از درک طرف مقایل از حالت چهزه شما میشه و حتی اگر هم مسئله خاصی باشه میگه که ایا اون فرد دروغ شما یا موضوعی که شما میخواستی پنهان کنی را فهمید یا نه . و از همه سخت تر اینکه شما گزینش گفت و گو ها رو در اختیار نداری و همه چیز بر اساس حالات که شما مشخص میکنی پیش میره .پس این موضوع مهم که بنظر کم اهمیت میاد در گفت و گو های روزمره مان هم این بازی به تصویر کشیده که چه جایگاه مهمی در گرفتن معنای پیام و صحبت های ما دارد.در مورد پایان ها هم باید بگم خالی از حس فکری و عمیق نیست اما به دلیل اینکه خیلی زیاد هستند از دو تا پایان ما اسم می بریم .یکی حقیقت ویلیام . اگر بازیکن بتونه سرنخ های خاصی رو به دست بیاره و در پی کشف خود خود ویلیام باشه متوجه میشه خود لایلاست . یا حداقل بخشی از وجودشه . و ما باز برمیگردم به شناخت هویت حقیقی خودمان که گوشه و کنار هایش زیر دست و پای نقاب هایب که ما میزنیم له میشه ..یک دیگر از پایان ها The Entity اگر بازیکن سرنخ هایی در راستای کشف اسرار و سفر به اعماق ویلیام بکنه با موجودی ناشناخته و اسرار امیز مواجه میشود که از به ویلیام میگه ایا حاضره با خود واقعی اش رو به رو بشه یا نه ؟ یعنی همون ذات حقیقی که ما بهش پرداختیم . در واقع این پایان بیشتر به نبرد انسان با ناخودآگاه خود است .در آخر هم باید بگم این بازی چیزی نیستش که بشه به راحتی از آن عبور کرد . همچنین مکانیزم هایی جدا از کنترل احساسات نیز داره که باید به دست اورد و دید که چقدر عجیب و خلاقانه جذابه . بنظرم تجربه این بازی میتونه در بینش شما نسبت به روابط اجتماعی و مسائل شناختی تغییراتی ایجاد کنه.ممنون از توجه شما . خوشحال میشم که نظرتون رو در مورد بازی و این مقاله بهم بگید .شالومشالومThu, 12 Jun 2025 03:39:09 +0330https://virgool.ir/@m_62865643/نقدی-بر-روایت-عمیق-بازی-پرنسس-را-بکش-slay-the-princess-yibxz2kv9pklما میدونیم که بازی های ویدیویی علاوه بر گیم پلی ،حس و حال محیط بازی، گرافیک و ... چیزی دارن که همه اینها در راستای آن هستند یعنی روایت و پیام .در یک معرفی کوتاه بخوام بگم این بازی دیالوگ محوره و بازیکن رو با عواقب تصمیماتش به چالش میکشه . بازی خلاقانه است و گرافیک و محیط خاص خودش رو داره . چیزی که بیشتر از همه ما رو درگیر خودش میکنه روایت بازیه .از اینجا به بعد میخوایم تحلیلی بکنیم روی برخی پایان ها و توصیف آن . پس اگر میخواین خودتون بازی رو کشف کنید حواستون باشه که یک وقت اسپویل نشه براتون .همونطور که گفتم بازی پره از پایان و خط روایی . اما چیزی که من میخوام بهش بپردازم اینه ‌که ایا نویسنده از خلاقیت خودش میترسه ؟ ایا نویسنده نمیخواد که ما آزاد کامل رو در بازی تجربه کنیم ؟ بزارین برا تون روشن تر کنم .بازی دارای تنها سه شخصیت اصلیه :روای / Narratorپرنسسشما _ قهرمان بازیو البته بعد ها با گرفتن هر پایان یا یک رویداد خاصی که یک قسمت رو طی کرده باشین ممکنه یک صدایی هم بهتون در خلال دیالوگ های بسیار زیادش اضافه بشه .