https://virgool.ir/feed/@m_62579334fa2026-11-12 02:52:29https://files.virgool.ir/upload/users/481673/avatar/bT9nTa.jpeghttps://virgool.ir/@m_62579334https://virgool.ir/@m_62579334/نیمه-پنهان-قرنطینه-sd1xk9ymsuco۳۰ بهمن آخرین باری بود که به مدرسه رفتیم ، پشت نیمکت های سفت و سخت نشستیم و آخرین لحظه های مدرسه را شمردیم.از آن روز به بعد خبر های جدیدی از ابتلای آدم های بیشتر و بیشتری به مهمان ناخوانده ی جهان (کرونا) آمد.چیز هایی که سال ها در خواب که نه ولی در فیلم ها دیده بودیم حال جزئی از زندگیمان شده بود .ترس وجودمان را گرفت. ماسک ، الکل و دستکش شدند ابزار های سپری کردن روزهایمان.فاصله گذاری ها ما را خانه نشین کردند و قلب ها را دلتنگ .روزهایی آمدند که غریب بودند، ولی زندگی جریان داشت پس باید حرکت میکردیم.کلاس های درس به دورن گوشی هایمان نفوذ کردند. شاید برای هم سن و سال های من زندگی بدون تلفن همراه غیرممکن باشد، ولی برای من تا قبل از کلاس ها و درس های مجازی چیزی جز تفریحی چند دقیقه ای و خبر گرفتن از دوستان قدیمی نبود .حال دنیا سریع تر از چیزی که فکر می کردیم شروع به تغییر کرده بود. حجم بیشتر گوشی ام پر شد از جزو و درسنامه هایی که قبلا دفتر های زیادی را برایشان سیاه میکردم و درخت های زیادی را به کشتن می دادم .حالا همه آن ها در تلفنی کوچک جا شده اند .قرنطینه زمان طولانی را در اختیارمان گذاشت تا به کار های عقب افتاده یا بیهوده یا شاید کارهایی که فقط برای خوشحال کردن خودمان است اختصاص دهیم.شروع کردم به دانلود کردن سریال هایی که شاید هیچ وقت فرصت نمیشد تمامشان کنم.دنیاهایی چند اپیزودی که از قاب گوشی ام تجربه کردم، با ان ها خندیدم و گریه کردم و صفحه گوشی را باخود همراه کردم.بعد شروع‌کردم به دانلود پادکست ها و آهنگ هایی که حال و هوای گرفته کرونایی را بشوید. هرروز چند دقیقه ای هدفون روی گوش هایم می گذارم و با نوت ها و آواهایی که از تلفن نجوا میشوند به عالم دیگری میروم.این ها همه اولین قدم هایی بودند تا گوشی تقریبا کل هست و نیستم شود، شاید حتی از نان شب هم واجب تر باشد.گوگل پلی را زیر و رو می کردم و برنامه‌هایی را دانلود می کردم که خیلی هایشان به درد نخور بودند ولی بعضی هایشان ابزار‌دستم شدند؛برنامه ورزشی و کالری سنج ریختم و توانستم زندگی سالمتری داشته باشم، کتاب خواندم و گوش دادم.زبان اسپانیای را دست پا شکسته یاد گرفتم (هنوز هم دارم یاد میگیرم)از مرز ها عبور کردم و با انسان های جدیدی آشنا شدم.گوشی همراه ام باعث شد چیز هایی را که ممکن بود تا سال ها لمس شان هم نکنم را تجربه کنم.در خواب هم نمی دیدم دنیایم در گوشی به این کوچکی جا بشود ولی این روز ها به من یاد داده‌ دنیا جای غیر ممکن هاست.پس می جنگم و بیشتر‌تلاش می کنم برای روزهای بهتر و می دانم که دوست کوچک و کاربردی ام (گوشی ام) همیشه کنار من است.Sherlock 221Sherlock 221Sat, 26 Dec 2020 15:02:39 +0330