<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های momo</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_62495269</link><description>توضیح خودم کاری که یه عمره درگیرم باهاش ولی چرا؟ چرا</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:33:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3457962/avatar/Lf8loq.jpg</url><title>momo</title><link>https://virgool.ir/@m_62495269</link></image><item><title>شخصیت فرعی</title><link>https://virgool.ir/@m_62495269/شخصیت-فرعی-mulh55fc7hiy</link><description>اگر هر زندگی یه داستان باشه چی؟ اگر قرار باشه زندگی شما یه روایت باشه که داره برای کسی تعریف میشه یا اینکه کسی اونو نوشته باشه چی؟این چیزی بود که دیروز داشتم بهش فکر میکردم اونم دقیقا وقتی که متوجه شوم چقدر زندگی یکسری از ادما میتونه رنگ و بوی ماجرا جویی داستانی و پر از تجربه باشه.داشتم فکر میکرد این روایت رو اگه کسی نوشته باشه اونوقت داستان زندگی من قراره کی اونقدری جالب باشه که بشه تعریفش کرد ؟ اصلا باید همه زندگی ها انقدر جالب باشن که تعریف بشن؟میدونی نقش پذیری توی زندگی انگار همونجایی میشینه که زندگیت داستان دار میشه ولاغیر میشی همون شخصیت هایی که ارزش تعریف کردن داستان زندگیشون درپس داستان اصلی شخصیت اصلی تعریف میشه ؛ میشه همون دوست همون همکلاسی همون فروشنده ، همکار ، همسایه که فقط اهمیت تعریف کردن داستانشون بخاطر اینه که توی زندگی نقش اصلی یه حضوری داشتن وگرنه هیچوقت کسی قرار نیست داستان خودشونو برای کسی نقل کنه.این دردناکه چون همه دلشون میخاد نقش اصلی باشن ولی انگار باید بپذیریم فقط داستان زندگی یکسری از ادماس که ارزش نقل شدن و تعریف شدن داره، شاید پذیرش این باعث بشه با خودم به صلح برسم که بدونم نیازی نیست انتظارات بالایی از خودم داشته باشم من فقط یه دوستم من فقط یه حمامی و مشاور برای اون ادم اصلیم من فقط قراره کمک کسی باشم که زندگیش داره تعریف میشه ؛ من فقط یه شخصیت فرعیم</description><category>momo</category><author>momo</author><pubDate>Sat, 25 Jul 2026 00:34:10 +0330</pubDate></item></channel></rss>