کار شما اینه که بری و پرنسس رو به عنوان جلاد بکشی . البته همه چیز به انتخاب شماست . خب من بیشتر از این دیگه معطل نمیکنم بعد از یک آشنایی کوتاه با بازی بهتره بریم برای تحلیل [ اگر فکر میکنید که معرفی من کمه و ناقصه بهتره خودتون یکسری بزنین و به مراجع کامل تر چون ممکنه خیلی روی درکتون از محیط تاثیر بزاره و همچنین رو نوشته های من ].راوی بازی نقش راهنما رو داره . برای من نماینده یک تفکر منظم و قانون مدار هستش . هدف رو براتون مشخص میکنه و کمکتون میکنه که برین سمتش . اون بهتون بار ها در روند بازی هشدار میده که این پرنسس فریب کاره و خطرناکه نباید اصلا به حرفش گوش بدیم و یکراست برای رفع تهدید اون رو بکشیم . جون مردم دست ماست .خب چیزی که برای همه بازیکن ها در روند بازی پیش میاد اینه که متوجه میشن راوی میخواد سرشون کلاه بزاره و دروافع دروغگو هستش . میدونین اینکه ما جذب پرنسس بشیم یا نه دست خودمونه ...حالا بیاین یک نگاه به پرنسس بندازیم . زنی زیبا که یک دستش در زنجیره و دست دیگه اش باز ... همین جا ما متوجه میشیم که راوی راست میگه یه چیزی توی این ماجرا هست .. وگرنه چرا پرنسس در زندانه ؟ چرا زنجیره ؟ و چرا در عین حال انقدر مظلومه ؟ اگر خطرناکه چرا ظاهری شیطانی نداره ؟میدونین پرنسس ادم هزار چهره است . اغوا میکنه ، عاشقی میکنه ، فریب میده ، اعمال قدرت میکنه ، ترسناکه ، التماس میکنه و .... ما هیچ وقت روی واقعی اون رو نمیبینم . اما روند بازی با گرفتن پایان و رد کردن مراحل هر سری . بهمون یک فضایی رو نشون میده که پرنسس مظلوم به شکلی خداگونه حضور پیدا میکنه عین یک اراده والا و ما رو به هدفمون راهنمایی میکنه که به این چرخه ادامه بدیم تا در نهایت تمام بشه .خب تا اینجا با خلاقیت نویسنده رو به رو شدیم و نوع روایت خاصش . حالا از خودتون شاید بپرسین حرف تو چیه ؟حرف من حرف روایه .... چرا ما نباید واقعا به پرنسس شک نکنیم ؟ چون مظلومه ؟ چون حسی که بهمون میده حس یک هیولا نیست ؟ خب ما با دیدن قدرت های ماورایی و عجیبش میتونیم کاملا درک کنیم که این موجود اصلا انسان نیست . یک هیولا یا یک چیز فراتره . ما تو این شک می افتیم که پرنسس چیکار کرده ؟ ایا این نیرو بده یا خوبه ؟ میدونین بازی قرار نیست به این سوالات جواب بده چون هدفش نیست .این بازی مثل زندگیه ... یهو افتادی توش با کلی مشکل و مسائل مجهولی که شاید هیچ گاه نفهمیم . پرنسس همون نقطه مجهوله ... خب حالا بازیکن ها اغلب این نقطه. رو پذیرا هستن و قبولش دارن ... بازی هم پاداش میده : سریعتر به پایان خوش میرسی ، اما هر شک شما رو وارد راه هایی پر پیچ و خم میکنه . راه براتون طولانی تر میشه و بازی مجازاتتون میکنه . اما حرف من اینه : اساس شخصیت پرنسس شک بر انگیزه ... چطوری میتونیم انقدر راهت قبولش کنیم و به حرف روای اصلا گوش ندیم ؟ میدونین بازی انتخاب های زیاده داره و شما ممکنه بگی خب .. تو برو اون جور که میخوای رفتار کن . اما همین جاست که میگم نویسنده بازی یا طراحش یا هر کس دیگه با هر اسمی اینجا سد راهتون میشه ‌‌. البته من قراره کلا بهش بگم نویسنده پس متوجه باشین منظورم کیه .شما نمیتونی با راوی همدستی کنید ، شما نمیتونید از دست کنایه ها و غر زدن های نویسنده توی دیالوگ ها در غالب های مختلف خلاص بشی . برای مثال شما یک پایانی رو میرید که پرنسس رو میکشید . بعدشم میرید تو کابینتون . راوی میگه حالا مردم دنیا نجات پیدا کردن . همه خوشحال به خاطر کار تو ... و مدت ها میگذره به طوری که زمان رو نمیتونی تشخیص بدی . و هی این راوی میاد نیگه مطمئنی ؟ حالت خوبه ؟ مشکلی نیست ؟ الات واقعا راضی هستی ؟ چرا ؟ ... شاید شما فکر کنی خب اون شخصیت اش اینه . اما من دست نویسنده رو موقع نوشتن این دیالوگ ها میبینم . من تفکر نویسنده رو میبینم که همه چیز رو هدایت میکنه . نویسنده نمیتونه قبول کنه که شما فراتر از خواسته اون یعنی پایان خوش و خرم اش حرکت کنید . نمیتونه فداکاری شما رو قبول کنه چون خواسته بازی پر بیننده و جذب اون این اجازه رو بهش نمیده .شاید کسایی که بازی کرده باشن یا اشنا باشن بگن اصلا هدف اینه که ما پرنسس رو بشناسیم و بفهمیم که راوی داره دروغ میگه ... اما حرف من اینه اگر واقعا اینطوره چرا بازی برای ما این همه انتخاب گذاشته ؟ میتونست نزاره و اگر گذاشته خب چرا از یک جایی به بعد جلوی اون رو گرفته و شما رو منع میکنه ؟بازی یک پایان اصلی و بزرگی داره . که شما و پرنسس بالاخره بهم میرسید . اون اراده والا که دنیایی رو به وجود میاره برای خودش و خودتون . اما میدونین چی تو سر من می پیچید وقتی همچین پایانی رو دیدم ؟ " اگر پرنسس ازاد بشه همه میمیرن " جمله روای .. و از همه عجیب تر اینکه اون واقعا دنیای جدیدی رو خلق میکنه . برای من قشنگ نابودی دنیای واقعی و ساخت دنیای دو نفره جدید رو تداعی کرد ‌. و بازیکن اصلا متوجه اش نشد و نمیشه .در یک پایان دیگه شما پرنسس رو میکشی و تمام و یهو یک کاغذی میاد که انگار یک بچه پنج ساله روش نقاشی کشیده و نوشته که تو جهان رو نجات دادی ... میدونین وقتی این رو دیدم حس کردم که نویسنده از همین جا با یک دهن کجی به کسانی که همچین تصمیمی رو گرفتن میگه اینکارت احمقانه و بچگانه بود . یعنی هدایت ذهنی از پیش تعیین شده برای رسیدن به چیزی که نویسنده با ازادی ظاهری میخواد که شما سمتش بری. میدونین من اهل تحلیل بیخود و تئوری توطعه وار نیستم اما میشه راحت فهمید که هدف این پایان چی بوده.بازی لایه های پیچیده و خاص داره گه شاید بار ها باید بازی کنین تا پایان های مختلفی رو بگیرین . اما چیزی که مشخصه اینه که بازی به شما میگه نسبت به راوی شک کن بازی به شما میگه به پرنسس اعتماد کن . در صورتی که اصلا نمیدونین تو این دنیا چه خبره ... پس چطوری میتونین راه خودتون رو پیدا کنین ؟ یا متکی به راوی یا متکی به پرنسس . و اغلب همه به سمت پرنسس میرن . در حالی که اون پشت مشخص نیست که به چقدر ادن داره قربانی میشه . اینجاست که به یک نقطه ی دیگه میرسیم .راوی نماینده تفکر جمعی ؟ما در بازی چیزی که میبینیم و درواقع میشنویم از روای اینه . پرنسس ترسناک خطرناکه ، کشنده است و ما رو هم میکشه . و ما واقعا میبینم که همه این اتفاقات رخ میده . اما چیزی که راوی بیش از همه بهش چنگ میندازه اینه که مردم اون بیرون اگر ما کاری نکنیم میمیرن . و این لااقل برای من ترسناک ترین و خطرناک ترین بخشه ... روای در میون اون ویس ها / صداها و پرنسس و خود ما از مردم حرف میزنه ... شاید بگین برای بر انگیختن حس ما .. درسته اما اگر واقعا باشن چی ؟ و ما نشانه هایی نابودی جهان رو هم در همون پایانی که خدمتتون گفتم میبینیم . پس ایا این حالت خداگونه و این قدرت زیاد خطرناک نیست ؟ برای من ارزشمنده که روای از دیگران صحبت میکنه . اون عاشق چشم و ابروی ما نیست . ما رو به عنوان و ابزاری برای نجات دیگران میدونه . بار ها ما در طی بازی چهره کریه و زشت و خطرناک پرنسس رو میبینم اما بهش اعتماد میکنیم چرا ؟ چرا نویسنده ما رو به ورطه میکشونه ؟ چون نیازمند یک پایان خوش و فردیه .نویسنده دارای تفکر فرد گرا ؟بله ما میتونیم با پایان ها و حتی نوع روایت هم سلطه و منع آزادی کامل با وجود اون همه دیالوگ و انتخاب رو ببینیم . پایان هایی مثل mirror [ شما در این پایان پرنسس رو نمیکشی بلکه اون شما میشه یا شما اون میشی ] نه تنها سرنوشت رو تغییر نمیده بلکه با تغییر نقش شما رو میبنده میزاره کنار ... اما چیزی که در پایان اخر و مد نظر نویسنده می بینیم اینه .. تو راها و آزادی با اون . عشق پرنسس و تو ، و تمام . یک پایان کارتونی و زیبا برای مخاطب زودگذر و سطحی. و البته یک پایان اصلی . حرف من از اول تا اینجا اینه چرا باید چنین پایانی اصل باشه یا حداقل یک پایان بد اما هم وزن خودش نداشته باشه ؟ اینکه فقط شما توهم آزادی و خوشی و درواقع پایانی خوبی برای خودت داشته باشی کافیه ؟ فقط خودت و پرنسس ؟ پس بقیه چی میشن ؟ همه برده خواسته های شما بشن ؟ این تفکر فردگرا به همراه نماینده اصلی اون در بازی یعنی پرنسس هست .حتی شما در یک حالتی که فقط میخواید فرار کنید و اصلا نه بکشید نه زنده نگهدارید بازی شما رو مجازات میکنه و با کشتن شما ریست کردن . بر میگردی سر نقطه اول .یعنی راه سوم شاید باشه اما تاثیری نداره .شاید نتونسته باشم اونطور که باید بگم . اما میشه فهمید که منظورم چیه . بازی واقعا شاهکاره اما نویسنده به همون اندازه که یک شاهکار خلق کرده یک فاجعه هم به وجود اورده . البته به حالت کلی به بازی اشکالی وارد نیست بلکه به این موضوع نقد وارده که شما که این همه آزادی گذاشتی چرا واقعا عملی اش نکردی ؟ اتفاقا بازیکن از ازادی و خط روایت هایی زیاد استفاده میکرد . در حالت کلی اگر یکم حساس باشید میفهمید که اگر بازی با یک کلیشه شروع شده . یعنی نجات پرنسس شاید بهتون بگه که پیرو این کلیشه نیست [ که واقعا هم جاهایی نشان داده که نیست ] اما در نهایت برمیگرده به کلیشه ...در نهایت باید گفت هدف من تخریب بازی نیست . من این بازی رو دوست داشتم و برای همین نقدش کردم . بازی میتونه تجربه ی جالبی رو از ترس ، حالت دلهره اور به شما بده اما انتظار نداشته باشین که دستتون باز باز باشه . در نهایت شاید تجربه بازی بتونه براتون لذت بخش باشه .امیدوارم که گفته هام مورد توجه شما قرار گرفته باشه . اگر تصمیم گرفتید بازی رو تجربه کنید چه بهتر ، و اگر فقط از این تحلیل لذت بردید ، همین برام مایه ی خوشحالیه .راستی حتما نظرتون رو از تجربه بازی و این نوع تحلیل بهم بگین .شالومشالومTue, 10 Jun 2025 04:32:45 +0330